Mga Dahilan para sa Pasasalamat at Panalangin
Liksyon 2, Unang Semestre, Enero 3–9, 2026
Share this Lesson
Sabbath Afternoon January 3
Memory Text:
“ Natitiyak kong ipagpapatuloy ng Dios ang mabuting gawain na sinimulan niya sa inyo hanggang sa araw ng pagbabalik ni Cristo Jesus.” — Filipos 1:6
Upang ikaw ay maging isang tunay na Cristiano sa paningin ng Diyos, huwag mong kailanman purihin ang iyong sarili; sa halip, purihin mo ang Diyos at ang Kanyang kabutihan. Huwag kang magmalaki sa sarili mong kapakinabangan at mga nagawa, kundi ipagmalaki mo ang sa Diyos. Huwag mong sikaping itaguyod ang sarili mong mga interes o gawain, kundi laging sikaping itaguyod ang gawain ng Diyos. Huwag kang manalangin upang humingi ng liwanag kung ano ang gagawin at kung saan pupunta upang umunlad ang iyong mga interes; sa halip, manalangin ka upang bigyan ka ng Diyos ng liwanag na gawin ang bagay o puntahan ang lugar kung saan mo higit na mapaglilingkuran ang Kanyang gawain. Hilingin mo na ikaw ay Kanyang akayin at turuan kung paano isusulong ang Kanyang kaharian. Kapag ito ang iyong naging motibo—at ito lamang—matitiyak mong hindi ka kailanman maliligaw. Ang anumang motibong taliwas dito ay magdadala sa iyo sa landas na hindi kalooban ng Diyos, at doon ay mapipilitan kang pasanin ang sarili mong pasanin, hiwalay sa Kanya.
Kapag itinalaga mo ang Kaharian ng Diyos bilang iyong pangunahing layunin at interes, tiyak na masusumpungan mo ang iyong sarili sa tamang lugar sa tamang panahon, gumagawa ng tama at umaani ng pinakamasaganang pagpapala ng Diyos. Makapagtitiwala kang bubuksan Niya ang daan at dadalhin ka sa lugar na kailangan mong marating—kahit pa kailangan ka Niyang ilabas mula sa balon, ipaubaya sa mga Ismaelita upang dalhin ka sa Ehipto, at ilagay ka sa paglilingkod sa bahay ni Potifar. Maaari pa Niyang pahintulutan na ikaw ay mapunta sa bilangguan bago ka Niya paupuin kasama ni Faraon sa trono. Maaari ka rin Niyang paalisin mula sa Ehipto at pag-alagain ng mga tupa sa paanan ng Bundok Horeb. Maaari ka Niyang iharap sa Dagat na Pula habang hinahabol ka ng mga Egipcio, o dalhin ka sa ilang na walang tubig at pagkain. Maaaring dumating ang leon at ang oso upang agawin ang iyong mga kordero, si Goliat upang puksain ang iyong bayan, at maaaring ihagis ka ng hari sa nagniningas na pugon o sa yungib ng mga leon.
Linggo Enero 4
Pagpapalaganap ng Evangelio
Basahin ang Filipos 1:3–8. Ano ang ipinagpapasalamat ni Pablo? Anu-ano ang mga katiyakang ibinibigay niya sa mga taga-Filipos, at bakit ito mahalaga?
