Hapon ng Sabbath, Abril 4
Memory Text:
“ At ito ang buhay na walang hanggan, na ikaw ay makilala nila na iisang Dios na tunay, at siyang iyong sinugo, sa makatuwid baga'y si Jesucristo.” — Juan 17:3
“Ito ang buhay na walang hanggan,’ sabi ni Cristo, ‘na makilala Ka nila na iisang tunay na Dios, at si Jesucristo na Iyong sinugo.’ (Juan 17:3). Bakit hindi natin lubos na napahahalagahan ang kaalamang ito? Bakit ang mga dakilang katotohanang ito ay hindi nag-aalab sa ating mga puso, hindi namumutawi sa ating mga labi, at hindi ganap na sumasaklaw sa ating buong pagkatao? (COL 133.3)
Sa pagbibigay sa atin ng Kanyang Salita, ipinagkaloob ng Dios ang lahat ng katotohanang kailangan para sa ating kaligtasan. Libu-libo na ang umiinom mula sa mga bukal ng buhay na ito, ngunit kailanma’y hindi nauubos ang suplay. Libu-libo na ang naglagay sa Panginoon sa kanilang harapan, at sa patuloy na pagmamasid sa Kanya ay nababago sa Kanyang wangis. Nag-aalab ang kanilang espiritu habang kanilang ipinahahayag ang Kanyang likas—ibinabahagi kung sino si Cristo sa kanila at kung ano sila para kay Cristo. Gayunman, hindi pa nauubos ng mga nagsasaliksik na ito ang mga dakila at banal na paksang ito. Libu-libo pa ang maaaring makibahagi sa pagsisiyasat ng mga hiwaga ng kaligtasan. Habang pinagninilayan ang buhay ni Cristo at ang katangian ng Kanyang misyon, lalo pang luminaw ang liwanag sa bawat pagsisikap na maunawaan ang katotohanan. Sa bawat panibagong pagsasaliksik, may nahahayag na higit na malalim at mas kahanga-hanga kaysa sa mga nauna nang natuklasan. Ang paksang ito ay walang hanggan. Ang pag-aaral tungkol sa pagkakatawang-tao ni Cristo, sa Kanyang handog na pantubos, at sa Kanyang gawaing tagapamagitan ay magpapanatiling abala sa isipan ng masigasig na mag-aaral habang may panahon; at sa pagtanaw sa langit, kasama ang di-mabilang na mga taon, siya ay mapapabulalas: “Dakila ang hiwaga ng kabanalan.” (COL 133.4)
Sa kawalang-hanggan, matututuhan natin ang mga bagay na sana’y nagbukas ng ating pang-unawa kung tinanggap lamang natin ang liwanag na maaari nating matamo dito sa lupa. Ang mga paksa ng pagtubos ay patuloy na sasaklaw sa puso, isipan, at pananalita ng mga tinubos magpakailanman. Mauunawaan nila ang mga katotohanang ninasa ni Cristo na ihayag sa Kanyang mga alagad, ngunit hindi nila lubos na naunawaan dahil sa kakulangan ng pananampalataya. Magpakailanman, patuloy na mahahayag ang mga bagong tanawin ng kasakdalan at kaluwalhatian ni Cristo. Sa walang katapusang panahon, ang tapat na puno ng sangbahayan ay patuloy na maglalabas mula sa Kanyang kayamanan ng mga bagay na bago at luma.” (COL 134.1)
Linggo Abril 5
Mas Malinaw na Larawan ng Diyos
Basahin Genesis 3:1–5 . Ano ang layunin ni Lucifer sa kanyang pakikipag-usap kay Eba? Anong mga kasinungalingan ang sinabi niya kay Eba tungkol sa karakter ng Diyos?
