Pagmamataas Laban sa Kababaang-loob
Liksyon 3, Ikalawang Semestre, Abril 11–17, 2026
Share this Lesson
Hapon ng Sabbath, Abril 11
Memory Text:
“ Sapagka't ang bawa't nagmamataas ay mabababa; at ang nagpapakababa ay matataas.” — Lucas 14:11
Kailangan nating iwasan ang lahat ng bagay na maaaring magpalago ng kapalaluan at pagtitiwala sa sarili; kaya’t dapat tayong mag-ingat sa pagbibigay o pagtanggap ng papuri. Gawa ni Satanas ang mapanlinlang na pamumuri. Gumagamit siya ng papuri, gayundin ng pagbibintang at paghatol. Sa ganitong paraan niya sinisikap wasakin ang kaluluwa. Ang mga nagbibigay ng papuri sa tao ay nagiging kasangkapan ni Satanas. Ang mga manggagawa para kay Cristo ay dapat iiwas ang bawat papuri mula sa kanilang sarili. Ilayo ang sarili sa pansin. Si Cristo lamang ang dapat itaas. “Doon sa umiibig sa atin, at sa nagkalag sa atin sa ating mga kasalanan sa pamamagitan ng kaniyang dugo,” sa Kaniya ituon ang bawat paningin, at mula sa bawat puso ay umakyat ang papuri. (Apocalipsis 1:5)” COL 161.2
“Ang kapalaluan at kahinaan ng pananampalataya ang nag-lalayo sa marami sa mayamang pagpapala ng Diyos. Marami ang magugulat at mabibigo kapag narinig ang sigaw na, “Narito, dumarating ang Kasintahang Lalaki.” (Mateo 25:6) Taglay nila ang teorya ng katotohanan, ngunit wala silang langis sa kanilang mga sisidlan kasama ng kanilang mga ilawan. Ang ating pananampalataya sa panahong ito ay hindi dapat huminto sa pagsang-ayon lamang o paniniwala sa teorya ng mensahe ng ikatlong anghel. Dapat nating taglayin ang langis ng biyaya ni Cristo na magpapaningas sa ilawan at magpapaliwanag ng liwanag ng buhay, upang magbigay-daan sa mga nasa kadiliman.”
Linggo Abril 12
Ang Masikip na Mga Daliri ng Pagmamataas
Basahin 1 Juan 2:15–17 . Ano ang tatlong pangunahing aral na itinuturo ng talatang ito tungkol sa pagmamataas at pagmamahal sa mundo?
Binalaan tayo ni Cristo laban sa kapalaluan ng buhay, ngunit hindi laban sa kaamuan at likás na kagandahan nito. Itinuro Niya ang mga bulaklak sa parang—ang liryo na unti-unting bumubuka sa dalisay nitong anyo—at sinabi, “Kahit si Solomon sa lahat ng kaniyang kaluwalhatian ay hindi nadamitan na gaya ng isa sa mga ito.” (Mateo 6:29) Sa pamamagitan ng kalikasan, ipinakikita ni Cristo ang uri ng kagandahang pinahahalagahan ng langit—ang mahinhing kaamuan, kasimplehan, kadalisayan, at pagiging angkop. Ito ang mga katangiang nagpapalugod sa Kaniya sa ating pananamit. Ngunit higit sa lahat, ang pinakamagandang kasuotan na nais Niyang makita ay yaong para sa kaluluwa. Walang anumang panlabas na palamuti ang maihahambing sa halaga at kagandahan ng “espiritung maamo at payapa, na may malaking halaga sa paningin ng Dios. (1 Pedro 3:4)” CT 303.3
“Hindi lamang ang paglago ng kaharian ni Cristo ang inilalarawan sa talinghaga ng butil ng mustasa, kundi pati ang karanasang kaakibat nito sa bawat yugto ng paglago. Sa bawat salinlahi, ang Diyos ay may natatanging katotohanan at natatanging gawain para sa Kaniyang iglesya. Ang katotohanang lingid sa marurunong at matatalino ayon sa sanlibutan ay inihahayag sa mga taong tulad ng bata at mapagpakumbaba.
