Nagtitiwala Lamang Kay Cristo
Liksyon 6, Unang Semestre, Enero 31–Pebrero 6, 2026
Share this Lesson
Hapon ng Sabbath Enero 31
Memory Text:
Upang makilala ko siya, at ang kapangyarihan ng kaniyang pagkabuhay na maguli, at ang pakikisama ng kaniyang mga kahirapan, na ako'y natutulad sa kaniyang pagkamatay; Kung aking tamuhin sa anomang paraan ang pagkabuhay na maguli sa mga patay. ” KJV — Filipos 3:10, 11
“Ang mabuting puno ay nagbubunga ng mabuting bunga. Kapag ang bunga ay hindi kaaya-aya at walang halaga, ipinakikita nito na ang puno ay masama. Kaya ang mga bungang nahahayag sa buhay ng tao ang nagpapatunay sa kalagayan ng puso at sa uri ng kanyang karakter. Ang mabubuting gawa ay hindi kailanman makapagbibigay ng kaligtasan, subalit ito’y patunay ng pananampalatayang kumikilos sa pamamagitan ng pag-ibig at naglilinis ng kaluluwa. At bagaman ang gantimpalang walang hanggan ay hindi ibinibigay dahil sa sariling kagalingan ng tao, ito’y ipinagkakaloob ayon sa gawaing naisagawa sa pamamagitan ng biyaya ni Cristo.”
(DA 314.2)
Ipaunawa nang malinaw at walang kalabuan na walang anumang magagawa ang tao upang mapabuti ang kanyang kalagayan sa harap ng Diyos o upang makamtan ang kaloob ng Diyos sa pamamagitan ng sariling kabutihan o merito. Kung ang pananampalataya at mga gawa ay maaaring bumili ng kaloob ng kaligtasan para sa sinuman, kung gayon ang Manlilikha ay magkakaroon ng obligasyon sa nilikha. Dito nagkakaroon ng pagkakataon na tanggapin ang kamalian bilang katotohanan. Kung ang tao ay maaaring magkamit ng kaligtasan sa pamamagitan ng anumang magagawa niya, siya ay nasa kalagayang katulad ng Katoliko na gumagawa ng penitensiya upang ipambayad sa kanyang mga kasalanan. Sa ganitong pag-iisip, ang kaligtasan ay nagiging bahagi ng utang na maaaring kitain bilang kabayaran o sahod.
Ngunit kung hindi kayang magkamit ng tao ang kaligtasan sa pamamagitan ng kanyang mabubuting gawa, kung gayon ito ay lubos na bunga ng biyaya—tinatanggap ng tao bilang isang makasalanan sapagkat tinatanggap at sinasampalatayanan niya si Jesus. Ito ay ganap na isang libreng kaloob. Ang pagpapawalang-sala sa pamamagitan ng pananampalataya ay inilalagay sa ibabaw ng anumang pagtatalo. At ang lahat ng kontrobersiya ay nagtatapos sa sandaling malinaw na maunawaan na ang mga merito ng taong makasalanan, kahit sa kanyang mabubuting gawa, ay hindi kailanman makapagdudulot sa kanya ng buhay na walang hanggan.— Manuscript 36, 1890, 2, 3. (“Danger of False Ideas on Justification by Faith,” undated.)” 3MR 420.3
Linggo Pebrero 1
Nagagalak sa Panginoon
Basahin ang Filipos 3:1–3. Anong mga positibo at negatibong pahayag na binanggit ni Pablo dito, at paano sila magkakaugnay? Paano niya inilalarawan ang mga mananampalataya?
