Pagkakaisa sa Pamamagitan ng Kapakumbabaan
Liksyon 4, Unang Semestre, Enero 17–23, 2026
Share this Lesson
Hapon ng Sabbath Enero 17
Memory Text:
“Lubusin ninyo ang aking katuwaan, upang kayo'y mangagkaisa ng pagiisip, mangagtaglay ng isa ring pagibig, na mangagkaisa ng akala, at isa lamang pagiisip.” KJV — Filipos 2:2
“Magkaisa kayo—ito ang utos na aking naririnig mula sa Kapitan ng ating kaligtasan. Magkaisa kayo. Sapagkat kung saan may pagkakaisa, naroon ang lakas. Lahat ng nasa panig ng Panginoon ay magkakaisa at lalakad nang magkakasama. Kailangan ang ganap na pagkakaisa at pag-ibig sa mga mananampalataya sa katotohanan, at ang anumang nagdudulot ng pagkakahati o alitan ay mula sa diyablo. Nais ng Panginoon na ang Kanyang bayan ay maging isa sa Kanya, gaya ng mga sanga na iisa sa puno ng ubas; at sa ganitong paraan, sila rin ay magiging iisa sa isa’t isa.” — Letter 6, 1899 (3SM 352.1)
“Ngunit walang maaaring maging pagkakaisa sa pagitan ng Prinsipe ng liwanag at ng prinsipe ng kadiliman, ni sa pagitan ng kanilang mga tagasunod. Nang pumayag ang mga Kristiyano na makipag-isa sa mga taong bahagya lamang ang pagbabalik-loob mula sa paganismo, sila’y pumasok sa isang landas na lalo at lalong naglayo sa kanila sa katotohanan. Nagalak si Satanas sa kanyang tagumpay na madaya ang napakaraming tagasunod ni Cristo. Pagkatapos nito, higit niyang pinairal ang kanyang kapangyarihan sa kanila at inudyukan silang usigin ang mga nanatiling tapat sa Diyos. Walang higit na nakaalam kung paano salungatin ang tunay na pananampalatayang Kristiyano kundi yaong mga minsang naging tagapagtanggol nito; at ang mga tumalikod na Kristiyanong ito, na nakipag-isa sa kanilang mga kasamahang nananatiling tila pagano ay inihayag ang kanilang pakikibaka laban sa pinakamahalagang katotohanan ng mga doktrina ni Cristo.” (GC 45.1)
“Matapos ang isang mahaba at mabigat na labanan nagpasya ang iilang tapat na wakasan ang lahat ng ugnayan sa tumalikod na iglesia kung ito’y patuloy na tatangging humiwalay sa kamalian at idolatriya. Nakita nila na ang paghihiwalay ay isang ganap na pangangailangan upang masunod ang Salita ng Diyos. Hindi nila maaaring palampasin ang mga kamaliang nakapipinsala sa kanilang sariling mga kaluluwa, ni magbigay ng isang halimbawa na maglalagay sa panganib sa pananampalataya ng kanilang mga anak at ng mga susunod pang salinlahi. Upang makamit ang kapayapaan at pagkakaisa, handa silang gumawa ng anumang pagpapasiyang naaayon sa katapatan sa Diyos; ngunit nadama nila na kahit ang kapayapaan ay magiging napakamahal kung makakamtan lamang sa kapalit ng prinsipyo. Kung ang pagkakaisa ay makakamit lamang sa pamamagitan ng pagsasakripisyo ng katotohanan at katuwiran, kung gayon ay hayaang magkaroon ng pagkakaiba—at maging ng digmaan.” (GC 45.3)
Linggo Enero 18
Pagkakabaha-bahagi sa Filipos
Basahin ang Filipos 2:1-3. Anong mga kadahilanan ang tila nagtulak sa pagkakabaha-bahagi sa loob ng iglesya? Ano ang iminungkahi ni Pablo bilang isang lunas ?
