Tungo sa Walang Hanggan
Aralin 13, Ikalawang Trimestre Hunyo 20-26, 2026.
Ibahagi ang Liksyong ito
Hapon ng Sabbath, Hunyo 20
Talatang Sauluhin:
“ Mga minamahal, ngayon ay mga anak tayo ng Diyos at hindi pa nahahayag kung magiging ano tayo. Nalalaman natin na kung Siya’y mahayag, tayo’y magiging katulad Niya, sapagkat Siya’y ating makikita bilang Siya.” — 1 Juan 3:2
“Di nagtagal, narinig namin ang tinig ng Diyos, na parang ugong ng maraming tubig, na nagpahayag ng araw at oras ng pagdating ni Jesus. Ang mga banal na buhay pa noon, na may bilang na 144,000, ay nakilala at naunawaan ang tinig na iyon, samantalang inakala naman ng masasama na iyon ay kulog at lindol.” — Early Writings, p. 15 (1851). LDE 272.2
“Nang ipahayag ng Diyos ang araw at oras ng pagdating ni Jesus at pagtibayin ang walang hanggang tipan sa Kanyang bayan, nagsalita Siya ng isang pangungusap at pagkatapos ay tumigil sandali, habang ang mga salitang iyon ay umaalingawngaw sa buong lupa. Ang Israel ng Diyos ay nakatayo na nakatingala sa langit, nakatuon ang pansin sa pakikinig sa mga salitang nagmumula sa bibig ni Jehova at umaalingawngaw sa buong daigdig na parang pinakamalalakas na dagundong ng kulog. Napakasolemne at nakapangingilabot ng sandaling iyon. Sa bawat pagtatapos ng pangungusap, ang mga banal ay sumisigaw ng, ‘Luwalhati! Aleluya!’ Ang kanilang mga mukha ay nagniningning sa kaluwalhatian ng Diyos, at sila ay kumikislap sa kaluwalhatian gaya ng mukha ni Moises nang siya’y bumaba mula sa Bundok Sinai. Hindi makayanang mamasdan ng masasama dahil sa kanilang ningning. At nang ipahayag ang walang hanggang pagpapala sa mga nagbigay-galang sa Diyos sa pamamagitan ng banal na pangingilin ng Kanyang Sabbath, isang makapangyarihang sigaw ng tagumpay ang umalingawngaw laban sa hayop at sa kanyang larawan.” — Early Writings, pp. 285–286 (1858). LDE 272.3
“Wala akong kahit kaunting kaalaman tungkol sa panahong binanggit ng tinig ng Diyos. Narinig ko ang oras na ipinahayag, ngunit wala akong anumang alaala ng oras na iyon nang ako’y makalabas sa pangitain. Mga tagpong napakakapanabik at napakasolemne ang ipinakita sa akin—mga bagay na hindi kayang ilarawan nang sapat ng anumang wika. Ang lahat ay naging isang buhay na katotohanan sa akin, sapagkat kaagad pagkatapos ng tagpong iyon ay lumitaw ang dakilang puting ulap, at nakaupo rito ang Anak ng tao.” — Selected Messages, Book 1, p. 76 (1888). LDE 273.1
Linggo Hunyo 21
Pamumuhay Ngayon
“Dumarating na ang unos, at kailangan nating maging handa sa tindi nito sa pamamagitan ng pagsisisi sa Diyos at pananampalataya sa ating Panginoong Jesu-Cristo. Ang Panginoon ay titindig upang yanigin nang kakila-kilabot ang lupa. Makakakita tayo ng mga kaguluhan sa lahat ng panig. Libu-libong barko ang lulubog sa kailaliman ng dagat. Mawawasak ang mga hukbong pandagat, at milyun-milyong buhay ang masasawi. Biglaang sisiklab ang mga sunog, at walang pagsisikap ng tao ang makapipigil sa mga ito. Ang mga palasyo ng sanlibutan ay matutupok sa matinding bagsik ng apoy. Ang mga sakuna sa mga tren ay magiging lalong madalas. Kalituhan, banggaan, at kamatayan na walang anumang babala ay magaganap sa pangunahing mga daanan ng paglalakbay. Malapit na ang wakas; ang panahon ng pagsubok ay nagtatapos na. O, hanapin natin ang Diyos habang Siya ay masusumpungan pa; tumawag tayo sa Kanya habang Siya ay malapit pa!” — Messages to Young People, pp. 89–90 (1890). LDE 24.1
“Sa mga huling tagpo ng kasaysayan ng mundong ito, maglalagablab ang digmaan. Magkakaroon ng salot, epidemya, at taggutom. Aapaw ang mga tubig ng kalaliman sa kanilang mga hangganan. Mawawasak ang mga ari-arian at buhay dahil sa apoy at baha. Ang ating paghahanda ay nararapat para doo sa mga tahanang inihahanda ni Cristo para sa mga umiibig sa Kanya.” — Maranatha, p. 174 (1897). LDE 24.2
Nagbibigay ang Awit 80 ng isang magandang panawagan sa Diyos. Basahin ang buong kabanata at lalo na ang mga talata 1–3, 14–17, 18, 19, at ilagay ang salitang “ako” kung saan nakalagay ang “kami.” Gaano man kaiba ang panahon, lugar, at konteksto ng awit na ito, sa anong mga paraan ka personal na nakauugnay rito?