Sa sulat ni Pablo sa mga taga Filipos sinabi niya -“ Si Pablo at si Timoteo, na mga alipin ni Cristo Jesus, sa lahat ng mga banal kay Cristo Jesus na nangasa Filipos, pati ng mga obispo at ng mga diakono: Sumainyo nawa ang biyaya at kapayapaang mula sa Dios na ating Ama at sa Panginoong Jesucristo. Ako'y nagpapasalamat sa aking Dios, sa tuwing kayo'y aking naaalaala, Na parating sa bawa't daing ko, ay masayang nananaing ako na patungkol sa inyong lahat, Dahil sa inyong pakikisama sa pagpapalaganap ng evangelio, mula nang unang araw hanggang ngayon; Na ako'y may lubos na pagkakatiwala sa bagay na ito, na ang nagpasimula sa inyo ng mabuting gawa, ay lulubusin hanggang sa araw ni Jesucristo.” —[Filipos 1:1–6] 13LtMs, Ms 151, 1898, tal. 38
Gawin nating lahat na atin ang ganitong espiritu. Nagpapasalamat ang apostol sapagkat ang mga taga-Filipos ay naging mga nahikayat sa pananampalataya, at matapos silang basbasan, ipinahayag niya ang kanyang malasakit sa kanila: “Ako'y nagpapasalamat sa aking Dios, sa tuwing kayo'y aking naaalaala, Na parating sa bawa't daing ko, ay masayang nananaing ako na patungkol sa inyong lahat.” [Talata 3, 4.] Ito ang dapat na maging saloobin ng mga ministro sa mga iglesyang bagong dumarating sa pananampalataya; at ito rin ang dapat na maging kalagayan ng mga iglesya—na sila’y masagana sa mabubuting gawa at sa likas na katangian ni Cristo—upang ang mga ministrong naglingkod sa kanila ay makapanalangin sa Diyos para sa kanila nang may kagalakan. 13LtMs, Ms 151, 1898, tal. 39
Nakikita ng apostol, dahil sa katapatan ng kanilang pananampalataya, ang matibay na dahilan upang magtiwala na ang nagsimula ng mabuting gawa sa kanila ay Siya ring tatapos nito hanggang sa araw ni Jesu-Cristo. Palagi nilang isinasaisip ang araw ni Cristo, at ito rin ang dapat maging layon ng ating gawain. Sa pamamagitan ng panulat at ng tinig, tungkulin nating palakasin ang mga iglesyang bagong dumarating sa pananampalataya. May namamayaning pagkakaisa, pakikipagkaibigang Cristiano, at isang magiliw na ugnayan sa pagitan nina Pablo at Timoteo para sa kapakanan ng mga bagong nahikayat. Ang pag-asang magpapatuloy ang mabuting gawa na sinimulan sa kanila ay nagbigay sa kanila ng lakas ng loob. Kaya nga nasabi ng apostol, “Gaya ng matuwid na aking isiping gayon tungkol sa inyong lahat, sapagka't kayo'y nasa aking puso, palibhasa'y, sa aking mga tanikala at pagsasanggalang at sa pagpapatunay naman sa evangelio, kayong lahat na kasama ko ay may bahagi sa biyaya.” [Talata 7.] Sa ganitong paraan, iniuugnay ng apostol ang mga bagong nahikayat sa pinakamasidhing damdamin ng kanyang puso. 13LtMs, Ms 151, 1898, tal. 40
Nais ng Panginoon na sa bahaging ito ay matutuhan natin ang aral ng pagiging mahabagin at may pusong umuunawa. Sabi ni Pablo -“Sapagka't saksi ko ang Dios, kung gaano ang pananabik ko sa inyong lahat sa mahinahong habag ni Cristo Jesus. At ito'y idinadalangin ko, na ang inyong pagibig ay lalo't lalo pang sumagana nawa sa kaalaman at sa lahat ng pagkakilala.” [Talata 8, 9.] 13LtMs, Ms 151, 1898, tal. 41
Dapat nating pagbulayan ang pahayag na ito. Tinatawagan tayo na lumago sa mas matalino at mas malalim na pagkaunawa sa mga hinihingi ng Diyos sa atin. Dapat tayong maging masigasig at may pusong handang matuto, hindi nananatili sa mababang antas ng karanasan, kundi patuloy na umaangat tungo sa mataas at banal na kalagayang espirituwal. Bagaman pinuri ni Pablo ang mga kapatid na ito, hinihikayat pa rin silang magpatuloy sa higit pang pagsulong at huwag masiyahan sa kanilang kasalukuyang kalagayan. Kailangang patuloy silang lumago sa pag-ibig at sumagana sa kaalaman at sa wastong paghatol.n13LtMs, Ms 151, 1898, tal. 42