Ang gawaing ito ay nangangailangan ng pagsasakripisyo sa sarili. May mga laban itong haharapin at mga tagumpay na makakamtan. Sa simula, kakaunti lamang ang tumatangkilik dito, at sila ay madalas salungatin at hamakin ng mga dakila sa sanlibutan, pati ng iglesyang nakikiayon sa sanlibutan. Alalahanin si Juan Bautista, ang tagapagpauna ni Cristo, na nag-iisang tumayo upang sawayin ang kapalaluan at pormalismo ng bayang Judio. Alalahanin din ang mga unang nagdala ng ebanghelyo sa Europa—tila mahina at walang pag-asa ang kanilang misyon, gaya nina Pablo at Silas, na mga manggagawa ng tolda, na naglayag mula Troas patungong Filipos kasama ang kanilang mga kasama. Tingnan si Pablo, na sa kabila ng kaniyang katandaan at pagkakatanikala, ay patuloy na nangangaral tungkol kay Cristo sa loob mismo ng kuta ng mga Cesar. Tingnan ang maliliit na pangkat ng mga alipin at magsasaka na matapang na nakipaglaban sa paganismo ng imperyal na Roma.
Tingnan si Martin Luther na buong tapang na tumindig laban sa makapangyarihang iglesya, na itinuturing na obra ng karunungan ng sanlibutan. Matatag niyang pinanghawakan ang Salita ng Diyos laban sa emperador at kapapahan, at ipinahayag: “Dito ako tatayo; wala akong ibang magagawa. Tulungan nawa ako ng Diyos.”
Tingnan si John Wesley na nangaral tungkol kay Cristo at sa Kaniyang katuwiran sa gitna ng pormalismo, kalayawan, at kawalan ng pananampalataya. At tingnan ang isang taong nabibigatan sa kalagayan ng mga pagano, na taimtim na humihiling ng pribilehiyong dalhin sa kanila ang mensahe ng pag-ibig ni Cristo. Ngunit pakinggan ang naging tugon ng mga pinuno ng relihiyon: ‘Umupo ka, binata. Kapag nais ng Diyos na hikayatin ang mga pagano, gagawin Niya iyon nang hindi kailangan ang tulong mo o tulong ko.’” COL 78.2
Lunes Abril 13
Kilalanin ang Iyong Sarili
Basahin ang Lucas 18:9–14 . Ano ang palagay mo sa dalawang lalaking ito? Ano ang iniisip ni Jesus? Ano ang mahalagang aral para sa ating lahat?
“Ang Fariseo ay pumunta sa templo upang sumamba, hindi dahil nararamdaman niyang siya’y makasalanan na nangangailangan ng kapatawaran, kundi dahil iniisip niyang siya ay matuwid at umaasang makatanggap ng papuri. Itinuturing niya ang kaniyang pagsamba bilang isang gawaing may sariling halaga na magpapalugod sa Diyos. Kasabay nito, nais din niyang magkaroon ang mga tao ng mataas na pagtingin sa kaniyang kabanalan. Umaasa siyang makamtan ang pabor ng Diyos at ng tao. Ang kaniyang pagsamba ay udyok ng pansariling kapakinabangan.” COL 150.1
“At siya ay puspos ng pagpupuri sa sarili. Makikita ito sa kaniyang anyo, sa kaniyang lakad, at sa kaniyang panalangin. Lumalayo siya sa iba na para bang sinasabi, “Huwag kang lumapit sa akin, sapagka't ako'y lalong banal kay sa iyo” (Isaias 65:5), at siya’y nakatayo at nananalangin “sa kaniyang sarili.” Lubos siyang nasisiyahan sa kaniyang sarili, at iniisip niyang ganoon din ang pagtingin sa kaniya ng Diyos at ng mga tao.” COL 150.2
