Praktikal na Panalangin

Hapon ng Sabbath, Mayo 9

Linggo Mayo 10 

Elias—Nananalangin sa Panahon ng Krisis

“Sa pagpatay sa mga propeta ni Baal, nabuksan ang daan tungo sa isang makapangyarihang espirituwal na reporma. Naipatupad na ang mga hatol ng Langit; ipinahayag ng bayan ang kanilang mga kasalanan at kinilala ang Diyos ng kanilang mga ninuno. Ngayon, aalisin na ang sumpa, at ang lupain ay muling papatubigan ng ulan. ‘Umahon ka, kumain at uminom,’ wika ni Elias kay Ahab, ‘sapagkat may ugong ng masaganang ulan.’ Pagkatapos nito, umakyat ang propeta sa tuktok ng bundok upang manalangin.” SS 82.1



“Sa pintuan ng Jezreel, naghiwalay sina Elias at Ahab. Pinili ng propeta na manatili sa labas ng mga pader; ibinalot niya ang kanyang balabal sa sarili at humiga sa lupa upang magpahinga. Samantala, agad na nakarating ang hari sa kanyang palasyo at isinalaysay sa kanyang asawa ang mga pangyayari sa araw na iyon. Nang marinig ni Jezebel ang tungkol sa pagpatay sa mga propetang sumasamba sa diyus-diyosan, siya—na matigas ang puso at hindi nagsisisi—ay nagngitngit sa galit. Tumanggi siyang kilalanin ang naghaharing kapangyarihan ng Diyos, at sa kanyang paghihimagsik ay hayagan niyang ipinahayag na si Elias ay dapat mamatay.” SS 84.1

“Nang gabing iyon, ginising ng isang sugo ang pagod na propeta at ipinarating ang mensahe ni Jezebel: ‘Ganito ang gawin sa akin ng mga dios, at lalo na, kung hindi ko gawin ang buhay mo na gaya ng buhay ng isa sa kanila kinabukasan sa may ganitong panahon.” SS 84.2

“Maaaring isipin na matapos ipakita ang gayong katapangang walang pag-aalinlangan, at matapos magtagumpay laban sa hari, sa mga saserdote, at sa bayan, si Elias ay hindi na muling panghihinaan ng loob ni matatakot. Ngunit sa madilim na sandaling iyon, nanghina ang kanyang pananampalataya at nawala ang kanyang tapang. Naguguluhan, siya’y nagising mula sa pagkakatulog. Bumubuhos ang ulan mula sa langit at ang kadiliman ay bumabalot sa paligid. Nakalimutan niya na tatlong taon na ang nakalipas ay pinatnubayan siya ng Diyos patungo sa isang ligtas na kanlungan; kaya ngayon, tumakas ang propeta upang iligtas ang kanyang buhay.” SS 84.3

“‘At ang hari ay nagalit at lubhang napoot, at iniutos na lipulin ang lahat ng pantas sa Babilonia.’” PK 493.1

“Hindi sana tumakas si Elias. Dapat sana niyang hinarap ang banta ni Jezebel sa pamamagitan ng paghingi ng proteksyon sa Diyos na nag-atas sa kanya. Nararapat sana niyang ipahayag sa sugo na ang Diyos na kanyang pinagtitiwalaan ang magtatanggol sa kanya laban sa poot ng reyna. Kung ginawa niyang kanlungan at kalakasan ang Diyos, siya sana ay napangalagaan mula sa kapahamakan. Ipapadala sana ng Panginoon ang Kanyang mga hatol kay Jezebel, at ang naging impluwensya nito sa hari at sa bayan ay magbubunga ng isang dakilang reporma.” SS 84.4

“Umaasa si Elias na matapos ang himala sa Carmel, mawawala na ang impluwensya ni Jezebel kay Ahab at mabilis na magkakaroon ng pagbabago sa buong Israel. Buong araw siyang nagpagal sa Carmel nang walang pagkain. Gayunman, nang kanyang gabayan ang karo ni Ahab patungong Jezreel, nanatiling matibay ang kanyang loob sa kabila ng matinding pagod. Ngunit kadalasan, ang mataas na pananampalataya at dakilang tagumpay ay sinusundan ng isang reaksiyon. Nangamba si Elias na ang nasimulang reporma ay hindi magtatagal, at siya’y binalot ng matinding panlulumo. Sa panahong ito ng panghihina, habang ang banta ni Jezebel ay patuloy na umaalingawngaw sa kanyang pandinig at tila nanaig pa rin si Satanas, nawala ang kanyang matibay na kapit sa Diyos.” SS 85.1