“Nais ng Diyos na ang Kanyang bayan ay madisiplina at madala sa pagkakaisa ng pagkilos, upang sila’y magkaunawaan, magkaisa sa pag-iisip, at magkapareho ng pagpapasya. Upang maisakatuparan ang ganitong kalagayan, marami pang dapat gawin. Ang makalaman na puso ay kailangang mapasuko at mabago. Layunin ng Diyos na laging magkaroon ng isang buhay na patotoo sa loob ng iglesia. Dahil dito, kakailanganing magpaalala at magpayo, at sa ilang pagkakataon ay may mga dapat sawayin nang mahigpit, ayon sa hinihingi ng kalagayan. Naririnig natin ang ganitong daing: “Napakasensitibo ko; hindi ko kayang tiisin kahit ang kaunting puna.” Ngunit kung tapat na ilalarawan ng mga taong ito ang kanilang kalagayan, sasabihin nila: “Ako’y masyadong mapagpasya sa sarili, labis ang pagtitiwala sa sarili, at mapagmataas ang espiritu, kaya’t ayaw kong pinapangunahan o sinasaway. Ipinag-aangkin ko ang karapatan sa sariling pagpapasya; may karapatan akong maniwala at magsalita ayon sa aking nais. ”Hindi nais ng Panginoon na isuko natin ang ating pagkatao o pagiging indibidwal. Ngunit sino ang tao na wastong makapaghuhusga kung hanggang saan dapat dalhin ang ganitong uri ng pansariling kalayaan?” (3T 360.2)
“Pinapayuhan ni Pedro ang kanyang mga kapatid: ‘ Gayon din naman, kayong mga kabataan, ay magsisuko sa matatanda. Oo, kayong lahat ay mangagbigkis ng kapakumbabaan, na kayo-kayo'y maglingkuran: sapagka't ang Dios ay sumasalangsang sa mga palalo, datapuwa't nagbibigay ng biyaya sa mga mapagpakumbaba.’ – 1 Ped 5:5 Gayundin, pinapayuhan ni apostol Pablo ang kanyang mga kapatid sa Filipos tungkol sa pagkakaisa at kapakumbabaan: ‘Kaya nga kung mayroong anomang kasiglahan kay Cristo, kung mayroong anomang kaaliwan ng pagibig, kung mayroong anomang pakikisama ng Espiritu, kung mayroong anomang mahinahong awa at habag, Ay lubusin ninyo ang aking katuwaan, upang kayo'y mangagkaisa ng pagiisip, mangagtaglay ng isa ring pagibig, na mangagkaisa ng akala, at isa lamang pagiisip; Na huwag ninyong gawin ang anoman sa pamamagitan ng pagkakampikampi o sa pamamagitan ng pagpapalalo, kundi sa kababaan ng pagiisip, na ipalagay ng bawa't isa ang iba na lalong mabuti kay sa kaniyang sarili; Huwag tingnan ng bawa't isa sa inyo ang sa kaniyang sarili, kundi ang bawa't isa naman ay sa iba't iba. Mangagkaroon kayo sa inyo ng pagiisip, na ito'y na kay Cristo Jesus din naman.’ Phil 2:1-5
Muli, pinapayuhan ni Pablo ang kanyang mga kapatid: ‘Ang pagibig ay maging walang pagpapaimbabaw. Kapootan ninyo ang masama; makisanib kayo sa mabuti.
Sa pagibig sa mga kapatid ay mangagmahalan kayo; sa kapurihan ay ipagpauna ng isa't isa ang iba; Huwag mga tamad sa pagsusumikap; maningas sa espiritu; mapaglingkod sa Panginoon.”Rom 12:9-11 At sa kanyang sulat sa mga taga-Efeso ay sinabi niya: * “Na pasakop kayo sa isa't isa sa takot kay Cristo.”
Lunes Enero 19
Ang Pinanggagalingan ng Pagkakaisa
Basahin Mga Taga-Filipos 2:3, 4. Anong mga praktikal na hakbang ang hinihimok ni Pablo upang magkaroon ng pagkakaisa sa loob ng iglesya ?