Si Satanas, na siyang nagpasimula ng paghihimagsik sa langit, ay naghangad na akayin ang mga tao sa lupa upang makiisa sa kanyang pakikidigma laban sa Dios. Sina Adan at Eba ay lubos na maligaya habang sumusunod sa kautusan ng Dios—isang patuloy na patotoo laban sa paratang ni Satanas na ang kautusan ng Dios ay mapaniil. Kaya’t pinagsikapan ni Satanas na sila’y mahulog sa kasalanan, upang mapasakanya ang lupa at dito maitatag ang kanyang kaharian bilang pagsalungat sa Kataas-taasan. (HF 328.1)
Ipinahayag niya na sila’y magiging tulad ng Dios—magkakaroon ng higit na karunungan kaysa dati at makaaabot sa mas mataas na kalagayan ng pamumuhay. Nagpadala si Eva sa tukso, at sa pamamagitan ng kanyang impluwensya, si Adan ay nadala rin sa pagkakasala. Tinanggap nila ang sinabi ng ahas na para bang hindi talaga ibig sabihin ng Dios ang Kanyang sinabi. Nawalan sila ng tiwala sa kanilang Manlilikha at inakala nilang nililimitahan Niya ang kanilang kalayaan, at na makakamit nila ang higit na karunungan at kadakilaan sa pamamagitan ng pagsuway sa Kanyang kautusan. (GC88 532.1)
Ang bunga ay tunay na kaakit-akit sa paningin, ngunit higit pa rito, si Eva ay nahikayat ng kaisipang maaari siyang maitaas sa kalagayang gaya ng Dios—sa posisyong pinangarap din ni Lucifer. Malamang ay naniwala si Lucifer na siya’y magiging tulad ng Dios kung ang mga anghel sa langit at ang mga tao sa lupa ay susunod sa kanya.
Dito makikita na nilinlang ng Diablo si Eba sa parehong batayang ginamit niya sa panlilinlang sa kanyang sarili at sa kanyang mga anghel. Ang kaibahan lamang, pinakain niya si Eba ng bungang hindi naman kinain ng kanyang sarili at ng kanyang mga anghel. Dahil dito, nagkasala rin si Eba laban sa kanyang pisikal na katawan, sapagkat tumanggap siya ng bagay na hindi nilikha bilang pagkain; kaya’t siya ay namatay. Samantala, si Satanas at ang kanyang mga anghel ay nananatiling buhay.
Ang kaalamang hindi nais ng Dios na taglayin ng ating unang mga magulang ay ang kaalaman ng pagkakasala. Nang tanggapin nila ang mga pahayag ni Satanas—na pawang kasinungalingan—pumasok sa sanlibutan ang pagsuway at paglabag. Ang pagsuway na ito sa malinaw na utos ng Dios, at ang paniniwala sa kasinungalingan ni Satanas, ang nagbukas ng pintuan ng pagdurusa sa mundo. Mula noon, patuloy na isinasagawa ni Satanas ang kanyang gawain na sinimulan sa Halamanan ng Eden. Walang tigil siyang kumikilos upang hikayatin ang tao na tanggapin ang kanyang mga pahayag bilang katibayan laban sa Dios. Kumikilos din siya upang labanan si Cristo sa Kanyang pagsisikap na ibalik sa tao ang larawan ng Dios at maitatak sa kanyang kaluluwa ang wangis ng Dios. (1SM 214.2)
Lunes Abril 6
Ang Diyos ay Banal
Paano inilalarawan ng mga sumusunod na talata ang Diyos: Levitico 20:26 , 1 Samuel 2:2 , Isaias 57:15 , at Ezekiel 38:23 ?
