Paninirahan sa Lupain
Liksyon 11, Q4, Disyembre 06-Disyembre 12, 2025
Share this Lesson
Hapon ng Sabbath Disyembre 6
Memory Text:
“ Ang malubay na sagot ay nakapapawi ng poot: nguni't ang mabigat na salita ay humihila ng galit.” - Kawikaan 15:1
“Pagkatapos bumaba ng Banal na Espiritu, nang ang mga alagad ay lumabas upang ipahayag ang isang buhay na Tagapagligtas, iisa lamang ang kanilang hangarin—ang kaligtasan ng mga kaluluwa… Sa kanilang araw-araw na pakikisalamuha, ipinakita nila ang pag-ibig na iniutos sa kanila ni Cristo. Sa pamamagitan ng walang-pag-iimbot na mga salita at gawa, nagsikap silang pag-alabin ang pag-ibig na ito sa puso ng iba.” AA 547.3
“Ngunit unti-unting nagkaroon ng pagbabago. Nagsimulang pagtuunan ng mga mananampalataya ang mga pagkukulang ng iba. Sa patuloy na pag-uukol ng pansin sa mga pagkakamali at pagbibigay-daan sa hindi mabuting pamumuna, nawala sa kanilang paningin ang Tagapagligtas at ang Kanyang pag-ibig. Sila’y naging mas mahigpit sa panlabas na seremonya, at mas pinahalagahan ang teorya kaysa sa aktuwal na pamumuhay ng pananampalataya. Sa kanilang pananabik na husgahan ang iba, hindi nila napansin ang sarili nilang mga pagkakamali. Nawala ang pag-ibig-kapatiran na iniutos ni Cristo, at ang pinakamalungkot sa lahat, hindi nila namalayan ang pagkawala nito. Hindi nila naunawaan na ang kanilang kagalakan at kasiyahan ay unti-unting naglalaho, at na, matapos nilang isara ang pag-ibig ng Diyos mula sa kanilang puso, malapit na silang lumakad sa kadiliman.” AA 548.1
“Hindi ang pagtutol ng sanlibutan ang higit na naglalagay sa iglesya ni Cristo sa panganib. Ang kasamaan na inaalagaan mismo ng mga mananampalataya sa kanilang puso ang nagdudulot ng pinakamapait na pinsala at pinakamatinding hadlang sa pag-unlad ng gawain ng Diyos. Walang mas mabisang paraan upang pahinain ang espirituwalidad kaysa pag-alaga ng inggit, hinala, paghahanap ng mali, at masasamang paghihinala. Sa kabilang banda, ang pinakamakapangyarihang patotoo na sinugo ng Diyos ang Kanyang Anak sa sanlibutan ay ang pag-iral ng pagkakaisa at pagkakasunduan sa mga taong may magkakaibang ugali ngunit bumubuo sa Kanyang iglesia. Ang patotoong ito ay isang pribilehiyong dapat dalhin ng mga tagasunod ni Cristo. Ngunit upang magawa ito, kailangan nilang magpasakop sa pamamahala ni Cristo. Ang kanilang mga karakter ay dapat umayon sa Kanyang karakter, at ang kanilang kalooban ay dapat sumunod sa Kanyang kalooban.” AA 549.1
Linggo Disyembre 7
Pangako
Basahin ang Josue 22:1–8. Ano ang sinasabi ng mga talatang ito tungkol sa pangako ng mga Rubenita, mga Gadita, at kalahating lipi ni Manases?