“Ang sinumang nagtitiwala sa kaniyang sariling katuwiran ay hahamakin ang iba. Kung paanong hinahatulan ng Fariseo ang kaniyang sarili batay sa ibang tao, gayon din niya hinahatulan ang iba batay sa kaniyang sarili. Ang kaniyang katuwiran ay sinusukat ayon sa kanila, at habang mas masama sila, lalo siyang nagmumukhang matuwid sa paghahambing. Ang kaniyang sariling katuwiran ang nagtutulak sa kaniya na magparatang. Ang “ibang mga tao” ay kaniyang hinahatulan bilang mga lumalabag sa kautusan ng Diyos. Sa ganitong paraan, ipinakikita niya ang mismong espiritu ni Satanas, ang tagapagparatang sa mga kapatid. Sa ganitong espiritu, imposible para sa kaniya ang magkaroon ng pakikipag-ugnayan sa Diyos. Siya’y umuuwi na walang taglay na pagpapala ng Diyos.” COL 151.2
“Ang maniningil ng buwis ay pumunta rin sa templo kasama ng iba pang mga sumasamba, ngunit agad siyang lumayo sa kanila, na iniisip ang kaniyang sarili na hindi karapat-dapat makiisa sa kanilang pagsamba. Nakatayo siya sa malayo, at “hindi man lamang makatingin sa langit,” kundi dinadagukan ang kaniyang dibdib, sa matinding dalamhati at pagkasuklam sa sarili. Nadama niyang siya’y nagkasala laban sa Diyos, na siya’y makasalanan at marumi. Hindi niya inaasahan kahit ang awa ng mga nasa paligid niya, sapagkat tinitingnan siya ng mga ito nang may paghamak. Alam niyang wala siyang anumang kabutihang maipagmamalaki sa harap ng Diyos, at sa lubos na kawalan ng pag-asa ay sumigaw siya, “Diyos, maawa Ka sa akin, isang makasalanan.” Hindi niya inihambing ang kaniyang sarili sa iba. Sa bigat ng pagkakasala, siya’y tumayo na parang nag-iisa sa harapan ng Diyos. Ang tanging hangarin niya ay kapatawaran at kapayapaan; ang tanging daing niya ay ang awa ng Diyos. At siya’y pinagpala. “Sinasabi Ko sa inyo,” wika ni Cristo, “ang taong ito ay umuwi na inaring-ganap kaysa sa isa.” COL 151.3
“Ang Fariseo at ang maniningil ng buwis ay kumakatawan sa dalawang uri ng tao na napapabilang sa mga sumasamba sa Diyos. Ang kanilang unang mga kinatawan ay makikita sa dalawang unang anak na isinilang sa sanlibutan. Inisip ni Cain na siya ay matuwid, at siya’y lumapit sa Diyos na may handog na pasasalamat lamang. Hindi siya nagpahayag ng kasalanan, at hindi kinilala ang pangangailangan ng awa. Ngunit si Abel ay lumapit na may dalang dugo na tumutukoy sa Kordero ng Diyos. Lumapit siya bilang isang makasalanan, na kinikilalang siya’y ligaw; ang tanging pag-asa niya ay ang di-karapat-dapat na pag-ibig ng Diyos. Kinalugdan ng Panginoon ang kaniyang handog, ngunit kay Cain at sa kaniyang handog ay hindi Siya nalugod. Ang pagkilala sa ating pangangailangan, at ang pag-amin sa ating paghihirap at kasalanan, ang pinakaunang kondisyon upang tayo’y tanggapin ng Diyos. “Mapapalad ang mga dukha sa espiritu; sapagkat kanila ang kaharian ng langit.” (Mateo 5:3)” COL 152.1
Martes Abril 14
Si Moises, ang Mapagpakumbabang Lingkod
Ano ang sinasabi sa atin ng Hebreo 11:24–26 tungkol sa dahilan kung bakit pinili ni Moises ang ibang landas at nagpakumbaba?