“ Ang buhay ng isang Kristiyano ay dapat kakitaan ng tunay na kapakumbabaan, subalit hindi ito dapat mamarkahan ng kalungkutan, panghihina ng loob, o pagmamaliit sa sarili. Pribilehiyo ng bawat isa na mamuhay sa paraang sinasang-ayunan at pinagpapala ng Diyos. Hindi kalooban ng ating Amang nasa langit na tayo’y laging nabubuhay sa ilalim ng hatol at kadiliman. Walang patunay ng tunay na kapakumbabaan sa paglakad na nakayuko ang ulo ngunit puspos ang puso ng mga pag-iisip tungkol sa sarili. Maaari tayong lumapit kay Jesus upang luminis, at tumayo sa harap ng kautusan nang walang kahihiyan. “Ngayon nga'y wala nang anomang hatol sa mga na kay Cristo Jesus.” Roma 8:1. (GC 477.2)
Sa pamamagitan ni Jesus, ang mga nagkasalang anak ni Adan ay nagiging “mga anak ng Diyos.” “Sapagka't ang nagpapagingbanal at ang mga pinapagingbanal ay pawang sa isa: na dahil dito'y hindi siya nahihiyang tawagin silang mga kapatid.” Hebreo 2:11. Ang buhay Kristiyano ay dapat maging buhay ng pananampalataya, ng tagumpay, at ng kagalakan sa Diyos. “Sapagka't ang sinomang ipinanganak ng Dios ay dumadaig sa sanglibutan: at ito ang pagtatagumpay na dumadaig sa sanglibutan, sa makatuwid ay ang ating pananampalataya.” 1 Juan 5:4. Kaya’t buong katotohanang sinabi ni Nehemias: “Ang kagalakan sa Panginoon ay inyong kalakasan..” Nehemias 8:10. At si Pablo naman ay nagpapatotoo: “ Mangagalak kayong lagi sa Panginoon: muli kong sasabihin, Mangagalak kayo.” “Magalak kayong lagi. Manalangin kayong walang patid. Sa lahat ng bagay ay magpasalamat kayo; sapagka’t ito ang kalooban ng Diyos kay Cristo Jesus tungkol sa inyo.” Filipos 4:4; 1 Tesalonica 5:16–18. (GC 477.3)
Ganyan ang mga bunga ng tunay na pagbabalik-loob at pagpapakabanal ayon sa Biblia. Ngunit dahil ang mahahalagang prinsipyo ng katuwiran na itinakda sa kautusan ng Diyos ay hindi gaanong pinahahalagahan ng karamihan sa mundong Kristiyano, bihira na lamang makita ang mga bungang ito. Ito ang dahilan kung bakit kakaunti ang nakikitang malalim at tumatagal na gawain ng Espiritu ng Diyos na siyang nagmarka sa mga pagbabagong-loob at mga revival noong mga nagdaang panahon. (GC 478.1)
Sa pamamagitan ng pagtingin tayo’y nababago. Ngunit habang ang mga banal na tuntunin—na sa pamamagitan nito’y inihayag ng Diyos sa mga tao ang kasakdalan at kabanalan ng Kaniyang likas—ay pinababayaan, at ang mga isipan ng mga tao ay nahihikayat sa mga aral at teorya ng tao, hindi kataka-takang nagkaroon ng paghina ng buhay na kabanalan sa loob ng iglesia. Sabi ng Panginoon: “Kanilang iniwan ako na bukal ng buhay na tubig, at nagsigawa sa ganang kanila ng mga balon na mga sirang balon na hindi malalamnan ng tubig.” Jeremias 2:13. (GC 478.2)
“ Mapalad ang tao na hindi lumalakad sa payo ng masama… Kundi ang kaniyang kasayahan ay nasa kautusan ng Panginoon; at sa kautusan niya nagbubulaybulay siya araw at gabi. At siya'y magiging parang punong kahoy na itinanim sa siping ng mga agos ng tubig, na nagbubunga sa kaniyang kapanahunan, ang kaniyang dahon nama'y hindi malalanta; at anumang kaniyang gawin ay giginhawa.” Awit 1:1–3. Tanging sa pagpapanumbalik ng kautusan ng Diyos sa nararapat nitong kalagayan magkakaroon ng muling pagsigla ng unang pananampalataya at kabanalan sa gitna ng Kaniyang nagpapahayag na bayan. “Ganito ang sabi ng Panginoon, Magsitayo kayo sa mga daan at magsitingin kayo, at ipagtanong ninyo ang mga dating landas, kung saan nandoon ang mabuting daan; at magsilakad kayo roon, at kayo'y mangakakasumpong ng kapahingahan sa inyong mga kaluluwa.” Jeremias 6:16. (GC 478.3)
Lunes, Pebrero 2
Ang “Nakaraang Buhay” ni Pablo
Sa Filipos 3:4–6, itinuro ni Pablo ang maraming bagay sa kanyang buhay na dati niyang ipinagmamalaki. Ano ang mga ito? Paano mo ilalarawan ang "mabuti" sa iyong sariling buhay (nakaraan at kasalukuyan) ?