“Dalawa sa mga lipi ng Israel—ang Gad at Reuben—kasama ang kalahati ng lipi ni Manases, ay tumanggap na ng kanilang mana bago tumawid sa Jordan. Para sa isang bayang nagpapastol, ang malalawak na talampas at mayamang kagubatan ng Gilead at Bashan—na nag-aalok ng malawak na pastulan para sa kanilang mga kawan at hayop—ay may mga kagandahang hindi matatagpuan sa Canaan mismo. Kaya ninais ng dalawa at kalahating lipi na manirahan doon, at nangako silang magbigay ng tamang bilang ng mga armadong lalaki upang samahan ang kanilang mga kapatid sa pagtawid sa Jordan at makibahagi sa mga labanan hanggang sa matanggap na rin ng mga ito ang kanilang sariling mana. Tapat nilang tinupad ang obligasyong ito. Nang pumasok ang sampung lipi sa Canaan, apatnapung libo mula sa ‘mga anak ni Reuben, at mga anak ni Gad, at kalahati ng lipi ni Manases … na handang makidigma, ay tumawid sa harap ng Panginoon upang makipaglaban, patungo sa kapatagan ng Jericho.’ (Josue 4:12, 13). Sa loob ng maraming taon ay buong tapang silang lumaban kasama ng kanilang mga kapatid. Ngayon ay dumating na ang panahon para sila’y bumalik sa lupaing kanilang pag-aari. Kung paanong nakibahagi sila sa mga labanan, gayon din sila nakibahagi sa mga samsam; kaya sila’y umuwing ‘may maraming kayamanan … at napakaraming mga hayop, may pilak at ginto, at tanso at bakal, at napakaraming kasuutan,’ at ang lahat ng ito’y dapat nilang ibahagi sa mga nanatili kasama ng mga pamilya at mga kawan.” PP 517.4
“Sila ngayon ay maninirahan nang malayo mula sa santuwaryo ng Panginoon, at may mabigat na pag-aalala sa puso ni Josue habang pinagmamasdan niya ang kanilang pag-alis, batid niyang magiging napakalakas ng tukso sa kanilang hiwalay na pamumuhay na mahulog sa mga kaugalian ng mga paganong liping naninirahan sa kanilang mga hangganan.” PP 518.1
Lunes Disyembre 8
Mga Paratang…
Basahin ang kuwento ng mga bumabalik na lipi sa Josue 22:9–20. Anong mga paratang ang inihain ng mga lipi sa Kanlurang Jordan laban sa mga lipi sa Silangang Jordan? Sa anong antas ang mga paratang na ito ay may katotohanan?
“Habang si Josue at ang iba pang pinuno ay nabibigatan pa sa kanilang mga agam-agam, may kakaibang balitang dumating sa kanila. Sa tabi ng Jordan, malapit sa lugar kung saan milagrosong tumawid ang Israel, nagtayo ang dalawa at kalahating lipi ng isang malaking dambana—katulad ng dambana ng handog na susunugin sa Shiloh. Ipinagbabawal ng kautusan ng Diyos, sa parusang kamatayan, ang pagtatatag ng anumang pagsamba na hiwalay sa santuwaryo. Kung iyon ang layunin ng dambanang iyon, at kung pahihintulutang manatili, ito’y maaaring maglayo sa bayan mula sa tunay na pananampalataya.” PP 518.2
“Nagtipon ang mga kinatawan ng bayan sa Shiloh, at dahil sa matinding galit at pagkabigla, iminungkahi nilang agad makidigma laban sa mga nagkasala. Ngunit sa impluwensiya ng mas maingat na mga pinuno, napagpasyahang magpadala muna ng isang delegasyon upang humingi sa dalawa at kalahating lipi ng paliwanag tungkol sa kanilang ginawa. Sampung prinsipe, isa mula sa bawat lipi, ang pinili. Pinangunahan sila ni Phinees, na nakilala dahil sa kanyang sigasig noong pangyayari sa Peor.” PP 518.3
“Nakamali nga ang dalawa at kalahating lipi nang magsagawa sila ng isang hakbang na madaling magbunga ng mabigat na hinala, nang hindi nagbibigay ng anumang paliwanag. Ang mga sugo, na ipinapalagay nang may kasalanan ang kanilang mga kapatid, ay sinalubong sila ng matinding pagsaway. Inakusahan nila ang mga ito ng paghihimagsik laban sa Panginoon, at pinaalalahanan tungkol sa mga hatol na dumating sa Israel nang makisama sila kay Baal-peor. Sa ngalan ng buong Israel, sinabi ni Phinees sa mga anak ni Gad at Reuben na kung ayaw nilang manirahan sa kanilang lupain nang walang dambana para sa paghahandog, malugod silang tatanggapin upang magkaroon ng bahagi sa lupaing pag-aari at mga pribilehiyo ng kanilang mga kapatid sa kabilang panig.” PP 518.4
Martes Disyembre 9
Binabangungot ng Nakaraan
Basahin muli ang Josue 22:13–15, ngunit sa liwanag ng Bilang 25. Bakit pinili ng mga Israelita si Phinees bilang pinuno ng delegasyon sa dalawa at kalahating lipi?