“ang kapalaluan ng Asiria ay mababagsak, at ang cetro ng Egipto ay mawawala..’ Zacarias 10:11. Hindi lamang ito tumutukoy sa mga bansang kumalaban sa Diyos noong sinaunang panahon, kundi maging sa mga bansa sa kasalukuyan na nabigong tuparin ang banal na layunin ng Diyos. Sa araw ng huling paghuhukom, kapag ang matuwid na Hukom ng buong lupa ay ‘lilipulin ang mga bansa’ (Isaias 30:28), at yaong mga nanatiling tapat sa katotohanan ay pahihintulutang makapasok sa Lungsod ng Diyos, mapupuno ang kalangitan ng mga awit ng tagumpay mula sa mga tinubos. Sinabi ng propeta: ‘Kayo'y mangagkakaroon ng awit na gaya ng sa gabi pagka ang banal na kapistahan ay ipinagdidiwang; at kasayahan ng puso, na gaya ng yumayaon na may plauta upang masok sa bundok ng Panginoon, sa malaking Bato ng Israel. At iparirinig ng Panginoon ang kaniyang maluwalhating tinig, at ipakikilala ang pagbabaka ng kaniyang bisig, na may pagkagalit ng kaniyang galit, at ng liyab ng mamumugnaw na apoy, na may bugso ng ulan, at bagyo, at granizo, Sapagka't sa pamamagitan ng tinig ng Panginoon ay mangagkakawatakwatak ang taga Asiria, na nananakit ng pamalo. At bawa't hampas ng takdang tungkod, na ibabagsak ng Panginoon sa kaniya, mangyayaring may mga pandereta at may mga alpa; at sa mga pakikipagbakang may pagkayanig ay makikipaglaban siya sa kanila.” (Isaias 30:29–32).” — Prophets and Kings, p. 366.3
Lunes Hunyo 22
Sa Wakas, Mukhaan
Read 2 Corinthians 4:7–12. In this passage, what reveals how Paul was able to endure the trials he faced? What seems to be the focus of his life?
“Di magtatagal, may lilitaw sa silangan na isang maliit na makapal na ulap, halos kasinlaki lamang ng kalahati ng palad ng tao. Ito ang ulap na pumapalibot sa Tagapagligtas, at mula sa malayo ay tila nababalot ng kadiliman. Alam ng bayan ng Diyos na ito ang tanda ng Anak ng tao. Sa banal at taimtim na katahimikan, pinagmamasdan nila ito habang unti-unti itong lumalapit sa lupa. Habang papalapit, lalo itong nagiging maliwanag at maluwalhati, hanggang sa maging isang dakilang puting ulap. Ang paanan nito ay nagliliwanag na parang apoy na tumutupok, at sa ibabaw nito ay makikita ang bahaghari ng tipan. Si Jesus ay dumarating bilang isang makapangyarihang Mananagumpay.” LDE 274.1
“Kasabay Niya ang napakaraming banal na anghel na umaawit ng mga himig ng langit. Napakarami nila na hindi mabibilang. Ang buong kalawakan ay tila napupuno ng mga maningning na nilalang—‘sampung libong ulit na sampung libo, at libu-libong mga libo.’ Walang panulat ng tao ang makapaglalarawan sa tagpong iyon, at walang isip ng tao ang lubos na makauunawa sa kaluwalhatian nito.” LDE 274.2
“Ang Hari ng mga hari ay bumababa na nasa ulap, na nababalot ng nagniningas na apoy. Ang kalangitan ay nagugulong gaya ng isang balumbong isinara, ang lupa ay yayanig sa Kanyang harapan, at bawat bundok at pulo ay mawawala sa kanilang kinalalagyan.” — The Great Controversy, pp. 640–642 (1911). LDE 274.3
Ano ang mangyayari kasunod nito? Basahin ang 1 Tesalonica 4:17. Sa huli, ang isinulat ni Pablo sa Filipos 2:10, 11 ay uugong sa buong sansinukob.