“Kabilang sa mga pinunong Judio na lubhang nabahala at napukaw dahil sa tagumpay ng pagpapahayag ng ebanghelyo ay si Saulo ng Tarso. Bagama’t siya ay mamamayang Romano sa kapanganakan, siya’y isang Judio sa lahi at sinanay sa Jerusalem sa ilalim ng pagtuturo ng pinakadakilang mga rabino. Siya ay “mula sa lahi ng Israel, sa lipi ni Benjamin,” isang “Hebreo ng mga Hebreo”; “ayon sa kautusan, isang Pariseo; ayon sa sigasig, isang taga-usig ng iglesia; at tungkol sa katuwirang nasa kautusan, walang kapintasan” (Filipos 3:5–6). Dahil dito, itinuturing siya ng mga rabino bilang isang kabataang may malaking pangako, at iniuukol sa kanya ang mataas na pag-asa bilang isang mahusay at masigasig na tagapagtanggol ng sinaunang pananampalataya. Ang kanyang pagkakahirang bilang kasapi ng kapulungan ng Sanhedrin ay naglagay sa kanya sa isang makapangyarihang katayuan. (AA 112.1)
Malaki ang naging bahagi ni Saulo sa paglilitis at paghatol kay Esteban. Gayunman, ang malinaw na mga patunay ng presensya ng Diyos na nahayag sa buhay at kamatayan ng martir ay nagpasimula ng pag-aalinlangan sa isipan ni Saulo tungkol sa katuwiran ng layuning kanyang ipinagtatanggol laban sa mga tagasunod ni Jesus. Siya’y lubhang nabagabag at nagulumihanan. Sa kanyang kalituhan, humingi siya ng payo sa mga taong lubos niyang pinagkakatiwalaan ang karunungan at paghatol. Sa huli, napaniwala siya ng mga katuwiran ng mga saserdote at mga pinuno na si Esteban ay isang mamumusong, na ang Cristo na ipinangaral ng martir ay isang huwad, at na ang mga naglilingkod sa banal na katungkulan ay tiyak na nasa tama. (AA 112.2)
Hindi madaling narating ni Saulo ang pasiyang ito. Kinailangan niyang pagdaanan ang matinding pakikibaka ng budhi. Subalit sa bandang huli, nanaig ang kanyang edukasyon at mga dating pagkiling, ang paggalang niya sa kanyang mga dating guro, at ang kanyang pagmamataas bunga ng kasikatan. Ang lahat ng ito ay nagpatibay sa kanya upang tanggihan ang tinig ng budhi at ang paanyaya ng biyaya ng Diyos. Matapos niyang lubos na ipasyang tama ang mga saserdote at mga eskriba, naging matindi at mapait ang kanyang pagtutol sa mga aral na itinuturo ng mga alagad ni Jesus. Ang kanyang masigasig na pagkilos—na nagbunsod sa pagkaladkad ng mga banal na lalaki at babae sa harap ng mga hukuman, kung saan ang ilan ay hinatulan ng pagkabilanggo at ang iba naman ay pinatay, tanging dahil sa kanilang pananampalataya kay Jesus—ay nagdulot ng matinding lungkot at pangamba sa bagong tatag na iglesia, at naging sanhi upang marami ang tumakas upang iligtas ang kanilang buhay. (AA 113.1)
Ang mga napilitang lumikas mula sa Jerusalem dahil sa pag-uusig na ito ay “nagsipaglakbay, na ipinangangaral ang salita.” (Mga Gawa 8:4). Isa sa mga lungsod na kanilang pinuntahan ay ang Damasco, kung saan ang bagong pananampalataya ay mabilis na lumaganap at nagkaroon ng maraming nahikayat. (AA 113.2)