Kaya nga, hayaang umagos mula sa inyong mga puso ang papuri at pasasalamat, upang ang inyong impluwensya ay maging pagpapala, at upang ang inyong sariling mga puso ay mapalakas at magalak sa Diyos. Tandaan na ang inyong mga salita ay maaaring magdala ng kabutihan o kasamaan. Nawa’y tulungan tayo ng Diyos na maging mga kamanggagawa Niya. At kapag kayo’y may kababaang-loob at may pananalanging nagsisikap na magbigay-liwanag sa iba, kayo’y matatagong kasama ni Cristo, at ang mga anghel ng Diyos ay mag-iiwan ng mga mapagpalang impluwensya sa mga pusong inyong sinisikap iligtas. 13LtMs, Ms 151, 1898, tal. 43
Lunes Enero 5
Mga Kahilingan ni Pablo sa Panalangin
Basahin ang panalangin ni Pablo sa Filipos 1:9–11. Ano ang pangunahing pokus ng panalanging ito, at anu-ano ang mahahalagang kahilingang kanyang inihaharap? Ano ang itinuturo nito sa atin tungkol sa panalangin?
“Kung saan may buhay, naroon ang paglago at pamumunga; ngunit kung hindi tayo lalago sa biyaya, ang ating espirituwalidad ay magiging bansot, mahina, at walang bunga. Sa pamamagitan lamang ng patuloy na paglago at pamumunga natin matutupad ang layunin ng Diyos para sa atin. ‘Dito niluluwalhati ang aking Ama,’ wika ni Cristo, ‘na kayo’y magbunga ng marami’ (Juan 15:8). Upang makapamunga nang sagana, kailangan nating lubos na pahalagahan at gamitin ang ating mga pribilehiyo. Dapat nating samantalahin ang bawat pagkakataong ibinibigay sa atin upang tumanggap ng lakas.” —ST, Hunyo 12, 1901, tal. 2
“Isang dalisay at marangal na likas, na taglay ang dakilang mga posibilidad nito, ay inihanda ng Diyos para sa bawat tao. Subalit marami ang walang taimtim na hangaring makamit ang ganitong likas. Ayaw nilang talikuran ang kasamaan upang makamtan ang kabutihan. Malalaking pagkakataon ang inilalagay sa kanilang harapan, ngunit pinababayaan nilang masayang ang mga pagpapalang magdadala sana sa kanila sa pakikipagkaisa sa Diyos. Sumasalungat sila sa layunin ng Isang naghahangad ng kanilang ikabubuti. Sila’y tulad ng mga patay na sanga, walang buhay na kaugnayan sa Ubasan; kaya’t hindi sila maaaring lumago.” —ST, Hunyo 12, 1901, tal. 3
“Isa sa mga banal na plano ng Diyos para sa paglago ay ang pagbabahagi. Ang Cristiano ay tumatanggap ng lakas sa pamamagitan ng pagpapalakas sa iba. ‘Ang siyang dumidilig ay madidilig din’ (Kawikaan 11:25). Hindi lamang ito isang pangako; ito ay isang banal na kautusan—isang batas na itinatag ng Diyos upang ang mga daluyan ng kagandahang-loob, tulad ng mga tubig ng malalim na dagat, ay manatiling patuloy na umiikot at dumadaloy pabalik sa pinanggagalingan. Sa pagsunod sa batas na ito nakapaloob ang lihim ng espirituwal na paglago.” —ST, Hunyo 12, 1901, tal. 4
“Posible para sa atin na maging higit pa sa mga mananagumpay sa pamamagitan Niya na nag-alay ng Kanyang buhay para sa atin. Kapag lumalapit tayo sa Diyos nang may pananampalataya, Kanyang tatanggapin tayo at bibigyan ng lakas upang umakyat tungo sa kasakdalan. Kung ating babantayan ang bawat salita at kilos, upang wala tayong magawang magbibigay-dungis sa Isang nagtiwala sa atin, at kung ating pahahalagahan ang bawat pagkakataong ipinagkaloob sa atin, lalago tayo hanggang sa ganap na kalagayan ng mga lalaki at babae kay Cristo. Ipinagkaloob sa atin ang lubhang dakila at mahalagang mga pangako upang ito’y ating makamtan.” —ST, Hunyo 12, 1901, tal. 6