“Kung makikita ng sanlibutan ang ganap na pagkakaisang umiiral sa iglesia ng Diyos, ito ay magiging isang makapangyarihang patotoo na pabor sa relihiyong Kristiyano. Ang mga alitan, masasakit na di pagkakaunawaan, at maliliit na pagtatalo sa loob ng iglesia ay nagdudulot ng kahihiyan sa ating Manunubos. Ang lahat ng ito ay maaaring maiwasan kung ang sarili ay ganap na isusuko sa Diyos at kung ang mga tagasunod ni Jesus ay tatalima sa tinig ng iglesia. Ang kawalan ng pananampalataya ang nagbibigay-daan sa pagiisip na ang hiwalay at pansariling kalayaan sa pagpapasya ay nagpapataas ng ating kahalagahan, at na kahinaan ang isuko ang sariling pananaw tungkol sa tama at nararapat sa pasya ng iglesia; subalit ang pagsunod sa ganitong kaisipan ay mapanganib at hahantong lamang sa kaguluhan at kalituhan. Nakita ni Cristo na ang pagkakaisa at pakikipagkaisang Kristiyano ay mahalaga sa gawain ng Diyos; kaya’t ito ay Kanyang iniutos sa Kanyang mga alagad. At ang kasaysayan ng Kristiyanismo, mula noon hanggang ngayon, ay malinaw na nagpapatunay na sa pagkakaisa lamang matatagpuan ang tunay na lakas. Kaya’t ang pansariling pagpapasya ay dapat pasakop sa kapamahalaan ng iglesia.” (4T 19.2)
“Malinaw na nadama ng mga apostol ang pangangailangan ng mahigpit na pagkakaisa, kaya’t buong sigasig silang nagsikap upang ito’y maisakatuparan. Dahil dito, pinayuhan ni Pablo ang kanyang mga kapatid sa mga salitang ito: ‘Ngayo'y ipinamamanhik ko sa inyo, mga kapatid, sa pamamagitan ng pangalan ng ating Panginoong Jesucristo, na kayong lahat ay mangagsalita ng isa lamang bagay, at huwag mangagkaroon sa inyo ng mga pagkakabahabahagi; kundi kayo'y mangalubos sa isa lamang pagiisip at isa lamang paghatol.” (4T 19.3)
“Sumulat din siya sa mga kapatid sa Filipos at hinikayat sila sa pagkakaisa at kapakumbabaan: ‘Kaya nga kung mayroong anomang kasiglahan kay Cristo, kung mayroong anomang kaaliwan ng pagibig, kung mayroong anomang pakikisama ng Espiritu, kung mayroong anomang mahinahong awa at habag, Ay lubusin ninyo ang aking katuwaan, upang kayo'y mangagkaisa ng pagiisip, mangagtaglay ng isa ring pagibig, na mangagkaisa ng akala, at isa lamang pagiisip; Na huwag ninyong gawin ang anoman sa pamamagitan ng pagkakampikampi o sa pamamagitan ng pagpapalalo, kundi sa kababaan ng pagiisip, na ipalagay ng bawa't isa ang iba na lalong mabuti kay sa kaniyang sarili; Huwag tingnan ng bawa't isa sa inyo ang sa kaniyang sarili, kundi ang bawa't isa naman ay sa iba't iba. Mangagkaroon kayo sa inyo ng pagiisip, na ito'y na kay Cristo Jesus din naman.” (4T 20.1)
“Sa kanyang sulat sa mga taga-Roma ay ganito naman ang kanyang sinabi: ‘Loobin nawa ng Dios ng pagtitiis at paggiliw, na kayo ay magkaisa ng pagiisip sa isa't isa ayon kay Cristo Jesus: Upang kayo na may isang pagiisip sa pamamagitan ng isang bibig ay luwalhatiin ninyo ang Dios at Ama ng ating Panginoong Jesucristo. Sa ganito'y mangagtanggapan kayo, gaya naman ni Cristo na tinanggap kayo sa kaluwalhatian ng Dios.”Rom 15:5-7 At muli niyang idinagdag: ‘Mangagkaisa kayo ng pagiisip. Huwag ninyong ilagak ang inyong pagiisip sa mga bagay na kapalaluan, kundi makiayon kayo sa mga bagay na may kapakumbabaan. Huwag kayong mga pantas sa inyong sariling mga haka.” Rom 12:16 (4T 20.2)