“Yaong mga nanguna sa pagtanggi at pagpapapako kay Cristo sa krus ay bubuhaying muli upang makita Siya kung sino talaga Siya. Gayundin, ang mga tumanggi kay Cristo ay makakakita sa mga banal na niluwalhati. Sa panahong iyon, ang mga banal ay mababago sa isang sandali, sa isang kisapmata, at aagawin upang salubungin ang kanilang Panginoon sa himpapawid. Ang mismong mga taong nagsuot sa Kanya ng balabal na kulay ube, naglagay ng koronang tinik sa Kanyang ulo, at nagpako ng mga pako sa Kanyang mga kamay at paa ay titingin sa Kanya at tatangis sa matinding pagsisisi at panghihinayang.” — Manuscript Releases, vol. 9, p. 252 (1886). LDE 275.1
“Maaalala nila kung paano nila hinamak ang Kanyang pag-ibig at inabuso ang Kanyang habag. Maaalala nila kung paanong si Barabas, isang mamamatay-tao at magnanakaw, ang kanilang pinili kapalit Niya; kung paanong si Jesus ay pinutungan ng mga tinik, hinagupit, at ipinako sa krus. Maaalala rin nila kung paano Siya tinukso at kinutya ng mga saserdote at mga pinuno habang Siya ay naghihirap sa krus, na nagsasabi:‘Bumaba Ka sa krus, at maniniwala kami sa Iyo. Nagligtas Siya ng iba, ngunit ang Kanyang sarili ay hindi Niya mailigtas.’ Ang lahat ng pang-iinsulto at paghamak na ginawa nila kay Cristo, at ang lahat ng pagdurusang ipinataw nila sa Kanyang mga tagasunod, ay magiging sariwang-sariwa sa kanilang alaala na para bang nangyari lamang iyon kahapon.” LDE 275.2
“Ang tinig na madalas nilang narinig noon na nagmamakaawa at nananawagan sa kanila ay muli nilang maririnig. Bawat salita ng Kanyang mahabaging paanyaya ay magiging malinaw sa kanilang pandinig, gaya noong Siya ay nangangaral sa mga sinagoga at sa mga lansangan. At sa oras na iyon, yaong mga sumugat sa Kanya ay sisigaw sa mga bato at kabundukan na bumagsak sa kanila at itago sila mula sa mukha Niya na nakaupo sa trono at mula sa poot ng Kordero.” — Letter 131, 1900. LDE 275.3
“Ang mga mahalagang namatay na banal, mula kay Adan hanggang sa huling banal na mamamatay bago ang pagbabalik ni Cristo, ay maririnig ang tinig ng Anak ng Diyos at lalabas mula sa kanilang mga libingan upang tumanggap ng buhay na walang kamatayan.” — The Desire of Ages, p. 606 (1898). LDE 276.3
Martes Hunyo 23
Ang Babaeng Ikakasal
Basahin ang Apocalipsis 21:9–11. Anong paghahambing ang ibinigay, at bakit kaya ito ang ginamit?