Umasa ang mga saserdote at mga pinuno na sa pamamagitan ng masusing pagbabantay at mahigpit na pag-uusig ay mapipigil nila ang itinuturing nilang erehiya. Ngunit nang makita nilang lalo pa itong lumalaganap, napagpasyahan nilang ipagpatuloy sa ibang mga lugar ang mga hakbang na kanilang sinimulan sa Jerusalem laban sa bagong aral. Para sa gawaing nais nilang isakatuparan sa Damasco, boluntaryong inalok ni Saulo ang kanyang sarili. “na sumisilakbo pa ng mga pagbabanta at pagpatay laban sa mga alagad ng Panginoon, ay naparoon sa dakilang saserdote, At humingi sa kaniya ng mga sulat sa Damasco sa mga sinagoga, upang kung siya'y makasumpong ng sinoman sa mga nasa Daan, maging mga lalake o mga babae, ay kaniya silang madalang gapos sa Jerusalem.” Mga Gawa 9:1-2 “Hinggil dito sa paglalakbay kong patungo sa Damasco na taglay ang kapamahalaan at bilin ng mga pangulong saserdote.” (Mga Gawa 26:12), si Saulo ng Tarso—nasa kasiglahan ng kabataan at puspos ng maling sigasig—ay nagsimula sa di-malilimutang paglalakbay na lubos na magbabago sa direksiyon ng kanyang buhay. (AA 113.3)
Sa huling araw ng paglalakbay, “sa katanghaliang-tapat,” nang ang mga pagod na manlalakbay ay papalapit na sa Damasco, nasilayan nila ang malalawak at mayabong na kapatagan, magagandang halamanan, at mabungang mga halaman na dinidiligan ng malamig na mga batis mula sa mga bundok sa paligid. Matapos ang mahabang paglalakbay sa mga tigang at mapanglaw na lupain, ang ganitong mga tanawin ay tunay na nakapagpapaginhawa. Habang si Saulo at ang kanyang mga kasama ay namamangha sa kapatagan at sa magandang lungsod sa ibaba, “bigla,” ayon sa kanyang sariling patotoo, ay “ lumiwanag sa palibot ko at sa mga nagsisipaglakbay na kasama ko” ang “isang liwanag mula sa langit, na higit na maningning kaysa liwanag ng araw” (Mga Gawa 26:13). Ang liwanag na iyon ay labis na maluwalhati upang makayanin ng mga mata ng tao. Nabulag at nasa lubhang kalituhan, si Saulo ay napahandusay sa lupa. (AA 114.1)
Habang patuloy na nagliliwanag ang liwanag sa kanilang paligid, narinig ni Saulo ang “narinig ko ang isang tinig na nagsasalita sa akin sa wikang Hebreo, Saulo, Saulo, bakit mo ako pinaguusig? mahirap sa iyo ang sumikad sa mga matulis. At sinabi ko, Sino ka baga, Panginoon? At sinabi ng Panginoon, Ako'y si Jesus na iyong pinaguusig.” (AA 114.2); Mga Gawa 26:14-15
Martes Pebrero 3
Ang mga Bagay na Mahalaga
Sinasabi ng Juan 9 ang kuwento ng isa pang lalaking bulag at pagkatapos ay nakitang malinaw si Jesus. Sinabi ni Jesus na Siya ay naparito sa sanlibutan upang “ang mga hindi nakakakita ay makakita, at upang ang mga nakakakita ay maging mga bulag” (Juan (Roma 9:39) . Paano maiaangkop sa iyong sariling buhay ang prinsipyong ito?