“Nakalimutan ang Diyos, si Elias ay patuloy na tumakas hanggang makarating siya sa isang mapanglaw na ilang, nag-iisa. Lubhang pagod, siya’y naupo sa ilalim ng isang punong enebro upang magpahinga at hiniling na siya’y mamatay: ‘Sukat na; ngayon, Oh Panginoon kunin mo ang aking buhay; sapagka't hindi ako mabuti kay sa aking mga magulang.’ Dahil sa matinding pagkadismaya, ayaw na niyang muling makita ang mukha ng tao. Sa wakas, sa labis na pagkapagod, siya’y nakatulog.” SS 85.2

“Sa bawat isa ay dumarating ang mga sandali ng matinding kabiguan at panghihina ng loob—mga araw na mahirap paniwalaan na ang Diyos ay nananatiling mabuti, at mga panahong ang mga suliranin ay napakabigat hanggang ang kamatayan ay tila mas kanais-nais kaysa sa buhay. Sa ganitong mga pagkakataon, marami ang nawawalan ng kapit sa Diyos at nahuhulog sa pagkaalipin ng pag-aalinlangan at kawalan ng pananampalataya. Ngunit kung sa mga sandaling iyon ay mauunawaan lamang natin ang kahulugan ng mga kaparaanan ng Diyos, makikita natin na ang mga anghel ay kumikilos upang iligtas tayo mula sa ating sarili, pinagsisikapang itatag ang ating mga paa sa matibay na pundasyon; at mula rito ay sisibol ang panibagong pananampalataya at bagong buhay.” SS 85.3

Martes Mayo 12 

Tinuruan Tayo ni Jesus Kung Paano Manalangin

“Itinuturo ni Jesus na tawagin ang Kanyang Ama bilang ating Ama. Hindi Niya ikinahihiyang tawagin tayong Kanyang mga kapatid (Hebreo 2:11). Tunay na handa at sabik ang puso ng Tagapagligtas na tanggapin tayo bilang mga kaanib ng pamilya ng Diyos; kaya sa mismong unang mga salitang itinuturo Niyang gamitin sa paglapit sa Diyos, ibinibigay Niya ang katiyakan ng ating banal na kaugnayan—‘Ama namin.’” MB 103.3

“Ang pagpapabanal sa pangalan ng Panginoon ay nangangahulugang ang mga salitang ginagamit natin tungkol sa Kataas-taasang Diyos ay dapat bigkasin nang may lubos na paggalang. ‘Banal at kagalang-galang ang Kanyang pangalan.’ Awit 111:9. Hindi natin kailanman dapat gamitin nang basta-basta o walang galang ang mga titulo at pangalan ng Diyos. Sa panalangin, tayo’y pumapasok sa mismong presensya ng Kataas-taasan, kaya nararapat lamang na lumapit tayo sa Kanya nang may banal na paggalang. Ang mga anghel ay nagtatakip ng kanilang mga mukha sa Kanyang harapan; ang mga kerubin at ang maningning at banal na mga serapin ay lumalapit sa Kanyang trono nang may taimtim na pagpipitagan. Gaano pa kaya tayong mga may hangganan at makasalanan—dapat tayong lumapit sa Panginoon, ang ating Maylalang, nang may ganap na paggalang!” MB 106.2

“Ang Diyos ay ating Ama—Siya’y umiibig at nag-aalaga sa atin bilang Kanyang mga anak. Siya rin ang dakilang Hari ng sansinukob. Kaya ang kapakanan ng Kanyang kaharian ay dapat maging kapakanan din natin, at tungkulin nating makibahagi sa pagtatatag at pagpapalago nito.” MB 107.2

“Ang kalooban ng Diyos ay ipinahayag sa mga tuntunin ng Kanyang banal na kautusan, at ang mga simulain nito ay siyang mga simulain ng langit. Wala nang mas mataas pang kaalaman ang maaaring maabot ng mga anghel kundi ang makilala ang kalooban ng Diyos; at ang pagsunod dito ang pinakamataas na uri ng paglilingkod na maaaring pag-ukulan ng kanilang kapangyarihan.” MB 109.1