“Gayundin, sumulat si Pedro sa mga iglesiang nagkalat sa iba’t ibang dako: ‘Katapustapusan, kayong lahat ay mangagkaisang akala, madamayin, mangagibigang tulad sa magkakapatid, mga mahabagin, mga mapagkumbabang pagiisip: Na huwag ninyong gantihin ng masama ang masama, o ng alipusta ang pagalipusta; kundi ng pagpapala; sapagka't dahil dito kayo'y tinawag, upang kayo'y mangagmana ng pagpapala.” (4T 20.3)
“At sa kanyang sulat sa mga taga-Corinto ay tinapos ni Pablo ang kanyang payo sa mga salitang ito: ‘Sa katapustapusan, mga kapatid, paalam na. Mangagpakasakdal kayo; mangaaliw kayo; mangagkaisa kayo ng pagiisip; mangabuhay kayo sa kapayapaan: at ang Dios ng pagibig at ng kapayapaan ay sasa inyo.” 2 Cor 13:11; (4T 20.4)
Martes Enero 20
Pagtatanim ng Kaisipan o Pag-opera ng Utak?
Basahin Mga Taga-Filipos 2:5. Ano sa palagay mo ang kahulugan na magkaroon ng "pag-iisip" ni Cristo ?
“Sinasabi ng mang-aawit: “Ang bukas ng iyong mga salita ay nagbibigay ng liwanag; nagbibigay ng unawa sa walang muwang.” (Awit 119:130). Kapag ang katotohanan ay kumikilos lamang sa budhi, nagdudulot ito ng pagkabagabag; ngunit kapag ang katotohanan ay kusang tinatanggap ng puso, ang buong pagkatao ay napapasailalim kay Jesu-Cristo. Maging ang mga pag-iisip ay nasasakop, sapagkat ang pag-iisip ni Cristo ay gumagawa kung saan ang kalooban ng tao ay nagpapasakop sa kalooban ng Diyos. “Mangagkaroon kayo sa inyo ng pagiisip, na ito'y na kay Cristo Jesus din naman” (Filipos 2:5). Ang pinalaya ng Panginoon ay tunay na malaya, at hindi na muling maibabalik sa alipinang pagkaalipin ng kasalanan.— Manuscript 67, 1894 (1MCP 324.3)
“Sa budhi, bawat tapat na Judio ay nakumbinsi na si Jesu-Cristo ang Anak ng Diyos; ngunit ang pusong pinaghaharian ng pagmamataas at ambisyon ay tumangging sumuko. Kaya’t nanatili ang kanilang pagsalungat sa liwanag ng katotohanang pinili nilang labanan at itanggi. Kapag ang katotohanan ay kinikilala bilang katotohanan ng budhi lamang, at ang puso ay hindi nahihikayat at nagiging bukás sa pagtanggap nito, ang katotohanan ay gumugulo lamang sa isipan. Ngunit kapag ang katotohanan ay tinanggap bilang katotohanan ng puso, ito’y dumaan na sa budhi at nabibihag ang kaluluwa sa pamamagitan ng dalisay nitong mga prinsipyo. Inilalagak ito ng Banal na Espiritu sa puso, at hinuhubog ang kagandahan nito sa isipan, upang ang kapangyarihan nitong magbago ay mahayag sa pagkatao.” — Manuscript 130, 1897 (1MCP 324.4)