“At sinabi ni Jesus, Sa paghatol ay naparito ako sa sanglibutang ito, upang ang mga hindi nakakakita ay mangakakita; at upang ang mga nakakakita, ay maging mga bulag.” Juan 9:39 Naparito si Cristo upang buksan ang mga bulag na mata at magbigay-liwanag sa mga nakaupo sa kadiliman. Ipinahayag Niya ang Kaniyang sarili bilang ilaw ng sanlibutan, at ang kababalaghang Kaniyang ginawa ay patunay ng Kaniyang misyon. Ang mga taong nakasaksi sa Tagapagligtas sa Kaniyang pagdating ay pinagkalooban ng mas ganap na pagpapahayag ng presensya ng Diyos kaysa sa naranasan ng sanlibutan noon. Ang pagkakilala sa Diyos ay higit na nahayag; subalit sa mismong paghahayag na ito, ang paghatol ay nagaganap sa mga tao. Sinusubok ang kanilang pagkatao, at itinatakda ang kanilang magiging hantungan. (DA 475.2)
Ang pagpapakita ng kapangyarihang maka-Diyos na nagbigay sa lalaking bulag ng paningin—kapwa pisikal at espirituwal—ay lalo pang naglubog sa mga Fariseo sa mas malalim na kadiliman. Ang ilan sa mga nakarinig sa mga salita ni Cristo, na nadamang tumutukoy ito sa kanila, ay nagtanong, “Kami rin ba ay bulag?” Sumagot si Jesus, “Kung kayo’y bulag, wala sana kayong kasalanan.” Kung ginawa sana ng Diyos na maging imposible para sa inyo na makita ang katotohanan, ang inyong kamangmangan ay hindi sana maituturing na kasalanan. “Ngunit ngayo’y sinasabi ninyo, ‘Nakakakita kami.’” Inaakala ninyong kayo’y nakakakita at tinatanggihan ninyo ang tanging paraan upang kayo’y makakita. Dumating si Cristo na may walang hanggang tulong para sa lahat ng nakakilala ng kanilang pangangailangan; subalit ang mga Fariseo ay ayaw umamin ng anumang pangangailangan. Tumanggi silang lumapit kay Cristo, kaya’t sila’y nanatili sa pagkabulag—isang pagkabulag na sila rin ang may pananagutan. Kaya sinabi ni Jesus, “Nanatili ang inyong kasalanan.” (DA 475.3)
Ang mga Fariseo ay bulag sa espiritu at naging mga pinuno ng mga bulag. Ang pisikal na pagkabulag na pinagaling ni Jesus sa lalaking ipinanganak na bulag ay hindi kasing panganib ng moral na pagkabulag ng mga taong may napakaraming katibayan hinggil sa banal na likas ng Manunubos ng sanlibutan, subalit ipinikit ang mga mata ng kanilang pag-unawa at tumangging makakita, sapagkat sila’y labis na mapagmataas upang turuan ni Cristo. Inaangkin nilang sila’y bihasa sa Kasulatan at may paningin sa espiritu, ngunit ang malinaw na mga patotoo tungkol kay Cristo ay kanilang binibigyang-kahulugan nang taliwas sa sinasabi ng mga tala. “Ang lupa ni Zabulon at ang lupa ni Neftali, Sa gawing dagat, sa dako pa roon ng Jordan, Galilea ng mga Gentil, Ang bayang nalulugmok sa kadiliman, ay Nakakita ng dakilang ilaw, At sa nangalulugmok sa pook at lilim ng kamatayan, ay Lumiwanag sa kanila ang ilaw.” Mateo 4:15-16 Ang Ilaw ng sanlibutan ay nagniningning sa gitna ng moral na kadiliman, ngunit hindi ito napag-unawa ng kadiliman. Ang kadilimang bumubulag sa isipan ng mga Fariseo ay higit na kahabag-habag kaysa sa kadilimang bumubulag sa mga mata ng lalaking ipinanganak na bulag. (ST, Nobyembre 6, 1893, tal. 2)
Miyerkules Pebrero 4
Ang Pananampalataya ni Cristo
Ang "matagpuan sa Kanya," ibig sabihin, kay Cristo, ay isang kapansin-pansing pagpapahayag. Basahin ang Mga Taga-Efeso 1:4, 2 Mga Taga-Corinto 5:21, Mga Taga-Colosas 2:9, at Mga Taga-Galacia 2:20. Batay sa mga talatang ito, ano sa palagay mo ang ibig sabihin ni Pablo sa ideyang ito?