“Ayon sa mga batas ng Ehipto, ang lahat ng umaakyat sa trono ng Paraon ay kinakailangang maging kasapi ng elit na pangkat ng mga pari; kaya si Moises, bilang tagapagmana, ay dapat sanayin sa mga hiwaga ng pambansang relihiyon. Ang tungkuling ito ay ipinagkatiwala sa mga pari. Ngunit bagaman siya ay masigasig at walang kapagurang mag-aaral, hindi siya mahikayat na makibahagi sa pagsamba sa mga diyos-diyosan. Siya ay pinagbantaan na mawawalan ng karapatan sa korona, at binalaan na itatakwil ng prinsesa kung ipagpapatuloy niya ang kaniyang paninindigan sa pananampalatayang Hebreo. Gayunman, hindi siya natinag sa kaniyang pasiya na sumamba lamang sa iisang Diyos, ang Maylalang ng langit at lupa. Nakipag-usap siya sa mga pari at sumasamba, na ipinapakita ang kamangmangan ng kanilang pamahiing pagsamba sa mga bagay na walang buhay. Walang sinuman ang nakapagpabago sa kaniyang mga katuwiran o nakapagpahina sa kaniyang layunin. Gayunpaman, pansamantala siyang pinagtiisan dahil sa kaniyang mataas na katayuan at sa pabor na tinatamasa niya mula sa hari at sa bayan.” PP 245.3
“Sa pananampalataya, nang lumaki na si Moises, ay tumangging siya'y tawaging anak ng anak na babae ni Faraon; Na pinili pa ang siya'y tampalasanin na kasama ng bayan ng Dios, kay sa magtamo ng nagsisikupas na kaligayahan sa pagkakasala; Na inaring malaking kayamanan ang kadustaan ni Cristo, kay sa mga kayamanan ng Egipto: sapagka't ang kaniyang tinititigan ay ang gantingpalang kabayaran.” Hebreo 11:24–26. Si Moises ay nahubog upang manguna sa mga dakila sa sanlibutan, magningning sa korte ng pinakamaluwalhating kaharian, at humawak sa setro ng kapangyarihan nito. Ang kaniyang talino ay naglagay sa kaniya sa itaas ng mga dakilang tao sa lahat ng panahon. Bilang mananalaysay, makata, pilosopo, heneral ng hukbo, at mambabatas, siya ay walang kapantay. Gayunman, sa kabila ng mga oportunidad ng sanlibutan, nagkaroon siya ng lakas ng loob na tanggihan ang mapang-akit na pag-asa ng kayamanan, kadakilaan, at katanyagan, at pinili niyang “magtiis ng hirap kasama ng bayan ng Diyos kaysa magtamasa ng pansamantalang kasiyahan ng kasalanan.” PP 245.4
“Si Moises ay naturuan tungkol sa gantimpalang naghihintay sa mga mapagpakumbaba at masunuring lingkod ng Diyos, kaya’t ang mga pakinabang ng sanlibutan ay nawalan ng halaga sa kaniyang paningin. Ang maringal na palasyo ng Paraon at ang trono ng hari ay iniharap sa kaniya bilang tukso; ngunit alam niyang sa mga marangyang bulwagan nito matatagpuan ang makasalanang kalayawan na naglalayo sa tao sa Diyos. Tumingin siya lampas sa makinang na palasyo at sa korona ng hari, patungo sa mga dakilang karangalang ipagkakaloob sa mga banal ng Kataas-taasan sa isang kahariang walang bahid ng kasalanan. Sa pamamagitan ng pananampalataya, nakita niya ang isang di-nasisirang korona na ipapatong ng Hari ng langit sa ulo ng magtatagumpay. Ang pananampalatayang ito ang nag-udyok sa kaniya na talikuran ang mga dakila sa lupa at makiisa sa isang mapagpakumbaba, dukha, at hinahamak na bayan na piniling sumunod sa Diyos kaysa maglingkod sa kasalanan.” PP 246.1
Miyerkules Abril 15
Ang Pinakamalaking Kasalanan
Sa Lucas 22:24–27 , basahin ang sagot ni Jesus sa pagtatalo ng mga alagad tungkol sa kung ano ang ibig sabihin ng kadakilaan. Ano ang isang pahayag na sumasalamin sa puso ng mensahe ni Jesus dito?