“Noong tag-init at taglagas ng taong 1844, ipinahayag ang mensaheng, ‘Narito, dumarating ang Kasintahang Lalaki.’ Sa panahong iyon ay nahayag ang dalawang uri ng mga tao na kinakatawan ng matatalino at mangmang na dalaga. Ang isang pangkat ay may kagalakang naghihintay sa pagdating ng Panginoon at masikap na naghanda upang salubungin Siya. Ang isa namang pangkat, na naudyukan lamang ng takot at kumilos ayon sa bugso ng damdamin, ay nasiyahan sa pagkakaroon ng kaalaman tungkol sa katotohanan ngunit kulang sa biyaya ng Diyos. Sa talinghaga, nang dumating ang kasintahang lalaki, ‘ang mga handa ay pumasok na kasama niya sa kasalan.’ Ang pagdating ng kasintahang lalaki na tinutukoy dito ay nagaganap bago ang kasalan. Ang kasalan ay sumasagisag sa pagtanggap ni Cristo sa Kanyang kaharian. Ang Banal na Lungsod, ang Bagong Jerusalem, na siyang kabisera at kinatawan ng kaharian, ay tinatawag na ‘kasintahang babae, ang asawa ng Kordero.’ Sinabi ng anghel kay Juan:
‘Halika, ipakikita ko sa iyo ang babaing kasintahan, ang asawa ng Cordero. At dinala niya akong nasa Espiritu sa isang malaki at mataas na bundok, at ipinakita sa akin ang bayang banal na Jerusalem, na nananaog mula sa langit buhat sa Dios.” (Apocalipsis 21:9, 10). Maliwanag kung gayon na ang kasintahang babae ay kumakatawan sa Banal na Lungsod, at ang mga dalagang lumabas upang salubungin ang kasintahang lalaki ay sumasagisag sa iglesya. Sa aklat ng Apocalipsis, ang bayan ng Diyos ay tinatawag na mga panauhin sa hapunan ng kasalan. (Apocalipsis 19:9). Kung sila ay mga panauhin, hindi sila maaaring kumatawan din sa kasintahang babae. Ayon sa propetang si Daniel, tatanggapin ni Cristo mula sa Matanda sa mga Araw sa langit ang ‘kapamahalaan, kaluwalhatian, at kaharian.’ Tatanggapin din Niya ang Bagong Jerusalem, ang kabisera ng Kanyang kaharian, na ‘nahandang gaya ng isang babaing ikakasal na nagayakan para sa kanyang asawa.’ (Daniel 7:14; Apocalipsis 21:2). Pagkatapos Niyang tanggapin ang kaharian, Siya ay darating sa Kanyang kaluwalhatian bilang Hari ng mga hari at Panginoon ng mga panginoon upang tubusin ang Kanyang bayan. Ang Kanyang mga tinubos ay uupo kasama nina Abraham, Isaac, at Jacob sa Kanyang kaharian at makikibahagi sa hapunan ng kasalan ng Kordero.” — The Great Controversy, p. 426.2
“Ang talinghaga ng sampung dalaga ay hindi umaabot hanggang sa mismong pagdating ng Panginoon, kundi hanggang sa isang panahong bago magsara ang pinto ng awa para sa sangkatauhan. Pansining mabuti ang sinasabi ng Kasulatan: ‘At samantalang sila'y nagsisiparoon sa pagbili, ay dumating ang kasintahang lalake; at ang mga nahahanda ay nagsipasok na kasama niya sa piging ng kasalan: at inilapat ang pintuan.’ (Mateo 25:10). Ang mga salitang ‘sa kasalan’ ay nagpapakita na ang panawagan ay naibigay at ang pinto ay naisara bago pa naganap ang kasalan. At yamang si Cristo ay ikinakasal o kinokoronahan sa pagtatapos ng probasyon ng sangkatauhan (tingnan ang The Great Controversy, pp. 426–427), at bago ibuhos ang pitong huling salot, pinatutunayan nito na ang panawagang: ‘Narito, dumarating ang Kasintahang Lalaki,’ ay hindi tumutukoy sa pagdating ni Cristo sa mga alapaap upang tanggapin ang Kanyang bayan sa Kanyang sarili (Juan 14:3), kundi sa Kanyang pagdating sa santuwaryo para sa paghuhukom sa mga nabubuhay.”
“Yamang ang limang matatalinong dalaga ay kumakatawan sa 144,000 (Apocalipsis 14:4), makikita natin na ang panawagan para sila ay magising ay katulad ng panawagan sa Isaias 52:1: ‘Gumising ka, gumising ka.’Dahil dito, ang panahon ng panawagang ito ay kapareho ng ‘panahon ng pagtatatak sa 144,000’ (3T, p. 266), at ang kanilang pagsalubong sa Kasintahang Lalaki ay kaugnay ng pangyayari sa Ezekiel 9. Pagkatapos magsara ang probasyon at matapos maibuhos ang mga salot, darating Siya upang tipunin ang Kanyang bayan. Hindi sila darating upang saksihan ang kasalan, kundi upang makibahagi sa hapunan ng kasalan matapos maisagawa ang seremonya.”