“Sa Kaniyang mga pangako at mga babala, ako ang tinutukoy ni Jesus. Gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sanlibutan kaya ibinigay Niya ang Kaniyang bugtong na Anak, upang ako—sa pamamagitan ng pananampalataya sa Kaniya—ay hindi mapahamak kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan. Ang mga karanasang isinasalaysay sa Salita ng Diyos ay dapat maging aking mga karanasan. Ang panalangin at pangako, ang utos at babala, ay para sa akin. “ Ako'y napako sa krus na kasama ni Cristo; at hindi na ako ang nabubuhay, kundi si Cristo ang nabubuhay sa akin: at ang buhay na ikinabubuhay ko ngayon sa laman ay ikinabubuhay ko sa pananampalataya, ang pananampalataya na ito'y sa Anak ng Dios, na sa akin ay umibig, at ibinigay ang kaniyang sarili dahil sa akin.” Galacia 2:20. Habang tinatanggap at isinasabuhay ng pananampalataya ang mga simulain ng katotohanan, ang mga ito’y nagiging bahagi ng ating pagkatao at nagsisilbing puwersang nagpapakilos ng buhay. Ang Salita ng Diyos, kapag tinanggap ng kaluluwa, ay humuhubog sa mga pag-iisip at nakikibahagi sa pag-unlad ng likas at ugali. (DA 390.5)
Sa patuloy na pagtitig kay Jesus sa pamamagitan ng mata ng pananampalataya, tayo’y lalakas. Ipapahayag ng Diyos ang Kaniyang pinakamahahalagang kapahayagan sa Kaniyang bayang nagugutom at nauuhaw sa katuwiran. Matutuklasan nila na si Cristo ay isang personal na Tagapagligtas. Habang sila’y kumakain ng Kaniyang Salita, kanilang mararanasan na ito’y espiritu at buhay. Winawasak ng Salita ang likas na makasanlibutan at makalupa, at nagbibigay ng bagong buhay kay Cristo Jesus. Dumarating ang Banal na Espiritu sa kaluluwa bilang Mang-aaliw. Sa pamamagitan ng nagbabagong kapangyarihan ng Kaniyang biyaya, ang larawan ng Diyos ay muling nahuhubog sa alagad; siya’y nagiging isang bagong nilalang. Ang pag-ibig ay humahalili sa poot, at ang puso ay tumatanggap ng banal na wangis. Ito ang kahulugan ng pamumuhay “sa bawat salitang nagmumula sa bibig ng Diyos.” Ito ang pagkain ng Tinapay na bumababa mula sa langit. (DA 391.1)
Basahin ang Filipos 3:9. Anong dalawang bagay ang pinaghambing ni Pablo, at bakit mahalagang laging tandaan ang pagkakaibang ito?
“ Isang bagay ang bumasa at magturo ng Biblia, at ibang bagay naman ang maisabuhay at maitanim sa kaluluwa ang mga simulain nitong nagbibigay-buhay at nagpapabanal. “Sapagka’t sa biyaya kayo’y naligtas sa pamamagitan ng pananampalataya” (Efeso 2:8). Dapat sanayin ang isipan na magpamalas ng pananampalataya sa halip na magpalago ng pag-aalinlangan, hinala, at paninibugho. Madalas nating ituring na imposibilidad ang mga balakid. Ang magtiwala sa mga pangako ng Diyos at magpatuloy sa pananampalataya—nang hindi pinangungunahan ng mga kalagayan—ay isang aral na mahirap matutunan. Gayunman, ito’y isang mahalagang pangangailangan na dapat matutuhan ng bawat anak ng Diyos. Ang biyaya ng Diyos sa pamamagitan ni Cristo ay dapat laging pahalagahan, sapagka’t ito lamang ang paraang ibinigay sa atin upang makalapit sa Diyos. (HP 109.2)
Ang pananampalatayang binabanggit sa Salita ng Diyos ay humihingi ng isang pamumuhay kung saan ang pananampalataya kay Cristo ay isang aktibo at buhay na simulain. Kalooban ng Diyos na ang pananampalataya kay Cristo ay mapaging ganap sa pamamagitan ng mga gawa; iniuugnay Niya ang kaligtasan at buhay na walang hanggan ng mga nananampalataya sa mga gawang ito, at sa pamamagitan ng mga ito’y naipararating ang liwanag ng katotohanan sa lahat ng bansa at mga tao. Ito ang bunga ng paggawa ng Espiritu ng Diyos. (HP 109.3)
Ipinapakita natin ang ating pananampalataya sa Diyos sa pamamagitan ng pagsunod sa Kaniyang mga utos. Ang pananampalataya ay laging nahahayag sa mga salita at gawa. Nagbubunga ito ng praktikal na mga resulta, sapagka’t ito’y isang mahalagang bahagi ng buhay. Ang buhay na hinuhubog ng pananampalataya ay nagkakaroon ng matibay na pasiyang magpatuloy, umusad, at sumunod sa mga yapak ni Cristo. (HP 109.4)
Huwebes Pebrero 5
Tanging Isang Bagay – Makilala si Cristo
Basahin ang Filipos 3:10–16. Ano ang ilan sa mga pangunahing punto na ginawa ni Pablo sa talatang ito ?