“Pinahihintulutan ng Diyos ang bawat tao na gamitin ang kanyang pagiging indibidwal. Hindi Niya ninanais na isuko ng sinuman ang kanyang pag-iisip sa pag-iisip ng kapwa-tao. Ang mga nagnanais na mabago sa pag-iisip at pagkatao ay hindi dapat tumingin sa tao, kundi sa banal na Halimbawa. Inaanyayahan ng Diyos ang lahat: ‘Taglayin ninyo ang kaisipang ito na siya ring kaisipan na nasa kay Cristo Jesus.’ Sa pamamagitan ng pagbabalik-loob at pagbabago, tinatanggap ng tao ang pag-iisip ni Cristo. Ang bawat isa ay dapat tumayo sa harap ng Diyos na may pansariling pananampalataya at pansariling karanasan, na personal na nalalaman na si Cristo ay nananahan sa loob niya—ang pag-asa ng kaluwalhatian. Ang pagtulad sa halimbawa ng sinumang tao—kahit yaong inaakala nating halos sakdal ang ugali—ay nangangahulugang ilagak ang ating pagtitiwala sa isang di-sakdal na nilalang, na hindi kayang magbahagi kahit na katiting na kasakdalan.” — The Signs of the Times, Setyembre 3, 1902 (2MCP 428.2)
Miyerkules Enero 21
Ang Pag-iisip ni Cristo
Basahin ang Filipos 2:5–8, na itinuturing ng iba na pinakamakapangyarihan at pinakamagandang mga talata sa Banal na Kasulatan. Ano ang sinasabi sa atin ni Pablo dito? Ano ang mga implikasyon ng mga salitang ito? Pinakamahalaga, paano natin maisasabuhay ang prinsipyo na ipinahayag dito ?
“ Dapat nating laging ilagay sa isipan ang Tagapagligtas na nagpapatawad ng kasalanan. Gayunman, kailangan natin Siyang iharap sa Kanyang tunay na kalagayan—na Siya’y pumarito upang mamatay, upang dakilain ang kautusan ng Diyos at gawin itong marangal, at gayon din upang bigyang-katwiran ang makasalanang lubos na umaasa sa mga merito ng dugo ng Tagapagligtas na ipinako sa krus at muling nabuhay. Ang katotohanang ito ay hindi pa lubusang naipapalinaw. (3SM 183.4)
Ipinagkaloob sa atin ang pribilehiyong makita si Jesus kung sino Siya, at makilala Siya bilang puspos ng kahabagan, kagandahang-asal, at banal na kahinahunan. Siya ay mabuti at mahabagin, at handang magpatawad ng ating mga kasalanan. Tungkol sa Kanya ay nasusulat: “Kaya't nararapat sa kaniya na sa lahat ng mga bagay ay matulad sa kaniyang mga kapatid, upang maging isang dakilang saserdoteng maawain at tapat sa mga bagay na nauukol sa Dios, upang gumawa ng pangpalubag-loob patungkol sa mga kasalanan ng bayan. Palibhasa'y nagbata siya sa pagkatukso, siya'y makasasaklolo sa mga tinutukso.”Heb 2:17-18; (TM 225.2)
Sa pagninilay sa Kanyang walang kapantay na pag-ibig, tinatanggap natin ang Kanyang likas. Si Cristo ay naging kinatawan, kapwa sa harap ng mga tao at ng mga anghel, ng likas ng Diyos ng langit. Ipinakita Niya na kapag ang sangkatauhan ay lubos na umaasa sa Diyos, maaaring tuparin ng tao ang mga utos ng Diyos at mabuhay, at ang Kanyang kautusan ay magiging gaya ng itinatangi ng mata. (TM 226.2)
Ang pagpapakumbaba ng nagkatawang-taong si Cristo Jesus ay hindi lubusang mauunawaan ng isipan ng tao; subalit ang Kanyang pagka-Diyos at ang Kanyang pag-iral bago pa likhain ang sanlibutan ay hindi maaaring pag-alinlanganan ng mga naniniwala sa Salita ng Diyos. Binanggit ni apostol Pablo ang ating Tagapamagitan—ang bugtong na Anak ng Diyos—na sa kalagayang maluwalhati ay nasa anyo ng Diyos, ang Pinuno ng lahat ng hukbong makalangit; at nang bihisan Niya ang Kanyang pagka-Diyos ng pagkatao, Kanyang tinanggap ang anyo ng isang alipin. Ipinahayag naman ni Isaias: “ Sapagka't sa atin ay ipinanganak ang isang bata, sa atin ay ibinigay ang isang anak na lalake; at ang pamamahala ay maaatang sa kaniyang balikat: at ang kaniyang pangalan ay tatawaging Kamanghamangha, Tagapayo, Makapangyarihang Dios, Walang hanggang Ama, Pangulo ng Kapayapaan. Ang paglago ng kaniyang pamamahala at ng kapayapaan ay hindi magkakaroon ng wakas, sa luklukan ni David, at sa kaniyang kaharian, upang itatag, at upang alalayan ng kahatulan at ng katuwiran mula ngayon hanggang sa magpakailan man.”