“Ang unang bahagi ng panalangin na itinuro ni Jesus ay nakatuon sa pangalan, kaharian, at kalooban ng Diyos—na ang Kanyang pangalan ay maparangalan, ang Kanyang kaharian ay maitatag, at ang Kanyang kalooban ay maganap. Kapag ginawa mong pangunahing layunin ang paglilingkod sa Diyos, maaari kang humingi nang may buong pagtitiwala na ang iyong mga pangangailangan ay Kanyang tutugunan. Kung itinakwil mo ang sarili at ibinigay ang iyong sarili kay Cristo, ikaw ay kabilang na sa pamilya ng Diyos, at ang lahat ng nasa bahay ng Ama ay para sa iyo. Ang lahat ng kayamanan ng Diyos ay bukas sa iyo—maging sa kasalukuyang sanlibutan at sa darating. Ang paglilingkod ng mga anghel, ang kaloob ng Kanyang Espiritu, at ang gawain ng Kanyang mga lingkod—lahat ay para sa iyo. Ang sanlibutan at ang lahat ng naririto ay maaaring mapasa iyo, hangga’t ito’y makabubuti sa iyo. Maging ang pagkapoot ng masasama ay magagamit sa iyong ikabubuti, sapagkat hinuhubog ka nito para sa langit. Kung ‘kayo’y kay Cristo,’ ‘ang lahat ng bagay ay sa inyo.’ 1 Corinto 3:23, 21.” MB 110.2

“Itinuturo ni Jesus na matatanggap lamang natin ang kapatawaran mula sa Diyos kung tayo rin ay nagpapatawad sa iba. Ang pag-ibig ng Diyos ang umaakit sa atin palapit sa Kanya, at ang pag-ibig na ito ay hindi maaaring manatili sa ating puso nang hindi nagbubunga ng pag-ibig para sa ating kapwa.” MB 113.2

“Ang tukso ay pang-aakit sa kasalanan, at ito’y hindi nagmumula sa Diyos kundi kay Satanas at sa kasamaan ng ating sariling puso. ‘Ang Dios ay hindi matutukso sa masamang bagay, at hindi rin naman siya nanunukso sa kanino man.’ Santiago 1:13, R.V.” MB 116.2

“Ang huling bahagi, tulad ng unang pangungusap ng Panalangin ng Panginoon, ay tumutukoy sa ating Ama na higit sa lahat ng kapangyarihan, awtoridad, at bawat pangalang binabanggit. Nakita ng Tagapagligtas ang hinaharap ng Kanyang mga alagad—hindi tulad ng kanilang inaasahang puno ng kasaganaan at karangalan sa sanlibutan, kundi puno ng unos ng galit ng tao at poot ni Satanas. Sa gitna ng kaguluhan at pagkawasak ng mga bansa, ang kanilang landas ay mapupuno ng panganib, at madalas ang kanilang mga puso ay mapipighati ng takot…Ngunit hindi dapat isipin ng mga tagasunod ni Cristo na nawala na ang kanilang pag-asa o pinabayaan na ng Diyos ang sanlibutan. Ang kapangyarihan at kaluwalhatian ay sa Kanya, at ang Kanyang mga layunin ay patuloy na uusad tungo sa ganap na katuparan. Sa panalangin na sumasaklaw sa kanilang araw-araw na pangangailangan, itinuro sa mga alagad na tumingin sa itaas ng lahat ng kapangyarihan at paghahari ng kasamaan—sa Panginoon nilang Diyos, na ang Kanyang kaharian ay naghahari sa lahat, at Siya ang kanilang Ama at walang hanggang Kaibigan.” MB 120.1

Miyerkules Mayo 13 

Papuri, Pagkumpisal, Mga Kahilingan at Pasasalamat

“At aking itiningin ang aking mukha sa Panginoong Dios upang humanap sa pamamagitan ng panalangin at ng mga samo, ng pagaayuno, at pananamit ng magaspang, at ng mga abo. At ako'y nanalangin sa Panginoon kong Dios, at ako'y nagpahayag ng kasalanan.” Daniel 9:3, 4. TMK 271.1

“Ang halimbawa ni Daniel sa panalangin at pagpapahayag ng kasalanan ay ibinigay upang magsilbing aral at pampalakas ng loob sa atin. Bagama’t alam niyang malapit nang matapos ang itinakdang panahon ng pagkabihag ng Israel, hindi niya inisip na, dahil ipinangako na ng Diyos ang kanilang pagliligtas, ay wala na silang dapat gawin. Sa halip, buong pagpapakumbaba niyang hinanap ang Panginoon sa pamamagitan ng pag-aayuno at taos-pusong pagsisisi, at ipinahayag hindi lamang ang kanyang sariling mga kasalanan kundi pati ang kasalanan ng buong bayan.” TMK 271.2