“Inaatasan akong sabihin sa mga mag-aaral: Sa inyong paghahanap ng kaalaman, magsikap kayong umabot sa pamantayang higit na mataas kaysa sa itinakda ng sanlibutan; sundin ninyo ang landas na ipinakita ni Jesus. At sa mga guro naman ay sinasabi ko: Mag-ingat kayo kung paano ninyo inihahasik ang binhi ng kawalang-paniniwala sa puso at isipan ng tao. Linisin ninyo ang inyong sarili mula sa lahat ng karumihan ng laman at espiritu. Ang pinakadakilang kaluwalhatian ng mga katangian ni Cristo ay ang Kanyang kabanalan. Ang mga anghel ay yumuyukod sa Kanya sa pagsamba, na nagsasabi, “Banal, banal, banal ang Panginoong Dios na Makapangyarihan sa lahat.” (Apocalipsis 4:8). Siya ay kinikilalang maluwalhati sa Kanyang kabanalan. Pag-aralan ninyo ang likas ng Dios. Sa patuloy na pagmamasid kay Cristo at sa masigasig na paghahanap sa Kanya sa pamamagitan ng pananampalataya at panalangin, kayo ay maaaring maging katulad Niya.” (CT 402.2)
“Ang mga nakakaranas ng pagpapakabanal ayon sa Biblia ay nagpapakita ng tunay na kababaang-loob. Tulad ni Moises, nakita nila ang dakila at nakapangingilabot na kamahalan ng kabanalan, at dahil dito ay higit nilang nakikita ang kanilang sariling di-karapat-dapat kung ihahambing sa kadalisayan at ganap na kasakdalan ng Walang Hanggan.” (GC 470.2)
“Ang propetang si Daniel ay isang malinaw na halimbawa ng tunay na pagpapakabanal. Ang kanyang mahabang buhay ay napuno ng marangal na paglilingkod sa kanyang Panginoon. Siya ay isang lalaking “lubhang minamahal” (Daniel 10:11) ng langit. Gayunman, sa halip na ipagmalaki ang kanyang sarili bilang dalisay at banal, ang pinarangalan na propetang ito ay inihanay ang kanyang sarili sa makasalanang Israel habang siya’y nagsusumamo sa Dios para sa kanyang bayan: “Hindi namin inihaharap sa Iyo ang aming mga pagsusumamo dahil sa aming katuwiran, kundi dahil sa Iyong dakilang kaawaan.” “Kami ay nagkasala, kami ay gumawa ng kasamaan.” Sinabi pa niya: “Ako’y nagsasalita, nananalangin, at ipinahahayag ang aking kasalanan at ang kasalanan ng aking bayan.” At nang sa kalaunan ay magpakita sa kanya ang Anak ng Dios upang turuan siya, sinabi ni Daniel: “Sa gayo'y iniwan akong magisa, at nakakita nitong dakilang pangitain, at nawalan ako ng lakas; sapagka't ang aking kagandahan ay umuwi sa kasiraan at walang nanatiling lakas sa akin..” (Daniel 9:18, 15, 20; 10:8). (GC 470.3)
“Nang marinig ni Job ang tinig ng Panginoon mula sa ipo-ipo, siya ay napabulalas: “Kaya't ako'y nayayamot sa sarili, at nagsisisi ako sa alabok at mga abo.” (Job 42:6). Nang makita ni Isaias ang kaluwalhatian ng Panginoon at marinig ang mga kerubin na sumisigaw, “Banal, banal, banal ang Panginoon ng mga hukbo,” siya ay sumigaw: “Sa aba ko! sapagka't ako'y napahamak.” (Isaias 6:3, 5). Si Pablo naman, matapos siyang inagaw hanggang sa ikatlong langit at makarinig ng mga bagay na hindi nararapat salitain ng tao, ay nagsabi tungkol sa kanyang sarili na siya ay “kababababaan sa lahat ng lalong mababa sa mga banal.” (2 Corinto 12:2–4; Efeso 3:8). At si Juan, na minamahal—na sumandal sa dibdib ni Jesus at nakakita ng Kanyang kaluwalhatian—ay bumagsak na tila patay sa paanan ng anghel.” (Apocalipsis 1:17). (GC 471.1)
“Walang puwang ang pagtataas ng sarili o pag-aangking walang kasalanan sa mga lumalakad sa lilim ng krus ng Kalbaryo. Nauunawaan nila na ang kanilang kasalanan ang siyang nagdulot ng matinding paghihirap na sumugat sa puso ng Anak ng Dios, at ang kaisipang ito ang umaakay sa kanila sa tunay na pagpapakumbaba. Ang mga namumuhay nang pinakamalapit kay Jesus ang siyang higit na nakakakita ng kahinaan at pagkamakasalanan ng tao, at ang kanilang tanging pag-asa ay nasa mga merito ng Tagapagligtas na ipinako sa krus at muling nabuhay.” (GC 471.2)
Martes Abril 7
Ang Diyos ay Pag-ibig
Ano ang ipinaliliwanag sa atin ng 1 Juan 4:7–19 tungkol sa pag-ibig?