(Isaias 9:6, 7; 1SM 243.2)
Sa Kanyang pagsang-ayon na magkatawang-tao, ipinahayag ni Cristo ang isang kapakumbabaang ikinamangha ng mga katalinuhang makalangit. Ang mismong pagsang-ayon na maging tao ay hindi sana isang pagpapakumbaba kung hindi dahil sa Kanyang dakilang pag-iral bago pa ang lahat. Kailangang buksan natin ang ating pagkaunawa upang matanto na iniwan ni Cristo ang Kanyang maharlikang kasuotan, ang Kanyang koronang panghari, at ang Kanyang mataas na kapangyarihan, at binihisan ang Kanyang pagka-Diyos ng pagkatao, upang makatagpo Niya ang tao sa kinalalagyan nito, at maibigay sa sangkatauhan ang moral na kapangyarihan upang maging mga anak ng Diyos. Upang tubusin ang tao, si Cristo ay naging masunurin hanggang sa kamatayan—maging sa kamatayan sa krus. (1SM 243.3)
Huwebes Enero 22
Ang Hiwaga ng Kabanalan
Basahin ang Roma 8:3, Mga Hebreo 2:14–18, at Mga Hebreo 4:15. Ano ang katangian ng pagpapakababa ni Jesus at ng Kanyang pagkuha ng likas ng tao ?
“Ang pagkatawaang-tao ng Anak ng Diyos ay napakahalaga sa atin. Ito ang ginintuang tanikala na nag-uugnay sa ating mga kaluluwa kay Cristo, at sa pamamagitan Niya ay sa Diyos. Ito ang dapat maging pangunahing paksa ng ating pag-aaral. Si Cristo ay tunay na nagkatawang-tao; ipinakita Niya ang Kanyang kapakumbabaan sa Kanyang kusang pagsang-ayon na maging tao. Gayunman, Siya ay Diyos na nagkatawang-tao. Kaya sa paglapit natin sa paksang ito, marapat lamang na pakinggan natin ang mga salitang sinabi kay Moises sa nagliliyab na punongkahoy: “hubarin mo ang iyong panyapak sa iyong mga paa, sapagka't ang dakong iyong kinatatayuan ay banal na lupa” (Exodo 3:5). Dapat nating saliksikin ang pag-aaral na ito na may kababaang-loob ng isang mag-aaral at may pusong mapagpakumbaba at nagsisisi. Ang pag-aaral ng pagkakatawang-tao ni Cristo ay isang mayamang bukirin na saganang gagantimpalaan ang sinumang masikap na naghahanap ng nakatagong katotohanan. (1SM 244.1)
Ang Manunubos ng sanlibutan ay lumakad sa mismong landas na pinagbagsakan ni Adan dahil sa kanyang pagsuway sa kautusan ni Jehova. Ang bugtong na Anak ng Diyos ay naparito sa ating sanlibutan bilang tao upang ipakita na sa pamamagitan ng kapangyarihang mula sa Diyos, ang tao ay maaaring sumunod sa kautusan ng Diyos. Ipinahayag ni Satanas, ang nagkasalang anghel, na walang sinumang tao ang makasusunod sa kautusan ng Diyos, at itinuro niya ang pagsuway ni Adan bilang patunay. Ngunit inilagay ng Anak ng Diyos ang Kanyang sarili sa kalagayan ng tao, nilakaran ang daan kung saan nabigo si Adan, at hinarap ang mga tukso na higit na mabigat kaysa sa anumang naranasan o mararanasan pa ng sangkatauhan. Nilabanan ni Jesus ang mga tukso ni Satanas sa paraang maaaring gamitin ng bawat tinutuksong kaluluwa—sa pamamagitan ng pagtukoy sa kinasihang Kasulatan at pagsasabi, “Nasusulat.” Dinaig ni Cristo ang mga tukso bilang tao, sa pamamagitan ng ganap na pag-asa sa Salita ng Diyos; at ang bawat tao ay maaaring magtagumpay gaya ng Kanyang pagtatagumpay. (The Signs of the Times, Abril 10, 1893, tal. 2)