“Nagkaroon ng pagtatalo sa kanila kung sino ang dapat ituring na pinakadakila.” Ang pagtatalong ito, na naganap sa harapan ni Cristo, ay nagdulot sa Kaniya ng kalungkutan at sakit. Mahigpit na pinanghawakan ng mga alagad ang kanilang sariling paniwala na ipapakita ni Cristo ang Kaniyang kapangyarihan at uupo sa trono ni David. Sa puso ng bawat isa ay may pagnanais pa ring makamtan ang pinakamataas na posisyon sa kaharian. Binigyan nila ng kani-kanilang pagpapahalaga ang kanilang sarili at ang isa’t isa, at sa halip na ituring ang kanilang mga kapatid na higit na karapat-dapat, inuna nila ang kanilang sarili. Ang kahilingan nina Santiago at Juan na maupo sa kanan at kaliwa ng trono ni Cristo ay nagdulot ng galit sa iba. Ang kanilang pag-aakalang maaari nilang hilingin ang pinakamataas na posisyon ay nagpasidhi ng damdamin ng sampu, hanggang sa muntik nang masira ang kanilang pagkakaisa. Nadama nilang sila ay minamaliit, na ang kanilang katapatan at kakayahan ay hindi pinahahalagahan. Si Judas ang pinaka-matindi ang pagtuligsa kina Santiago at Juan. DA 643.4
“Nang pumasok ang mga alagad sa silid ng hapunan, ang kanilang mga puso ay puno ng sama ng loob. Si Judas ay pumwesto sa kaliwa ni Cristo; si Juan naman ay sa kanan. Kung may pinakamataas na lugar, determinado si Judas na makuha ito, at ang lugar na iyon ay pinaniniwalaang katabi ni Cristo. At si Judas ay isang taksil.” DA 644.1
“May isa pang dahilan ng kanilang alitan. Sa mga handaan, karaniwan nang may alipin na naghuhugas ng mga paa ng mga panauhin, at sa pagkakataong ito ay naihanda na ang lahat para sa gawaing iyon. Naroon ang pitsel, ang palanggana, at ang tuwalya, handa para sa paghuhugas ng paa; ngunit walang aliping naroroon, kaya ang mga alagad ang inaasahang gagawa nito. Subalit bawat isa sa kanila, dahil sa nasaktang kapalaluan, ay nagpasiyang huwag gampanan ang gawain ng isang alipin. Lahat sila ay nagpakita ng tila walang pakialam, na parang walang dapat gawin. Sa kanilang pananahimik, tumanggi silang magpakumbaba.” DA 644.2
“Paano dadalhin ni Cristo ang mga kaluluwang ito sa kalagayang hindi sila mapagtagumpayan ni Satanas? Paano Niya maipakikita na ang basta pagpapanggap bilang alagad ay hindi sapat upang maging tunay na alagad o maggarantiya ng lugar sa Kaniyang kaharian? Paano Niya ipauunawa na ang mapaglingkod na pag-ibig at tunay na kababaang-loob ang bumubuo sa tunay na kadakilaan? Paano Niya pag-aalabin ang pag-ibig sa kanilang mga puso at maipauunawa sa kanila ang mga bagay na nais Niyang ituro?” DA 644.3
“Walang sinuman sa mga alagad ang kumilos upang maglingkod sa isa’t isa. Sandaling naghintay si Jesus upang makita kung ano ang kanilang gagawin. Pagkatapos, Siya—ang banal na Guro—ay tumayo mula sa hapag. Hinubad Niya ang Kaniyang panlabas na kasuotan na maaaring makasagabal sa Kaniyang kilos, kumuha ng tuwalya, at ibinigkis ito sa Kaniyang sarili. May pagtatakang minasdan Siya ng mga alagad, at tahimik na naghintay kung ano ang susunod na mangyayari. “Pagkatapos ay nagbuhos Siya ng tubig sa isang palanggana, at sinimulang hugasan ang mga paa ng mga alagad, at pinunasan ang mga ito ng tuwalyang ibinigkis Niya.” Ang gawaing ito ay nagbukas ng kanilang mga mata. Napuno ng matinding hiya at pagpapakumbaba ang kanilang mga puso. Naunawaan nila ang tahimik na pagsaway, at nakita nila ang kanilang sarili sa isang ganap na bagong liwanag.” DA 644.4
Huwebes Abril 16
Tumingin sa Kanya
Basahin muli ang Lucas 22:27. Ano ang pangunahing mensahe para sa lahat ng mga tagasunod ni Cristo rito?