Miyerkules Hunyo 24
Sumunod sa Kordero
Ano pang mga pagpapala ang maaabangan natin sa walang hanggan? Basahin ang Isaias 25:8; Apocalipsis 7:17; Apocalipsis 21:4.
“Isa sa mga natatanging katangian ng 144,000 ay yaong walang anumang pandaraya o kasinungalingan na masusumpungan sa kanilang bibig. Sinabi ng Panginoon, ‘Mapalad ang taong ... na sa kanyang espiritu ay walang daya.’ Sila ay nagpapahayag na sila ay mga anak ng Diyos, at inilalarawan na sumusunod sa Kordero saanman Siya pumaroon. Nakikita natin silang inilalarawan na nakatayo sa Bundok Sion, handa para sa banal na paglilingkod, at nakadamit ng puting lino na sumasagisag sa katuwiran ng mga banal. Ngunit ang lahat ng susunod sa Kordero sa langit ay kailangan munang sumunod sa Kanya dito sa lupa—na may pagtitiwala, pag-ibig, at kusang-loob na pagsunod. Sinundan nila Siya hindi nang may pagrereklamo o pabagu-bagong kalooban, kundi nang may buong pagtitiwala at katapatan, gaya ng pagsunod ng mga tupa sa kanilang pastol.” — 3SM 424.2
“Sa ibabaw ng dagat na kristal sa harap ng trono—ang gaya ng isang dagat na bubog na may halong apoy dahil sa matinding kaluwalhatian ng Diyos—ay nagtitipon ang pangkat na nagtagumpay laban sa hayop, sa kanyang larawan, sa kanyang tanda, at sa bilang ng kanyang pangalan. Kasama ng Kordero sa Bundok Sion, taglay ang mga alpa ng Diyos, ay nakatayo ang isang daan at apatnapu't apat na libo (144,000) na tinubos mula sa sangkatauhan. At may naririnig na tinig na gaya ng ugong ng maraming tubig at dagundong ng malakas na kulog—ang tinig ng mga tumutugtog ng kanilang mga alpa. Sila ay umaawit ng isang ‘bagong awit’ sa harap ng trono, isang awit na walang ibang makaaalam kundi ang 144,000 lamang. Ito ang awit nina Moises at ng Kordero—isang awit ng pagliligtas.
Walang ibang makatututo ng awit na iyon sapagkat ito ay awit ng kanilang sariling karanasan—isang karanasang hindi pa naranasan ng alinmang pangkat ng tao.
‘Ito ang mga sumusunod sa Kordero saanman Siya pumaroon.’ Sila ang mga inilipat mula sa lupa habang sila ay nabubuhay pa, kaya't sila ay itinuring na ‘mga unang bunga para sa Diyos at sa Kordero.’ (Apocalipsis 15:2, 3; 14:1–5.) Ang mga ito'y ang nanggaling sa malaking kapighatian.’ Sila ay dumaan sa panahon ng kabagabagang walang katulad mula nang magkaroon ng bansa sa lupa. Naranasan nila ang paghihirap ng panahon ng kabagabagan ni Jacob. Nanatili silang matatag kahit wala nang Tagapamagitan sa panahon ng huling pagbubuhos ng mga paghatol ng Diyos. Ngunit sila ay iniligtas, sapagkat sila’y‘nangaghugas ng kanilang mga damit, at pinaputi sa dugo ng Cordero.’ ‘At sa kanikaniyang bibig ay walang nasumpungang kasinungalingan: sila'y mga walang dungis. Kaya't sila'y nasa harapan ng luklukan ng Dios; at nangaglilingkod sa kaniya araw at gabi sa kaniyang templo: at siyang nakaupo sa luklukan, ay lulukuban sila ng kaniyang tabernakulo. Nasaksihan nila ang daigdig na sinalanta ng taggutom at salot. Nakita nila ang araw na nagkaroon ng kapangyarihang magpaso sa mga tao sa matinding init. Naranasan din nila ang pagdurusa, gutom, at pagkauhaw. Ngunit hindi na sila muling magugutom ni mauuhaw man. Hindi na sila pahihirapan ng araw o ng anumang init. Sapagkat ang Kordero na nasa gitna ng trono ang magpapastol sa kanila at aakay sa kanila sa mga bukal ng tubig na nagbibigay-buhay. At papahirin ng Diyos ang bawat luha sa kanilang mga mata.” — The Great Controversy, p. 648.3; Apocalipsis 7:14–17.