“Hindi nakiusap si Daniel batay sa kanyang sariling kabutihan. Sa halip, sinabi niya: ‘Oh Dios ko, ikiling mo ang iyong tainga, at iyong dinggin; idilat mo ang iyong mga mata, at masdan mo ang aming mga kasiraan, at ang bayan na tinatawag sa iyong pangalan: sapagka't hindi namin inihaharap ang aming mga samo sa harap mo dahil sa aming mga katuwiran, kundi dahil sa iyong dakilang mga kaawaan. “ (Daniel 9:18). Dahil sa tindi ng kanyang hangarin, naging taimtim at masidhi ang kanyang panalangin. Patuloy siyang nakiusap: Oh Panginoon, dinggin mo; Oh Panginoon, patawarin mo; Oh Panginoon, iyong pakinggan at gawin; huwag mong ipagpaliban, alangalang sa iyong sarili, Oh Dios ko, sapagka't ang iyong bayan at ang iyong mga tao ay tinatawag sa iyong pangalan.’” TMK 271.3

“Anong uri ng panalangin ang nagmula sa mga labi ni Daniel! Ipinakikita nito ang lalim ng kanyang pagpapakumbaba. Ang init at sigasig na tila apoy mula sa langit ay mahahayag sa kanyang mga salitang umaakyat sa Diyos. Tumugon ang langit sa panalanging iyon sa pamamagitan ng pagpapadala ng isang mensahero kay Daniel. Sa ating panahon, ang mga panalanging iniaalay sa gayunding paraan ay makapangyayari rin sa harap ng Diyos. ‘Ang taimtim at masigasig na panalangin ng taong matuwid ay may malaking bisa’ (Santiago 5:16). Tulad noong unang panahon, nang ang panalangin ay ihandog at ang apoy mula sa langit ay bumaba at tinupok ang handog sa dambana, gayon din sa atin—bilang tugon sa ating mga panalangin, ang apoy ng langit ay papasok sa ating mga kaluluwa. Ang liwanag at kapangyarihan ng Espiritu Santo ay mapapasaatin. Ang Diyos na nakinig sa panalangin ni Daniel ay makikinig din sa atin kapag tayo’y lumapit sa Kanya nang may taos-pusong pagsisisi. Ang ating mga pangangailangan ay kasinghalaga, at ang ating mga suliranin ay kasingbigat; kaya kailangan din nating magkaroon ng gayunding kasidhian ng layunin at, sa pananampalataya, ipagkatiwala ang ating mga pasanin sa Dakilang Tagapagbata ng pasanin. Sa ating panahon, kailangan ang mga pusong kasing lalim ng pagkilos at damdamin tulad ng ipinakita ni Daniel sa kanyang panalangin.” TMK 271.4

Biyernes Mayo 15 

Karagdagang Kaisipan

“Kailangan ang panalangin—ang taimtim, masidhi, at puspusang panalangin—ang panalanging halos pakikipagbuno, gaya ng inialay ni David nang kanyang ipahayag: ‘Kung paanong humihingal ang usa sa pagkauhaw sa tubig ng mga batis, gayon humihingal ang aking kaluluwa sa pagkasabik sa iyo, Oh Dios.’ ‘Pinananabikan ko ang Iyong mga tuntunin.’ ‘Hinahangad ko ang Iyong pagliligtas.’ ‘Ang kaluluwa ko'y aasamasam, oo, nanglulupaypay sa mga looban ng Panginoon; ang puso ko't laman ay dumadaing sa buhay na Dios.’ ‘Ang puso ko'y nadudurog sa pananabik na tinatamo sa iyong mga kahatulan sa lahat ng panahon.’ Ito ang diwa ng pakikipagbunong panalangin na taglay ng maharlikang mang-aawit.” 4T 534.2