“Mga Cristiano, nahahayag ba si Cristo sa ating buhay? Ginagawa ba natin ang lahat ng ating makakaya upang magkaroon ng isang katawan na hindi madaling manghina, isang isipan na tumitingin lampas sa sarili at inuunawa ang sanhi at bunga ng bawat kilos, isang isip na kayang makipagbuno sa mahihirap na suliranin at magtagumpay, at isang kaloobang matatag na lumaban sa kasamaan at ipagtanggol ang katuwiran? Ipinapako ba natin ang sarili? Lumalago ba tayo tungo sa ganap na kalagayan ng mga lalaki at babae kay Cristo, inihahanda ang ating sarili na magtiis ng hirap bilang mabubuting kawal ng krus?” —ST, Hunyo 12, 1901, tal. 8
Martes Enero 5
Pagsasabuhay ng Espirituwal na Pagkilala
Basahin ang Filipos 1:12–18. Paano tiningnan ni Pablo ang kanyang pagkabilanggo? Anu-ano ang mga aral na maaari nating matutuhan mula sa kanyang saloobin, sa kabila ng mga kalagayang kanyang kinalagyan?
“May aral para sa atin sa karanasan ni Pablo, sapagkat inihahayag nito ang paraan ng pagkilos ng Diyos. Kayang ilabas ng Panginoon ang tagumpay mula sa mga bagay na sa atin ay tila kabiguan at pagkatalo. Nanganganib tayong makalimot sa Diyos at ituon ang ating pansin sa mga bagay na nakikita, sa halip na tumingin, sa pamamagitan ng mata ng pananampalataya, sa mga bagay na hindi nakikita. Kapag dumarating ang kasawian o kapahamakan, madali nating ibintang sa Diyos ang kapabayaan o kalupitan. Kung nakikita Niyang kailangang alisin ang ating pagiging kapaki-pakinabang sa isang larangan, tayo’y nagdadalamhati, nang hindi man lamang iniisip na sa ganitong paraan ay maaaring gumagawa ang Diyos para sa ating ikabubuti. Kailangan nating matutuhan na ang pagtutuwid ay bahagi ng Kanyang dakilang panukala, at na sa ilalim ng pamalo ng kapighatian, ang Cristiano ay minsan pang nakagagawa ng higit para sa Panginoon kaysa kapag siya’y aktibong naglilingkod.” —AA 481.1
“Bilang halimbawa sa buhay Cristiano, itinuro ni Pablo sa mga taga-Filipos si Cristo, na ‘Siya, bagama't nasa anyong Dios, ay hindi niya inaring isang bagay na nararapat panangnan ang pagkapantay niya sa Dios. Kundi bagkus hinubad niya ito, at naganyong alipin, na nakitulad sa mga tao: At palibhasa'y nasumpungan sa anyong tao, siya'y nagpakababa sa kaniyang sarili, na nagmasunurin hanggang sa kamatayan, oo, sa kamatayan sa krus.” —AA 481.2; Filipos 2:6-8
“Kaya nga, mga minamahal ko, kung paano ang inyong laging pagsunod, na hindi lamang sa harapan ko, kundi bagkus pa ngayong ako'y wala, ay lubusin ninyo ang gawain ng inyong sariling pagkaligtas na may takot at panginginig; Sapagka't Dios ang gumagawa sa inyo maging sa pagnanasa at sa paggawa, ayon sa kaniyang mabuting kalooban. Gawin ninyo ang lahat ng mga bagay na walang mga bulungbulong at pagtatalo: Upang kayo'y maging walang sala at walang malay, mga anak ng Dios na walang dungis sa gitna ng isang lahing liko at masama, na sa gitna nila'y lumiliwanag kayong tulad sa mga ilaw sa sanglibutan, Na nagpapahayag ng salita ng kabuhayan; upang may ipagkapuri ako sa kaarawan ni Cristo, na hindi ako tumakbo nang walang kabuluhan ni nagpagal man nang walang kabuluhan. —AA 481.3; Filipos 2:12-16
“Ang mga salitang ito ay itinala upang tulungan ang bawat kaluluwang nagsisikap. Itinataas ni Pablo ang pamantayan ng kasakdalan at ipinakikita kung paano ito maaabot. Wika niya -‘lubusin ninyo ang gawain ng inyong sariling pagkaligtas na may takot at panginginig; Sapagka't Dios ang gumagawa sa inyo.” —AA 482.1
Miyerkules Enero 7
Bunga ng Evangelio
Basahin ang Colosas 1:3–8. Ano ang tatlong bagay na ipinagpapasalamat ni Pablo sa Diyos?