“Habang sila’y tumatangis sa harap ng Diyos sa pintuan ng tabernakulo—habang ang salot ay patuloy na pumapatay at ang mga pinunò ay isinasagawa ang mahigpit nilang tungkulin—si Zimri, isa sa mga mahal na tao ng Israel, ay dumating nang walang takot sa kampo, kasama ang isang babaeng Madianita, isang prinsesang mula sa isang pangunahing sambahayan sa Midian, at dinala niya ito sa kanyang tolda. Kailanman ay hindi naging ganito kapangahas at katigas ang kasamaan. Dahil sa pagkalasing sa alak, hayagang ipinahayag ni Zimri ang kanyang ‘kasalanang tulad ng sa Sodoma,’ at ipinagmalaki pa ang kanyang kahihiyan. Ang mga saserdote at mga pinuno ay nakadapang nagluluksa at nagpapakumbaba, tumatangis ‘sa pagitan ng beranda at ng dambana,’ at nagsusumamo sa Panginoon na iligtas ang Kanyang bayan at huwag hayaang sila’y malagay sa kahihiyan. Ngunit ang prinsipeng ito ng Israel ay hayagang isinakatuparan ang kanyang kasalanan sa harap ng buong kapulungan, na para bang hinahamon ang paghihiganti ng Diyos at minamaliit ang mga hukom ng bayan. Si Phinees, anak ni Eleazar na punong saserdote, ay tumindig mula sa gitna ng kapulungan, at pagdakip niya ng sibat, ‘sinundan niya ang lalaking Israelita hanggang sa tolda,’ at pinatay silang dalawa. Sa ganitong paraan natigil ang salot, at ang saserdote na nagsagawa ng hatol ng Diyos ay pinarangalan sa harap ng buong Israel, at ang pagkapari ay pinagtibay para sa kanya at sa kanyang sambahayan magpakailanman.” PP 455.2
“Pinawi ni Phinees ang aking galit sa mga anak ni Israel,’ sabi ng mensahe ng Diyos; Kaya't sabihin mo, Narito, ako'y nakikipagtipan sa kaniya tungkol sa kapayapaan:
At magiging kaniya, at sa kaniyang binhi pagkamatay niya, ang tipan ng pagkasaserdoteng walang hanggan; sapagka't siya'y nagsikap sa kaniyang Dios, at tumubos sa mga anak ni Israel.” Bilang 25:11-13 PP 455.3
Miyerkules Disyembre 10
Isang Malumanay na Tugon
Basahin ang Josue 22:21–29 sa liwanag ng Kawikaan 15:1. Ano ang maaari nating matutunan mula sa tugon ng mga lipi sa silangan?
Bilang tugon, ipinaliwanag ng mga inaakusahan na ang dambana nila ay hindi nilayon para sa paghahandog, kundi bilang isang saksi na, kahit sila’y nahiwalay ng ilog, kabilang pa rin sila sa iisang pananampalataya ng kanilang mga kapatid sa Canaan. Natakot sila na sa mga darating na taon, maaaring hindi tanggapin ng mga anak nila ang tabernakulo, na para bang wala silang bahagi sa Israel. Kaya itinayo nila ang dambanang ito, na ginaya sa anyo ng dambana ng Panginoon sa Shiloh, upang maging patotoo na sila man ay sumasamba sa buhay na Diyos.” PP 519.1
“Sa malaking kagalakan, tinanggap ng mga sugo ang paliwanag na ito at agad na dinala pabalik ang balita sa mga nagpadala sa kanila. Ang lahat ng pag-iisip tungkol sa digmaan ay nawala, at ang bayan ay nagkaisa sa kagalakan at papuri sa Diyos.” PP 519.2
“Ang mga anak ni Gad at Reuben ay naglagay ngayon ng isang inskripsiyon sa kanilang dambana na nagpapaliwanag ng layunin ng pagtatayo nito; at sinabi nila, ‘Ito’y magiging isang saksi sa pagitan natin na si Jehova ang Diyos.’ Sa ganitong paraan sinikap nilang maiwasan ang mga susunod pang hindi pagkakaunawaan at alisin ang anumang maaaring maging dahilan ng tukso.” PP 519.3
“Gaano kadalas na malalaking suliranin ang nagmumula lamang sa simpleng hindi pagkakaintindihan, kahit sa mga taong may pinakamahusay na hangarin; at kung walang pagpipigil at kabutihang-loob, maaaring humantong ito sa seryoso at maging nakamamatay na mga resulta. Naalala ng sampung lipi kung paanong sa kaso ni Achan ay sinaway ng Diyos ang kakulangan nila sa pagbabantay upang matuklasan ang kasalanang nasa gitna nila. Ngayon ay nagpasya silang kumilos nang mabilis at may sigasig; ngunit sa pag-iwas nila sa una nilang pagkakamali, napunta naman sila sa kabaligtarang labis. Sa halip na magtanong nang mahinahon upang malaman ang katotohanan, sinalubong nila ang kanilang mga kapatid ng pagsisi at paghatol. Kung ang mga lalaki ng Gad at Reuben ay tumugon sa parehong diwa, digmaan sana ang naging resulta. Bagaman mahalagang iwasan ang pagpapabaya sa pagharap sa kasalanan, mahalaga rin namang iwasan ang malupit na paghatol at walang basehang hinala.” PP 519.4
Huwebes Disyembre 11
Paglutas ng Alitan
Basahin ang Josue 22:30–34. Paano nagbibigay ang buong pangyayaring ito ng ilang pananaw tungkol sa paglutas ng alitan at mga paraan upang matiyak ang pagkakaisa ng iglesya? (Ihambing sa Awit 133; Juan 17:20–23; 1 Pedro 3:8, 9.)