“‘Ang Dios ay pag-ibig.’ (1 Juan 4:16). Ang Kanyang likas at ang Kanyang kautusan ay pawang pag-ibig. Noon pa man ay gayon na, at magpakailanman ay gayon pa rin. Ang ‘Mataas at Dakilang Naninirahan sa walang hanggan,’ na ang ‘Kanyang mga daan ay walang hanggan,’ ay hindi nagbabago. Sa Kanya ay ‘walang pagbabago ni anino man ng pag-iiba.’ (Isaias 57:15; Habakuk 3:6; Santiago 1:17). (PP 33.1)
“Ang bawat pagpapahayag ng kapangyarihan ng paglalang ay isang hayag ng walang hanggang pag-ibig. Ang paghahari ng Dios ay nagdudulot ng kasaganaan ng pagpapala sa lahat ng Kanyang nilalang.” (PP 33.2)
“Hindi dahil sa likas na kapangyarihan ng lupa kaya taon-taon itong nagbubunga at patuloy na umiikot sa araw. Ang kamay ng Dios ang gumagabay sa mga planeta at nagpapanatili sa kanila sa kanilang wastong ayos habang sila’y gumagalaw sa kalawakan. Sa pamamagitan ng Kanyang kapangyarihan, ang tag-init at taglamig, ang panahon ng pagtatanim at pag-aani, ang araw at gabi ay sunod-sunod na dumarating sa kanilang takdang kaayusan. Sa pamamagitan ng Kanyang salita ay sumisibol ang mga halaman, lumalabas ang mga dahon, at namumulaklak ang mga bulaklak. Ang bawat mabuting bagay na ating tinatanggap—bawat sinag ng araw at patak ng ulan, bawat subo ng pagkain, at bawat sandali ng buhay—ay kaloob ng pag-ibig.” (MB)
“Ang mga anak ng Dios ay yaong mga nakikibahagi sa Kanyang likas. Hindi ang katayuan sa lupa, kapanganakan, lahi, o pribilehiyong panrelihiyon ang nagpapatunay na tayo ay kabilang sa pamilya ng Dios; kundi ang pag-ibig—isang pag-ibig na sumasaklaw sa buong sangkatauhan. Maging ang mga makasalanan na ang puso ay hindi lubusang sarado sa Espiritu ng Dios ay tumutugon sa kabutihan; bagaman maaari silang gumanti ng galit sa galit, sila rin ay tumutugon ng pag-ibig sa pag-ibig. Subalit ang pag-ibig sa kabila ng poot ay nagmumula lamang sa Espiritu ng Dios. Ang pagiging mabuti sa mga walang utang na loob at sa masasama, ang paggawa ng mabuti nang hindi umaasa ng kapalit, ay tanda ng karangalan ng langit—ang tiyak na palatandaan na ang mga anak ng Kataas-taasan ay nahahayag sa kanilang mataas na kalagayan.” (MB 75.2)
“Ang kasaysayan ng dakilang tunggalian sa pagitan ng mabuti at masama—mula nang ito’y magsimula sa langit hanggang sa ganap na pagkawasak ng paghihimagsik at lubos na pag-aalis ng kasalanan—ay isa ring patunay ng hindi nagbabagong pag-ibig ng Dios.” (PP 33.4)
“Ang kaloob ni Cristo ay nagpapahayag ng puso ng Ama. Pinatutunayan nito na ang Kanyang mga iniisip para sa atin ay ‘mga pag-iisip ng kapayapaan, at hindi ng kasamaan.’ (Jeremias 29:11). Ipinahahayag nito na bagaman ang galit ng Dios sa kasalanan ay kasing-tindi ng kamatayan, ang Kanyang pag-ibig sa makasalanan ay higit na makapangyarihan kaysa kamatayan. Sa pagsasakatuparan ng ating katubusan, wala Siyang ipinagkait—anumang mahalaga—na kinakailangan upang maisakatuparan ang Kanyang layunin. Walang katotohanang mahalaga sa ating kaligtasan ang itinago, walang himala ng awa ang pinabayaan, at walang banal na kapangyarihan ang hindi ginamit. Sunod-sunod ang biyaya, kaloob sa ibabaw ng kaloob. Ang buong kayamanan ng langit ay binuksan para sa mga nais Niyang iligtas. Tinipon Niya ang mga yaman ng sansinukob at inihayag ang mga kapangyarihan ng walang hanggan, at ipinagkatiwala ang lahat kay Cristo, na nagsasabi: Lahat ng ito ay para sa tao. Gamitin mo ang mga kaloob na ito upang patunayan sa kanya na walang pag-ibig na hihigit pa sa Akin—sa lupa man o sa langit. Ang kanyang pinakamalaking kaligayahan ay masusumpungan sa pag-ibig sa Akin.” (DA 57.1)