“Ang kanilang paningin ay nakatuon sa trono, sa korona, at sa kaluwalhatian, samantalang sa mismong harapan nila ay naroon ang kahihiyan at matinding paghihirap—ang halamanan, ang paglilitis, at ang krus ng Kalbaryo. Dahil sa kapalaluan ng kanilang puso at sa paghahangad ng kaluwalhatiang panlupa, mahigpit silang kumapit sa mga maling aral ng kanilang panahon. Dahil dito, hindi nila pinansin ang mga salita ng Tagapagligtas na malinaw na nagpapahayag ng tunay na kalikasan ng Kaniyang kaharian at tumuturo sa Kaniyang daranasin na paghihirap at kamatayan. Ang mga pagkakamaling ito ang nagbunga ng isang pagsubok—matindi ngunit kinakailangan—na pinahintulutan upang sila’y maituwid. Bagaman nagkamali ang mga alagad sa pagkaunawa ng kanilang mensahe at hindi natupad ang kanilang inaasahan, ipinangaral pa rin nila ang babalang ibinigay sa kanila ng Diyos. Dahil dito, gagantimpalaan ng Panginoon ang kanilang pananampalataya at pararangalan ang kanilang pagsunod. Sa kanila ipagkakatiwala ang gawain ng pagpapahayag sa lahat ng bansa ng maluwalhating ebanghelyo ng kanilang nabuhay na Panginoon. Upang maihanda sila sa dakilang gawaing ito, pinahintulutan ang karanasang, bagaman sa kanila ay napakapait, ay kinakailangan para sa kanilang paglago.” GC 348.2
Basahin ang Filipos 2:3–8 . Ano ang sinasabi nito sa atin tungkol sa kung paano tayo dapat mamuhay sa liwanag ng Krus?