Huwebes Hunyo 25
“Halika!”
Basahin ang mga sumusunod na talata at pansinin ang Kanyang paanyaya na lumapit ka sa Kanya: Mateo 11:28–30; Isaias 55:1–3; Juan 6:44.
“Ang Manunubos ng sanlibutan ay hindi lamang dumating upang maging handog para sa kasalanan, kundi upang maging halimbawa sa tao sa lahat ng bagay—isang banal na karakter na nasa anyong tao. Siya ay isang Guro, isang tagapagturo na hindi pa kailanman nakita o narinig ng sanlibutan. Siya ay nagsalita na may kapangyarihan, ngunit inaanyayahan Niya ang pagtitiwala ng lahat: Magsiparito sa akin, kayong lahat na nangapapagal at nangabibigatang lubha, at kayo'y aking papagpapahingahin. Pasanin ninyo ang aking pamatok, at magaral kayo sa akin; sapagka't ako'y maamo at mapagpakumbabang puso: at masusumpungan ninyo ang kapahingahan ng inyong mga kaluluwa. Sapagka't malambot ang aking pamatok, at magaan ang aking pasan.’ (Mateo 11:28–30)” — 3SM 138.3
“Ang bugtong na Anak ng walang hanggang Diyos ay nag-iwan sa atin, sa pamamagitan ng Kanyang mga salita at praktikal na halimbawa, ng isang malinaw na huwaran na dapat nating tularan. Sa pamamagitan ng Kanyang mga salita, tinuruan Niya tayong sumunod sa Diyos; at sa pamamagitan ng Kanyang sariling buhay, ipinakita Niya kung paano sumunod. Hindi lamang Siya nagbigay ng malinaw na mga tuntunin kung paano tayo magiging masunuring mga anak, kundi ipinakita Niya sa Kanyang sariling buhay at karakter kung paano gawin ang tama at kalugud-lugod sa Diyos. Kaya’t walang dahilan upang hindi natin gawin ang mga bagay na nakalulugod sa Kanyang paningin.” — 3SM 138.4–139.1
“Ang pagsuway ay nagsara ng pintuan sa napakalawak na kaalaman na sana’y maaaring makamtan mula sa Salita ng Diyos. Ang tunay na pagkaunawa ay nangangahulugan ng pagsunod sa mga utos ng Diyos.
Kung ang tao ay naging masunurin, naunawaan sana nila ang plano ng pamamahala ng Diyos. Ang makalangit na mundo ay sana’y nabuksan ang mga silid ng biyaya at kaluwalhatian para sa kanilang pag-unawa. Ang tao sana ay naging higit na marangal kaysa ngayon—sa anyo, sa pananalita, at maging sa awit—sapagkat sa pagsasaliksik ng mga kayamanan ng katotohanan, sila ay mapapadakila.
Ang hiwaga ng pagtubos, ang pagkakatawang-tao ni Cristo, at ang Kanyang handog na pagbabayad-sala ay hindi sana nananatiling malabo sa ating isipan, kundi mas malinaw na nauunawaan at higit na pinahahalagahan.” — BLJ 127.3
“Sa kawalang-hanggan, matututuhan natin ang mga bagay na sana’y naunawaan natin dito sa lupa kung tinanggap lamang natin ang liwanag na ibinigay sa atin. Ang mga paksa ng pagtubos ay magiging walang katapusang pagninilay ng mga tinubos sa buong walang hanggan.
Mauunawaan nila ang mga katotohanang nais ni Cristo na ibunyag sa Kanyang mga alagad ngunit hindi nila ganap na naunawaan dahil kulang sila sa pananampalataya.