“Sa krus ng Kalbaryo, nagharap ang pag-ibig at pagkamakasarili. Dito nahayag ang kanilang sukdulang pagpapakita. Si Cristo ay nabuhay lamang upang umaliw at magpala; at sa pag-aalay ng Kanyang buhay, naipakita ni Satanas ang tindi ng kanyang poot laban sa Dios. Ipinakita niya na ang tunay na layunin ng kanyang paghihimagsik ay ang pabagsakin ang Dios at wasakin Siya na siyang nagpapahayag ng pag-ibig ng Dios.” (DA 57.2)
“Nang dumating ang takdang panahon, nabuksan ang mga bintana ng langit at ibinuhos sa sanlibutan ang saganang biyaya ng langit. Ipinagkaloob ng Dios sa ating mundo ang kahanga-hangang kaloob ng Kanyang bugtong na Anak. Dahil sa gawaing ito, hindi na masasabi pa ng mga naninirahan sa ibang mga daigdig na may higit pa sanang nagawa ang Dios upang ipakita ang Kanyang pag-ibig sa sangkatauhan. Naghandog Siya ng isang sakripisyong hindi kayang sukatin. Upang iligtas ang nahulog na lahi, ibinigay Niya ang buong kayamanan ng langit sa iisang kaloob.” (RH, Enero 3, 1907, talata 11)
Miyerkules Abril 8
Ang Diyos sa Paglalang
Paghambingin ang paglalarawan ng Diyos sa Genesis 1:1 at Genesis 2:7 . Ano ang napapansin mo?
Ang Ama at ang Anak ay magkasamang nagsagawa ng dakila at kahanga-hangang gawaing kanilang pinlano—ang paglalang ng sanlibutan. Ang lupa ay lumabas mula sa kamay ng Maylalang na lubhang maganda. May mga bundok, burol, at kapatagan; at sa pagitan ng mga ito ay may mga ilog at iba’t ibang anyo ng tubig. Ang lupa ay hindi isang malawak at patag na kaparangan lamang; sa halip, ang tanawin ay pinaganda at pinayaman ng mga burol at bundok—hindi matatarik o magagaspang tulad ng nakikita ngayon, kundi maayos at kaaya-aya ang hugis. Ang mga hubad at matataas na batong lantad sa ibabaw ay hindi makikita noon; ang mga ito’y nasa ilalim ng lupa, na tila mga buto na sumusuporta sa kalupaan. Ang mga tubig ay maayos na naipamahagi. Ang mga burol, bundok, at magagandang kapatagan ay napalamutian ng mga halaman at bulaklak, at ng matatayog at mararangal na punongkahoy na iba’t iba ang uri—mas malalaki at higit na magaganda kaysa sa mga punong nakikita ngayon. Ang hangin ay dalisay at nakapagpapalusog, at ang buong lupa ay wari bang isang maringal na palasyo. Namalas ito ng mga anghel, at sila’y nagalak sa kahanga-hanga at magandang mga gawa ng Dios. (LHU 47.2)
Matapos malikha ang lupa at ang mga hayop na naroroon, isinakatuparan ng Ama at ng Anak ang kanilang layunin—isang planong inihanda pa bago ang pagkahulog ni Satanas—na likhain ang tao ayon sa kanilang wangis. Sama-sama nilang nilikha ang lupa at ang lahat ng may buhay dito. At ngayon, sinabi ng Dios sa Kanyang Anak, “Likhain natin ang tao ayon sa ating wangis.” Nang si Adan ay lumabas mula sa kamay ng kanyang Maylalang, siya ay may marangal na tindig at kahanga-hangang hubog ng katawan. Siya ay higit na matangkad—mahigit dalawang ulit—kaysa sa mga taong nabubuhay ngayon, at ganap ang pagkakabalanse ng kanyang anyo. Ang kanyang mga katangian ay ganap at kaaya-aya. Si Eba naman ay hindi kasingtaas ni Adan; ang kanyang ulo ay bahagyang lampas sa balikat nito. Siya man ay marangal, ganap ang hubog ng katawan, at napakaganda. (LHU 47.3)
Huwebes Abril 9
Immanuel, Kasama Natin ang Diyos
Sa Mateo 1:23 , isang pangalan ang ibinigay kay Jesus. Bakit ito mahalaga sa pag-unawa sa karakter ng Diyos? Basahin ang Mateo 28:20 , na nakatuon sa huling bahagi ng talata. Paghambingin ang dalawang talata. Ano ang napansin mo?