“Ang pagkakaroon ng iisang layunin at buong pusong pagtatalaga sa Diyos ang kundisyong itinuturo ng Tagapagligtas. Maging tapat, malinaw, at matatag ang hangarin na makilala ang katotohanan at sundin ito, anuman ang kapalit, at tatanggap ka ng liwanag mula sa Diyos. Ang tunay na kabanalan ay nagsisimula kapag lubusan nang iniiwan ang anumang pakikipagkompromiso sa kasalanan. Sa ganitong kalagayan, ang wika ng puso ay magiging gaya ng sa apostol Pablo: “datapuwa't isang bagay ang ginagawa ko, na nililimot ang mga bagay na nasa likuran, at tinutungo ang mga bagay na hinaharap,Nagtutumulin ako sa hangganan sa ganting-pala ng dakilang pagtawag ng Dios na kay Cristo Jesus. Oo nga, at lahat ng mga bagay ay inaari kong kalugihan dahil sa dakilang kagalingan ng pagkakilala kay Cristo Jesus na Panginoon ko: na alangalang sa kaniya'y tiniis ko ang kalugihan ng lahat ng mga bagay, at inari kong sukal lamang, upang tamuhin ko si Cristo.”(Filipos 3:13, 14, 8)” MB 91.2
“Ngunit kapag ang paningin ay nabubulag ng pag-ibig sa sarili, ang nagiging bunga nito ay pawang kadiliman. “Kung ang iyong mata ay masama, ang iyong buong katawan ay mapupuno ng kadiliman.” Ang ganitong uri ng nakakatakot na kadiliman ang bumalot sa mga Judio, na nagbunga ng matigas na kawalan ng pananampalataya, kaya’t hindi nila naunawaan at napahalagahan ang karakter at misyon Niya na dumating upang iligtas sila mula sa kanilang mga kasalanan.” MB 91.3
Biyernes Abril 17
Karagdagang Kaisipan
Hindi kailanman hiniling ni Jesus na tanggapin lamang ng sinuman ang Kaniyang relihiyon; sa halip, tinawag Niya ang mga tao na Siya ay “sundan” at maging Kaniyang mga alagad. Ang mayamang binata ay hindi nakasunod sa Panginoon sapagkat ang kaniyang puso ay nakatuon sa kaniyang kayamanan. Samantala, si Nicodemo ay hindi nakasunod dahil sa kaniyang kapalaluan—nahihiya siyang makita na kasama si Jesus, na hindi kinikilala at kinamumuhian ng marami, at sinusundan ng mga hamak na mangingisda.
Upang maalis ang mga hadlang, kinakailangang talikuran ng isa ang kaniyang kayamanan, at ng isa naman ang kaniyang kapalaluan. Upang mapuksa ang kapalaluan, ang tao ay kailangang ipanganak na muli—maging isang bagong nilalang. At upang mapuksa ang pag-ibig sa salapi, kailangang gamitin at ibigay ang kayamanan sa mga tunay na nangangailangan.”
“Ang mga kilalang pinuno ng kaisipang panrelihiyon sa panahong ito ay pinupuri at ginagawan ng mga alaala ang mga naghasik ng binhi ng katotohanan noong mga nakaraang siglo. Ngunit hindi ba’t marami ang tumatalikod sa kasalukuyang gawain at sa halip ay tinatapakan ang mga usbong na tumutubo mula sa parehong binhi sa ating panahon? Inuulit ang matandang sigaw: “Nalalaman naming nagsalita ang Dios kay Moises: datapuwa't tungkol sa taong ito [ Si Cristo ukol sa mensaherong Kanyang isinugo], ay hindi namin nalalaman kung taga saan siya.” (Juan 9:29) Gaya ng sa mga nagdaang panahon, ang mga natatanging katotohanan para sa kasalukuyan ay hindi matatagpuan sa mga awtoridad ng iglesya, kundi sa mga lalaki at babaeng hindi umaasa sa sariling karunungan o katalinuhan, kundi handang maniwala at sumunod sa Salita ng Diyos.” COL 79.1
“Sapagka't masdan ninyo ang sa inyo'y pagkatawag, mga kapatid, na hindi ang maraming marurunong ayon sa laman, hindi ang maraming may kapangyarihan, hindi ang maraming mahal na tao ang mga tinawag: Kundi pinili ng Dios ang mga bagay na kamangmangan ng sanglibutan, upang hiyain niya ang mga marurunong; at pinili ng Dios ang mga bagay na mahihina ng sanglibutan, upang hiyain niya ang mga bagay na malalakas; At ang mga bagay na mababa ng sanglibutan, at ang mga bagay na hinamak, ang pinili ng Dios, oo at ang mga bagay na walang halaga upang mawalang halaga ang mga bagay na mahahalaga.” (1 Corinto 1:26–28); Upang ang inyong pananampalataya ay huwag masalig sa karunungan ng mga tao, kundi sa kapangyarihan ng Dios. (1 Corinto 2:5).” COL 79.2