“Makikita ninyo na ang tono ng liham na ito ay hindi punô ng reklamo kundi ng pasasalamat at pagpupuri sa Diyos. Ang liham na ito ay ipinadala “Sa mga banal at tapat na mga kapatid kay Cristo, na nangasa sa Colosas: Sumainyo nawa ang biyaya at kapayapaang mula sa Dios na ating Ama. Nagpapasalamat kami sa Dios, na Ama ng ating Panginoong Jesucristo, na kayo'y laging idinadalangin, Nang nabalitaan namin ng inyong pananampalataya kay Cristo Jesus, at ang pagibig ninyo sa lahat ng mga banal, Dahil sa pagasa na natataan para sa inyo sa langit, na nang una ay inyong narinig sa salita ng katotohanan ng evangelio.” —Colosas 1:2–5, 15LtMs, Ms 88, 1900, tal. 2
Ipinakikita rito ang pinakamahalagang dahilan kung bakit dapat tayong laging puspos ng pasasalamat, at patuloy na paunlarin ang pag-ibig sa Diyos, na ipinapahayag sa bawat panalangin para sa mga banal. Nangangahulugan ito na dapat tayong maging palaging maingat sa mga salita ng ebanghelyo, ang katotohanang dumating sa atin upang palambutin, supilin, at pukawin ang ating mga puso sa kabaitan, na nagbibigay ng patunay sa pamamagitan ng salita na ang pananampalataya sa ating mga puso ay gumagawa sa pamamagitan ng pag-ibig at nagpapadalisay sa kaluluwa. —15LtMs, Ms 88, 1900, tal. 3
“Na ito'y dumating sa inyo; gayon din naman kung paano sa buong sanglibutan na namumunga at lumalaganap, gaya rin naman sa inyo, mula nang araw na inyong marinig at maalaman ang biyaya ng Dios sa katotohanan; Ayon sa inyong natutuhan kay Epafras na aming minamahal na kasamang lingkod, na isang tapat na ministro ni Cristo, sa ganang atin; Na siya rin namang sa amin ay nagbalita ng inyong pagibig sa Espiritu..” —Colosas 1:6–8, 15LtMs, Ms 88, 1900, tal. 4
Ito ang bunga na inaasahan ng Panginoon na ipamumuhay ng bawat isa: isang pag-ibig para kay Cristo; at ang parehong pag-ibig na ipinakita ni Cristo para sa mga kaluluwang Kanyang niligtas ay dapat nating pahalagahan at ipakita sa ating buhay at sa ating pagkatao. Sa ganitong paraan, wala tayong pagrereklamo, pag-uusig, o panghuhusga. Ang pagpapahayag ng hindi kasiyahan ay nakakasakit sa bawat kaluluwa. Marami tayong dahilan upang ituon ang ating isip sa mga bagay na nakapagpapasaya, nakapagpapalakas, at nakapagpapasaya ng kalooban.—15LtMs, Ms 88, 1900, tal. 5
Ang apostol ay napalakas-loob sa mabuting ulat, na bunga ng pag-ibig sa Espiritu ng mga nakilala ang biyaya ng Diyos sa katotohanan; ang pananampalataya nila ay tunay at wagas. Gumagana ito tulad ng mabuting lebadura, gaya ng palaging nangyayari sa katotohanan ng ebanghelyo kapag tinanggap nang may buong mahalagang biyaya sa puso. —15LtMs, Ms 88, 1900, tal. 6