Magpakailanman, ang mga bagong pagtanaw sa kasakdalan at kaluwalhatian ni Cristo ay patuloy na lilitaw.” — The Review and Herald, July 3, 1900. BLJ 127.4
Biyernes Hunyo 26
Karagdagang Kaisipan
“Sa araw na iyon, ang mga tinubos ay magniningning sa kaluwalhatian ng Ama at ng Anak. Ang mga anghel, habang tinutugtog ang kanilang gintong mga alpa, ay sasalubong sa Hari at sa Kanyang mga tanda ng tagumpay—yaong mga hinugasan at pinaputi sa dugo ng Kordero.
Isang awit ng tagumpay ang aalingawngaw na pupuno sa buong langit. Si Cristo ay nagtagumpay. Siya ay pumapasok sa mga makalangit na dako kasama ang Kanyang mga tinubos—mga patotoo na ang Kanyang misyon ng pagdurusa at sakripisyo ay hindi nawalan ng kabuluhan.” — Testimonies for the Church, vol. 9, pp. 285–286 (1909). LDE 281.1
“Sa hindi kayang ilarawan na pag-ibig, malugod na tinatanggap ni Jesus ang Kanyang mga tapat sa kagalakan ng kanilang Panginoon. Ang kagalakan ng Tagapagligtas ay makikita sa kaharian ng kaluwalhatian ang mga kaluluwang naligtas sa pamamagitan ng Kanyang paghihirap at pagpapakumbaba.” — The Great Controversy, p. 647 (1911). LDE 281.2
“Sa bunga ng Kanyang gawain, makikita ni Cristo ang Kanyang gantimpala. Sa dakilang pulutong na hindi mabilang, na iniharap na ‘walang kapintasan sa harapan ng Kanyang kaluwalhatian na may labis na kagalakan,’ Siya na ang Kanyang dugo ang tumubos at ang Kanyang buhay ang nagturo sa atin ay ‘makikita ang bunga ng paghihirap ng Kanyang kaluluwa at Siya ay masisiyahan.’” — Education, p. 309 (1903). LDE 281.3
“Nakakita ako ng napakaraming anghel na nagdala mula sa lungsod ng mga maluwalhating koronang ginto—isang korona para sa bawat banal, na may nakasulat na kanyang pangalan. Nang tawagin ni Jesus ang mga korona, iniharap ito ng mga anghel sa Kanya, at sa Kanyang sariling kanang kamay ay inilagay ni Jesus ang mga korona sa ulo ng mga banal.” — Early Writings, p. 288 (1858). LDE 281.4
“Sa dagat na kristal, ang 144,000 ay nakatayo nang maayos na parang isang parisukat. Ang ilan ay may napakaliwanag na mga korona, ang iba ay hindi gaanong maliwanag. Ang ilang korona ay tila puno ng mga bituin, habang ang iba ay iilan lamang. Ngunit lahat ay lubos na nasisiyahan sa kanilang mga korona.” — Early Writings, pp. 16–17 (1851). LDE 282.1
“Ang korona ng buhay ay maaaring maliwanag o madilim, maaaring kumikinang ng maraming bituin o kakaunti lamang, ayon sa ating naging pamumuhay at mga gawa.” — SDA Bible Commentary, vol. 6, p. 1105 (1895). LDE 282.2
“Walang maliligtas sa langit na walang bituin ang korona. Kung ikaw ay makakapasok, may kaluluwa sa kaluwalhatian na nakapasok doon sa pamamagitan ng iyong naging impluwensya.” — The Signs of the Times, June 6, 1892. LDE 282.3
“Bago pumasok sa Lungsod ng Diyos, ang Tagapagligtas ay nagbibigay sa Kanyang mga tagasunod ng mga sagisag ng tagumpay at isinasapuso sa kanila ang tanda ng kanilang maharlikang kalagayan. Ang makikinang na hanay ay nakaayos na parang isang parisukat sa paligid ng kanilang Hari.
Sa ulo ng mga nagtagumpay, si Jesus mismo ang naglalagay ng korona ng kaluwalhatian. Sa bawat kamay ay inilalagay ang palaspas ng tagumpay at ang kumikinang na alpa.
Sa hudyat ng mga anghel, sabay-sabay nilang tinutugtog ang mga alpa at napupuno ang langit ng napakaagang at kaaya-ayang musika. Sa harap nila ay ang banal na Lungsod. Binubuksan ni Jesus ang mga pintuang perlas, at ang mga bansang nanatiling tapat sa katotohanan ay pumapasok.” — The Great Controversy, pp. 645–646 (1911).” LDE 282.4