Ang Kanyang pangalan ay tatawaging Immanuel, … ‘Dios na kasama natin.’ Ang ‘liwanag ng pagkakilala sa kaluwalhatian ng Dios’ ay nakikita ‘sa mukha ni Jesucristo.’ Mula pa sa walang hanggan, ang Panginoong Jesucristo ay kaisa na ng Ama; Siya ang ‘larawan ng Dios,’ ang larawan ng Kanyang kadakilaan at kamahalan, ‘ang ningning ng Kanyang kaluwalhatian.’ Siya ay naparito sa sanlibutang ito upang ipahayag ang kaluwalhatiang ito. Sa mundong madilim dahil sa kasalanan, Siya ay dumating upang ihayag ang liwanag ng pag-ibig ng Dios—upang maging ‘Dios na kasama natin.’ Kaya’t ipinropesiya tungkol sa Kanya, ‘Ang Kanyang pangalan ay tatawaging Immanuel.’” (DA 19.1)
“Sa Kanyang pagparito upang manahan kasama natin, ipinahayag ni Jesus ang Dios sa tao at sa mga anghel. Siya ang Salita ng Dios—ang kaisipan ng Dios na ginawang maririnig. Sa Kanyang panalangin para sa Kanyang mga alagad ay sinabi Niya, ‘Ipinahayag Ko sa kanila ang Iyong pangalan’—‘mahabagin at mapagbiyaya, banayad sa galit, at sagana sa kabutihan at katotohanan’—‘upang ang pag-ibig na ipinagkaloob Mo sa Akin ay mapasa kanila, at Ako’y mapasa kanila.’ Ngunit hindi lamang para sa mga tao sa lupa ibinigay ang pahayag na ito. Ang ating maliit na daigdig ay naging aklat-aralin ng sansinukob. Ang kamangha-manghang layunin ng biyaya ng Dios, ang hiwaga ng mapagtubos na pag-ibig, ang siyang paksang ‘ninanasa ng mga anghel na masdan,’ at ito ang kanilang pag-aaralan sa walang katapusang panahon. Kapwa ang mga tinubos at ang mga hindi nagkasala ay makikita sa krus ni Cristo ang kanilang agham at ang kanilang awit. Makikita na ang kaluwalhatiang nagniningning sa mukha ni Jesus ay ang kaluwalhatian ng mapagpakasakripisyong pag-ibig. Sa liwanag na nagmumula sa Kalbaryo ay makikita na ang kautusan ng pag-ibig na handang magtakwil ng sarili ang siyang kautusan ng buhay para sa lupa at langit; na ang pag-ibig na ‘hindi naghahanap ng kanyang sarili’ ay nagmumula sa puso ng Dios; at na sa maamo at mapagpakumbabang Isa ay nahahayag ang likas Niya na nananahan sa liwanag na hindi malapitan ninuman.” (DA 19.2)
“Malapit nang mawala sa paningin ng mga alagad ang pisikal na presensya ni Cristo, ngunit isang bagong kapangyarihan ang ipagkakaloob sa kanila. Ang Espiritu Santo ay ibibigay sa kanila nang lubos, upang tatakan at bigyang-kapangyarihan sila sa kanilang gawain.” (AA 30.2)