Anong patotoo ang maaaring ipakita ng bawat isa kung bubuksan lamang niya ang mga bintana ng kanyang kaluluwa patungo sa langit at isasara nang mahigpit ang mga bintana patungo sa lupa—mga bintanang nagpapasok ng alikabok at kalat ng lupa na sumisira sa karanasan na nais ng Panginoon para sa bawat mananampalataya kay Cristo! Binibigyan tayo ng pribilehiyo na pagnilayan ang lahat ng bagay na makalangit at masdan ang mga ito sa pamamagitan ng mata ng pananampalataya. —15LtMs, Ms 88, 1900, tal. 7
Huwebes Enero 8
Kapangyarihan ng Panalangin
Basahin ang Colosas 1:9–12. Anu-ano ang mga tiyak na kahilingan na matatagpuan sa panalangin ni Pablo?
“Pag-isipan natin ang mga pangakong nagbibigay katiyakan na maaari tayong maging mga anak na lalaki at babae ng Diyos. Pag-aralan natin ang panalangin ni Pablo para sa kanyang mga kapatid sa Colosas. ‘Dahil dito'y kami naman, mula nang araw na aming marinig ito, ay hindi kami nagsisitigil ng pananalangin at ng paghingi na patungkol sa inyo, upang kayo'y puspusin ng kaalaman ng kaniyang kalooban, sa buong karunungan at pagkaunawa ayon sa espiritu, Upang kayo'y magsilakad ng nararapat sa Panginoon, sa buong ikalulugod niya, at magsipamunga sa bawa't gawang mabuti, at magsilago sa kaalaman ng Dios; Na kayo'y palakasin ng buong kapangyarihan, ayon sa kalakasan ng kaniyang kaluwalhatian, sa buong pagtitiis at pagpapahinuhod na may galak.’” —Colosas 1:9–11, 17LtMs, Lt 179, 1902, tal. 21
Napakakumpleto ng panalanging ito! Walang hangganan ang mga pagpapalang maaari nating matanggap. Maaari tayong ‘mapuspos ng kaalaman ng Kanyang kalooban.’ [Talata 9.] Hindi hihikayatin ng Banal na Espiritu si Pablo na ipanalangin ito para sa kanyang mga kapatid kung hindi man posible na sila’y makatanggap ng sagot mula sa Diyos ayon sa kahilingan. Dahil dito, nalalaman natin na ang kalooban ng Diyos ay ipinapakita sa Kanyang bayan sa tuwing kailangan nila ng mas malinaw na pagkaunawa sa Kanyang kalooban. —17LtMs, Lt 179, 1902, tal. 22
Sa iglesya sa Efeso, isinulat ni Pablo: ‘Dahil dito ay iniluluhod ko ang aking mga tuhod sa Ama, Na sa kaniya'y kumukuha ng pangalan ang bawa't sangbahayan sa langit at sa lupa, Upang sa inyo'y ipagkaloob niya, ayon sa mga kayamanan ng kaniyang kaluwalhatian, na kayo'y palakasin ng kapangyarihan sa pamamagitan ng kaniyang Espiritu sa pagkataong loob; Na si Cristo ay manahan sa inyong mga puso sa pamamagitan ng pananampalataya; upang kung kayo'y magugat at magtumibay sa pagibig. Ay lumakas upang matalastas pati ng lahat ng mga banal kung ano ang luwang at ang haba at ang taas at lalim, At makilala ang pagibig ni Cristo na di masayod ng kaalaman, upang kayo'y mangapuspos hanggang sa buong kapuspusan ng Dios. Ngayon sa makapangyarihang gumawa ng lubhang sagana ng higit sa lahat ng ating hinihingi o iniisip, ayon sa kapangyarihang gumagawa sa atin, Ay sumakaniya nawa ang kaluwalhatian sa iglesia at kay Cristo Jesus sa buong panahon magpakailan man. Siya nawa.” —Efeso 3:14–21, 17LtMs, Lt 179, 1902, tal. 23