“Si Daniel ay nanalangin sa Diyos nang may ganap na pagpapakumbaba, hindi itinatanghal ang sarili o inaangkin ang anumang kabutihan: ‘Oh Panginoon, dinggin mo; Oh Panginoon, patawarin mo; Oh Panginoon, iyong pakinggan at gawin; huwag mong ipagpaliban, alangalang sa iyong sarili, Oh Dios ko.’ Dan 9:19 Ito ang tinatawag ni Santiago na mabisa at masiglang panalangin. Tungkol kay Cristo ay nasusulat: ‘At nang siya'y nanglulumo ay nanalangin siya ng lalong maningas.’ Gaano kalaking kaibahan nito sa mahihina at walang damdaming panalangin na iniaalay ng marami sa Diyos. Marami ang nasisiyahan sa panalangin na salita lamang, at iilan lamang ang may tunay, taimtim, at masidhing pananabik sa Diyos.” 4T 534.3

“Ang pakikipag-ugnayan sa Diyos ay nagbibigay sa kaluluwa ng malalim na kaalaman sa Kanyang kalooban. Ngunit marami sa mga nagpapahayag ng pananampalataya ang hindi nakakaalam kung ano ang tunay na pagbabagong-loob. Wala silang karanasan sa pakikipag-ugnayan sa Ama sa pamamagitan ni Jesu-Cristo, at hindi pa nila naranasan ang kapangyarihan ng biyayang naglilinis at nagpapabanal sa puso. Sila’y nananalangin at nagkakasala, nagkakasala at nananalangin; ang kanilang buhay ay puno ng masamang hangarin, pandaraya, inggit, paninibugho, at pagkamakasarili. Ang mga panalangin ng ganitong uri ng tao ay kasuklam-suklam sa Diyos. Ang tunay na panalangin ay kumikilos sa buong kaluluwa at nagbabago ng buhay. Ang taong tunay na nananalangin ay nakadarama ng kawalang-kabuluhan ng lahat ng bagay sa sanlibutang ito. ‘Wika ni David, Panginoon, lahat ng aking nais ay nasa harap mo; at ang aking hibik ay hindi lingid sa iyo.’ Awit 38:9 ‘Ang aking kaluluwa ay nauuhaw sa Diyos, sa Diyos na buhay; kailan ako haharap sa Diyos?’ ‘Nang aking alalahanin ang mga bagay na ito, ibinubuhos ko ang aking kaluluwa sa aking sarili.’” 4T 534.4

“Habang dumarami ang ating bilang, kailangang maglatag ng mas malawak na mga plano upang matugunan ang tumitinding pangangailangan ng panahon; ngunit hindi natin nakikita ang malinaw na pag-angat ng taimtim na kabanalan, ng Kristiyanong payak na pamumuhay, at masidhing debosyon. Tila nasisiyahan na ang iglesia sa mga unang hakbang lamang ng pagbabagong-loob. Mas handa sila sa aktibong gawain kaysa sa mapagpakumbabang debosyon; mas handa sa panlabas na paglilingkod kaysa sa panloob na pagbabago ng puso. Ang pagninilay at panalangin ay napapalitan ng abala at pagpapakita. Ang tunay na relihiyon ay dapat magsimula sa pag-alis ng kasamaan at paglilinis ng puso, at dapat patuloy na pinapalakas sa pamamagitan ng araw-araw na panalangin.” 4T 535.1

“Ang tuloy-tuloy na pagsulong ng ating gawain at ang pagdami ng ating mga kakayahan ay nagdudulot ng kasiyahan at pagmamataas sa puso ng marami, na aming pinangangambahan na maaaring pumalit sa pag-ibig sa Diyos. Ang pagiging abala sa teknikal at panlabas na bahagi ng gawain ng Diyos ay maaaring lubhang makapagpuno sa isip hanggang sa mapabayaan ang panalangin, at ang pagmamataas at pagtitiwala sa sarili—na madaling umusbong—ang pumalit sa tunay na kabutihan, kaamuan, at kababaang-loob ng puso. Maaaring marinig ang masiglang sigaw: ‘Ang templo ng Panginoon, ang templo ng Panginoon, ito ang mga ito.’ t kaniyang sinabi, Sumama ka sa akin at tingnan mo ang aking sikap sa Panginoon.’ 2 Hari 10:16 Ngunit nasaan ang mga tagapasan ng pasanin? Nasaan ang mga ama at ina sa Israel? Nasaan ang mga taong may dalang pasanin para sa mga kaluluwa, at may pusong may malalim na pakikiramay sa kapwa, handang ilagay ang sarili sa anumang kalagayan upang iligtas sila sa walang hanggang kapahamakan?” 4T 535.2