“Bagaman napakasensitibo ng marami kapag nasisisi tungkol sa kanilang sariling pag-uugali, sila naman ay labis na mahigpit sa pagtrato sa mga taong inaakala nilang nagkakamali. Wala pang sinuman na naituwid mula sa maling landas sa pamamagitan ng pagsisi at panunumbat; sa halip, marami ang lalo pang napapalayo sa tamang daan at nagmamatigas sa puso laban sa pagkukumbinsi. Ang espiritu ng kabaitan, magalang na asal, at pagtitimpi ay maaaring makapagligtas sa nagkakamali at magtakip ng maraming kasalanan.” PP 519.5
“Ang karunungang ipinakita ng mga Rubenita at ng kanilang mga kasama ay karapat-dapat tularan. Habang tapat nilang hinahangad na itaguyod ang tunay na relihiyon, sila ay naakusahan at mahigpit na sinisi; gayunman, hindi sila nagpakita ng galit. Nakinig sila nang magalang at matiyaga sa mga paratang ng kanilang mga kapatid bago ipinaliwanag ang kanilang panig, at buong linaw nilang inilahad ang kanilang mga layunin at pinatunayan ang kanilang kawalang-sala. Sa ganitong paraan, ang suliraning nagbanta ng malubhang kahihinatnan ay nalutas nang mapayapa.” PP 520.1
“Kahit sa gitna ng maling paratang, ang mga nasa panig ng tama ay maaaring manatiling mahinahon at kalmado sa pag-iisip. Batid ng Diyos ang lahat ng bagay na hindi naunawaan at maling naipakahulugan ng tao, at maaari nating ilagak nang may tiwala ang ating kaso sa Kanyang mga kamay. Tiyak Niyang ipagtatanggol ang layunin ng mga nagtitiwala sa Kanya, gaya ng tiyak Niyang inihayag ang pagkakasala ni Achan. Ang mga pinapatnubayan ng espiritu ni Cristo ay nagtataglay ng pag-ibig na matiisin at may kabaitan.” PP 520.2
“Kalooban ng Diyos na magkaroon ng pagkakaisa at pag-ibig-kapatiran sa Kanyang bayan. Ang panalangin ni Cristo bago Siya ipinako sa krus ay nawa’y maging isa ang Kanyang mga alagad, gaya ng Kanyang pagiging isa sa Ama, upang maniwala ang sanlibutan na Siya ay sinugo ng Diyos. Ang nakaaantig at kamangha-manghang panalanging ito ay umaabot hanggang sa ating panahon, sapagkat sinabi Niya, ‘Hindi lamang sila ang idinadalangin ko, kundi sila rin naman na mga nagsisisampalataya sa akin sa pamamagitan ng kanilang salita.’ (Juan 17:20). Bagaman hindi natin dapat isakripisyo ang alinmang prinsipyo ng katotohanan, dapat lagi nating layuning maabot ang ganitong pagkakaisa. Ito ang patunay ng ating pagiging alagad. Sinabi ni Jesus, ‘Sa ganito'y mangakikilala ng lahat ng mga tao na kayo ay aking mga alagad, kung kayo'y may pagibig sa isa't isa.’ (Juan 13:35). Hinihimok ng apostol Pedro ang iglesia: ‘Kayong lahat ay mangagkaisang akala, madamayin, mangagibigang tulad sa magkakapatid, mga mahabagin, mga mapagkumbabang pagiisip: Na huwag ninyong gantihin ng masama ang masama, o ng alipusta ang pagalipusta; kundi ng pagpapala; sapagka't dahil dito kayo'y tinawag, upang kayo'y mangagmana ng pagpapala.” (1 Pedro 3:8, 9).” PP 520.3
Biyernes Disyembre 12
Karagdagang Kaisipan