Ipinapakita rito ang mga posibilidad ng buhay Cristiano. Gaano kalayo ang kasalukuyang iglesya sa pagtugon sa pamantayang ito! Alitan, hindi pagkakaunawaan, kayabangan sa sariling opinyon, at pag-angat ng sarili—sarili, sarili, sarili—lahat ng ito ay makikita sa mga nagpapahayag na sumusunod kay Jesus na mapagpakumbaba at mahinahon. Kailan tayo magigising? Kailan natin matutugunan ang mga inaasahan ni Cristo? —17LtMs, Lt 179, 1902, tal. 24
Biyernes Enero 9
Karagdagang Kaisipan
Hindi ba natin dapat ipagisa ang ating panalangin sa panalangin ni Cristo at sa panalangin ni Pablo, at sa ganitong banal na pakikipag-isa, gawing mayaman ang ating karanasan sa mahahalagang salita ng pag-ibig, tunay na kagandahang-asal, at Christianong kabaitan, ‘na mapuspos ng bunga ng katuwiran, na nagmumula kay Jesu-Cristo, tungo sa kaluwalhatian at pagpupuri sa Diyos?” —SW, Hunyo 18, 1903, tal. 10
“Ang barkong sasakyan nina Pablo at ng kanyang mga kasama upang ipagpatuloy ang kanilang paglalakbay ay malapit nang umalis, at nagmadali ang mga kapatid na makasakay. Gayunpaman, pinili mismo ng apostol ang mas maikling ruta sa lupa mula Troas hanggang Assos, upang makasabay sa kanyang mga kasama sa huling lungsod na iyon. Nagbigay ito sa kanya ng maikling panahon para sa pagmumuni-muni at panalangin. Ang mga paghihirap at panganib kaugnay ng kanyang paparating na pagbisita sa Jerusalem, ang saloobin ng iglesia roon sa kanya at sa kanyang gawain, pati na rin ang kalagayan ng mga iglesya at ang interes sa gawain ng ebanghelyo sa ibang lugar, ay mga bagay na kanyang pinagnilayan nang taimtim at may pagkabalisa, at ginamit niya ang espesyal na pagkakataong ito upang humingi ng lakas at patnubay sa Diyos.” —AA 391.4
“Manalangin ka sa iyong silid, at habang ginagawa mo ang iyong pang-araw-araw na gawain, madalas mong itaas ang iyong puso sa Diyos. Ganito ang paraan ng pakikipamuhay ni Enoch kasama ang Diyos. Ang mga tahimik na panalanging ito ay umaakyat na parang mahalagang insenso sa harap ng trono ng biyaya. Hindi matatalo ni Satanas ang puso ng sinumang nakatuon ang kanyang puso sa Diyos.” —SC 98.3
“Walang oras o lugar na hindi angkop upang maghain ng kahilingan sa Diyos. Wala ring makapipigil sa atin na itaas ang ating mga puso sa espiritu ng taimtim na panalangin. Sa gitna ng karamihan sa lansangan, sa kalagitnaan ng ating mga gawain, maaari tayong magpadala ng kahilingan sa Diyos at humingi ng banal na patnubay, gaya ng ginawa ni Nehemias nang siya’y humingi sa harap ni Haring Artaxerxes. Ang silid ng pakikipag-isa sa Diyos ay matatagpuan kahit saan man tayo naroroon. Dapat laging nakabukas ang pintuan ng puso, at patuloy ang ating paanyaya na dumating si Jesus at manahan bilang makalangit na panauhin sa ating kaluluwa.” —SC 99.1