Hindi natin dapat ituring ang pagsunod ni Cristo na para bang ito’y bunga ng isang natatanging kapangyarihan na taglay Niya dahil sa Kanyang pagka-Diyos. Siya ay humarap sa Diyos bilang kinatawan ng tao, at tinukso bilang kahalili at katiyakan ng tao. Kung si Cristo ay may taglay na kapangyarihang hindi maaaring taglayin ng tao, ginamit sana ito ni Satanas bilang batayan ng pagtutol. Ngunit ang gawain ni Cristo ay alisin ang kapangyarihan ni Satanas sa tao, at magagawa lamang Niya ito sa isang tuwiran at makatarungang paraan. Kaya Siya ay dumating bilang tao, tinukso bilang tao, at naghandog ng pagsunod bilang tao. Sumunod si Cristo sa Diyos at nagtagumpay gaya ng maaaring pagtagumpayan ng sangkatauhan. Naliligaw tayo sa maling konklusyon dahil sa maling pagkaunawa sa likas ng ating Panginoon. Ang pag-aangkin na taglay Niya ang kapangyarihang hindi maaaring taglayin ng tao sa pakikipaglaban kay Satanas ay sumisira sa ganap na katotohanan ng Kanyang pagkatao. Ang pagsunod ni Cristo sa Kanyang Ama ay yaon ding pagsunod na hinihingi sa tao. Hindi kayang daigin ng tao ang mga tukso ni Satanas maliban kung ang kapangyarihan ng Diyos ay kumikilos sa loob ng kanyang pagkatao. Dumating ang Panginoong Jesus sa sanlibutan hindi upang ipakita kung ano ang magagawa ng Diyos sa Kanyang sariling pagka-Diyos, kundi kung ano ang magagawa Niya sa pamamagitan ng pagkatao. Sa pamamagitan ng pananampalataya, ang tao ay nagiging kabahagi ng banal na likas at nagkakaroon ng kapangyarihang magtagumpay laban sa bawat tukso. Ang Kamahalan ng langit ang siyang naging tao, nagpakababa sa ating likas na pagkatao; Siya ang tinukso sa ilang at nagtiis ng pagtutol ng mga makasalanan laban sa Kanyang sarili. (The Signs of the Times, Abril 10, 1893, tal. 3)
Biyernes Enero 23
Karagdagang Kaisipan
“Hindi natin dapat paglingkuran ang Diyos na para bang hindi tayo tao. Dapat natin Siyang paglingkuran bilang mga tinubos ng Anak ng Diyos. Sa pamamagitan ng katuwiran ni Cristo, tayo’y makatatayo sa harap ng Diyos na pinatawad, na para bang hindi tayo kailanman nagkasala. Hindi natin makakamtan ang lakas sa pag-iisip kung ano ang maaari nating gawin kung tayo’y mga anghel; sa halip, bilang masunuring anak, dapat tayong lumapit kay Jesu-Cristo nang may pananampalataya at ipakita ang ating pag-ibig sa Diyos sa pamamagitan ng pagsunod sa Kanyang mga utos. Si Jesus “ ay tinukso sa lahat ng mga paraan gaya rin naman natin gayon ma'y walang kasalanan..” Sinabi Niya, “Sumunod kayo sa Akin.” “Kung sino man ang nagnanais sumunod sa Akin, siya’y magpahayag ng pagtanggi sa sarili, buhatin ang kanyang krus, at sumunod sa Akin.” Si Jesus ang nangunguna. Huwag maghintay at magpatuloy sa pagsuway na umaasang magbabago ang sitwasyon at magiging mas madali ang pagsunod. Lumapit ka na ngayon, sapagkat alam mo ang kalooban ng Diyos. “Ang magtagumpay, ay aking pagkakaloobang umupong kasama ko sa aking luklukan, gaya ko naman na nagtagumpay, at umupong kasama ng aking Ama sa kaniyang luklukan.”Rev 3:21 (The Signs of the Times, Abril 10, 1893, tal. 4)