“Ang mga suliranin at hindi pagkakaunawaan na patuloy na lumilitaw sa bayan ng Diyos ngayon ay madalas na kahalintulad, sa likas at bunga, ng mga nagbanta noon na magdala ng malaking kapahamakan sa Israel. Ang sampung lipi ay napuno ng takot na baka ang bayang tinanggap ng Diyos bilang Kanya ay magkawatak-watak sa interes at pagsamba; kaya naman mabilis nilang sinaway ang inaakalang pagtalikod ng kanilang mga kapatid. Ngunit sa mismong pagsisikap na iyon na pangalagaan ang karangalan ng Diyos at ang kalinisan ng Israel, nakikita natin kung paano sana nagbunga ng malubha at maging nakamamatay na resulta ang isang simpleng hindi pagkakaunawaan.” ST May 12, 1881, par. 15
“Ang mga taong tapat na naghahangad na itaguyod ang tunay na relihiyon ay napagkamalan at mahigpit na pinagsabihan. Ang karunungang ipinamalas nila sa ganitong pagsubok ay karapat-dapat tularan. Napakaraming kasamaan sana ang naiwasan kung ang ganitong asal ay sinusunod ng lahat ng mga kaanib ng ating mga iglesia. Maaaring ang isang tao ay napaghinalaan o nasisi nang hindi tama ng kanyang mga kapatid, ngunit hindi niya dapat hayaang maghari ang galit o pagnanasang gumanti. Ang ganitong pagkakataon ay nagbubukas ng oportunidad upang maipakita ang mahalagang biyaya ng kaamuan at pagtitimpi.” ST May 12, 1881, par. 16
“Dapat mag-ingat ang lahat ng Kristiyano na iwasan ang dalawang sukdulan: ang pagpapabaya sa pagharap sa kasalanan sa isang panig, at ang malupit na paghatol at walang basehang paghihinala sa kabilang panig. Ang mga Israelitang nagpakita ng matinding sigasig laban sa mga lalaki ng Gad at Reuben ay naalaala kung paano, sa kaso ni Achan, sinaway ng Diyos ang kakulangan nila sa pagbabantay upang matuklasan ang mga kasalanang nasa kanilang hanay. Kaya nagpasya silang maging maagap at masikap sa hinaharap; ngunit sa pagsisikap na ito, napunta sila sa kabaligtarang labis. Sa halip na salubungin ang kanilang mga kapatid ng pagsisi, dapat sana’y mahinahon muna silang nagtanong upang malaman ang buong katotohanan.” ST May 12, 1881, par. 17
“Marami pa rin ngayon ang kinakailangang magtiis ng maling akusasyon. Tulad ng bayan ng Israel, maaari silang manatiling mahinahon at kalmadong mag-isip dahil nasa panig sila ng tama. Dapat nilang tandaan nang may pasasalamat na alam ng Diyos ang lahat ng hindi nauunawaan at maling natatanggap ng tao, at maaari nilang ipagkatiwala ang lahat sa Kanyang mga kamay. Tiyak Niyang ipagtatanggol ang layunin ng mga nagtitiwala sa Kanya, gaya ng tiyak Niyang inihayag ang nakatagong pagkakasala ni Achan.” ST May 12, 1881, par. 18
“Napakaraming kasamaan ang maiiwasan sana kung ang lahat ng tao, kapag maling inakusahan, ay iiwas sa ganting paratang, at sa halip ay gagamit ng mahinahon at nagpapakumbabang pananalita. At kasabay nito, yaong mga sa kanilang sigasig na labanan ang kasalanan ay napadala sa hindi makatarungang hinala, ay dapat laging maghangad na makita ang pinakamabuting panig ng kanilang mga kapatid at magalak kapag napatunayang sila ay walang sala.” ST May 12, 1881, par. 19