“Alam ng Tagapagligtas na walang argumento, gaano man ito kahusay, ang makapupukaw sa matitigas na puso o makababasag sa kapal ng pagiging makamundo at makasarili. Alam Niya na kailangang tumanggap ang Kanyang mga alagad ng kaloob na makalangit; na ang ebanghelyo ay magiging mabisa lamang kapag ito’y ipinahahayag ng mga pusong pinainit at ng mga labing binigyang-bisa ng buhay na pagkakilala sa Kanya na siyang daan, ang katotohanan, at ang buhay. Ang gawaing ipinagkatiwala sa mga alagad ay mangangailangan ng dakilang kahusayan, sapagkat ang agos ng kasamaan ay malalim at malakas na sumasalungat sa kanila. Isang mapagbantay at matatag na pinuno ang nangunguna sa mga puwersa ng kadiliman, at ang mga tagasunod ni Cristo ay makalalaban lamang para sa katuwiran sa pamamagitan ng tulong na ibinibigay ng Dios sa pamamagitan ng Kanyang Espiritu.” (AA 31.1)
Biyernes Abril 10
Karagdagang Kaisipan
Sa matatag at puno ng pag-asa na mga salita, tinapos ng Tagapagligtas ang Kanyang pagtuturo. Pagkatapos, ibinuhos Niya ang laman ng Kanyang puso sa panalangin para sa Kanyang mga alagad. Itinaas Niya ang Kanyang mga mata sa langit at sinabi, ‘Ama, dumating na ang oras; luwalhatiin Mo ang Iyong Anak, upang ang Iyong Anak ay luwalhatiin Ka rin. Gaya ng pagbibigay Mo sa Kanya ng kapangyarihan sa lahat ng tao, upang Siya ay magbigay ng buhay na walang hanggan sa lahat ng ipinagkaloob Mo sa Kanya. At ito ang tunay na buhay na walang hanggan—na makilala Ka nila, Ikaw na nag-iisang tunay na Dios, at si Jesucristo, na Iyong sinugo.’” (DA 680.2)
“Natapos na ni Cristo ang gawain na ipinagkaloob sa Kanya. Naluwalhati Niya ang Dios sa lupa at ipinahayag ang pangalan ng Ama. Pinili Niya at pinagsama ang mga taong magpapatuloy ng Kanyang gawain sa mundo. At sinabi Niya, ‘ako'y lumuluwalhati sa kanila. At wala na ako sa sanglibutan, at ang mga ito ay nasa sanglibutan, at ako'y paririyan sa iyo. Amang Banal, ingatan mo sila sa iyong pangalan yaong mga ibinigay mo sa akin, upang sila'y maging isa, na gaya naman natin.” Hindi lamang sila ang idinadalangin ko, kundi sila rin naman na mga nagsisisampalataya sa akin sa pamamagitan ng kanilang salita; Upang silang lahat ay maging isa;... Ako'y sa kanila, at ikaw ay sa akin, upang sila'y malubos sa pagkakaisa; upang makilala ng sanglibutan na ikaw ang sa akin ay nagsugo, at sila'y iyong inibig, na gaya ko na inibig mo..’” (DA 680.3) Juan 17:10-11; 20-21
“Sa ganitong paraan, sa mga salitang may banal na kapangyarihan, inihahandog ni Cristo ang Kanyang hinirang na iglesya sa mga bisig ng Ama. Bilang hinirang na punong saserdote, Siya’y nananalangin para sa Kanyang bayan. Bilang tapat na pastol, pinagsasama Niya ang Kanyang kawan sa ilalim ng lilim ng Makapangyarihan, sa matatag at maaasahang kanlungan. Para sa Kanya, naghihintay ang huling tunggalian laban kay Satanas, at Siya’y lalabas upang harapin ito.” (DA 680.4)