Ang pagkatao ni Cristo ay tinatawag na “ang banal na bagay.” Sinasabi ng inspiradong tala tungkol sa Kanya: “Walang kasalanan Siya,” “Hindi Siya nakakaalam ng kasalanan,” at “Walang kasalanan sa Kanya.” Siya ay “banal, walang pinsala, dalisay, hiwalay sa mga makasalanan.” Nanatili Siya sa gitna ng mga tao. Ang patotoong ito ay malinaw na nagpapakita na Kanyang kinondena ang kasalanan sa laman. Walang sinuman ang dapat magsabi na siya’y tuluyang alipin ng kasalanan at ni Satanas. Tinanggap ni Cristo ang pananagutan ng sangkatauhan, at ang mga kasalanan ng lahat ng naniniwala ay inilapat sa Kanya. Kanyang tinanggap ang responsibilidad na ito. Sinunod Niya ang bawat tuldok ng kautusan upang patotohanan sa mga hindi pa nagkasala, sa mga banal na anghel, at sa nagkasalang sanlibutan, na ang mga naniniwala sa Kanya, na tinatanggap Siya bilang kanilang handog na kapatawaran, at umaasa sa Kanya bilang kanilang personal na Tagapagligtas ay makinabang sa Kanyang katuwiran at maging kabahagi ng Kanyang banal na likas. Pinatutunayan Niya na sa pamamagitan ng Kanyang ipinagkaloob na katuwiran, ang naniniwalang kaluluwa ay makakasunod sa mga utos ng Diyos. (The Signs of the Times, Enero 16, 1896, tal. 7)
Itinuro ni Juan si Cristo at sinabi: “Narito ang Kordero ng Diyos, na nag-aalis ng kasalanan ng sanlibutan!” Ang Anak ng walang-hanggang Diyos ay hindi inaalis sa tao ang obligasyon na sundin ang lahat ng utos ng Diyos. Ngunit sa pagkakaroon kay Cristo sa loob natin, ipinahayag ng apostol: “Kayo ay ganap sa Kanya, na siyang Ulo ng lahat ng kapangyarihan at pamahalaan.” Ang lahat ng ating mga kasalanan ay inililipat kay Cristo. Habang ang walang kasalanang Siya ay ginawa maging kasalanan para sa atin, at ang Kanya ding walang kasalanan ay itinuturing na makasalanan, ang katuwiran ni Cristo ay inilalapat sa mga hindi karapat-dapat, upang ang nagsisisi at nananabik na kaluluwa ay maipahayag na walang kasalanan sa harap ng Diyos. Ngunit kung ang tao ay nanghihina sa liwanag, pinatitigas ang budhi, at tumatangging kilalanin ang sarili bilang makasalanan at nangangailangan ng Tagapagligtas, ang kanyang kasalanan ay mananatili. Hindi siya naniniwala sa bugtong na Anak ng walang-hanggang Diyos. Katulad ni Cain, tumatanggi siyang ialay sa Diyos ang dugo ng Anak ng Diyos. Hindi niya kinikilala na “gayon na lamang ang pagsinta ng Dios sa sanglibutan, na ibinigay niya ang kaniyang bugtong na Anak, upang ang sinomang sa kaniya'y sumampalataya ay huwag mapahamak, kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan.”
(The Signs of the Times, Enero 16, 1896, tal. 8)