“Ang pagkatawag kay Pablo ay humingi sa kanya ng sari-saring uri ng paglilingkod—paggawa gamit ang sariling mga kamay upang matustusan ang kanyang ikabubuhay, pagtatatag ng mga iglesia, at pagsulat ng mga liham sa mga iglesiang naitatag na. Gayunman, sa gitna ng lahat ng gawaing ito ay malinaw niyang ipinahayag, “Ito ang isang bagay na aking ginagawa” (Filipos 3:13). Iisa ang layuning matatag niyang itinakda sa harap ng lahat ng kanyang ginagawa: ang manatiling tapat kay Cristo, na nagpakilala sa kanya noong siya’y nilalapastangan ang Kaniyang pangalan at ginagamit ang lahat ng paraan upang hikayatin ang iba na lapastanganin din ito. Ang dakilang layunin ng kanyang buhay ay ang maglingkod at magbigay-karangalan sa Kaniya na ang pangalan ay minsang nagpuno sa kanya ng paghamak. Ang kanyang tanging hangarin ay ang magwagi ng mga kaluluwa para sa Tagapagligtas. Maging Judio man o Hentil ang kumalaban at umusig sa kanya, wala ni isa mang bagay ang nakapaglayo sa kanya mula sa layuning ito. (SR 310.3)
Sa kanyang liham sa mga taga-Filipos, inilarawan ni Pablo ang kanyang kalagayan bago at pagkatapos ng kanyang pagbabagong-loob. “na kung ang iba ay nagaakala na may pagkakatiwala sa laman, ay lalo na ako: Na tinuli ng ikawalong araw, mula sa lahi ng Israel, mula sa angkan ni Benjamin, Hebreo sa mga Hebreo; tungkol sa kautusan, ay Fariseo; Tungkol sa pagsisikap, ay manguusig sa iglesia; tungkol sa kabanalan na nasa kautusan, ay walang kapintasan.” (Filipos 3:4–6). (SR 311.1)
Ngunit matapos ang kanyang pagbabagong-loob, ganito ang kanyang patotoo: (SR 311.2)
“ Oo nga, at lahat ng mga bagay ay inaari kong kalugihan dahil sa dakilang kagalingan ng pagkakilala kay Cristo Jesus na Panginoon ko: na alangalang sa kaniya'y tiniis ko ang kalugihan ng lahat ng mga bagay, at inari kong sukal lamang, upang tamuhin ko si Cristo, At ako'y masumpungan sa kaniya, na walang katuwirang aking sarili, sa makatuwid baga'y sa kautusan, kundi ang katuwirang sa pamamagitan ng pananampalataya kay Cristo, ang katuwiran ngang buhat sa Dios sa pamamagitan ng pananampalataya:” (Filipos 3:8–9, A.R.V.). (SR 311.3)
Ang katuwirang dati niyang pinahahalagahan ay nawalan ng kabuluhan sa kanyang paningin. Ang pinakamalalim na hangarin ng kanyang kaluluwa ay ito: “Upang makilala ko siya, at ang kapangyarihan ng kaniyang pagkabuhay na maguli, at ang pakikisama ng kaniyang mga kahirapan, na ako'y natutulad sa kaniyang pagkamatay;Kung aking tamuhin sa anomang paraan ang pagkabuhay na maguli sa mga patay. Hindi sa ako'y nagtamo na, o ako'y nalubos na: kundi nagpapatuloy ako, baka sakaling maabot ko yaong ikinaaabot naman sa akin ni Cristo Jesus. Mga kapatid, hindi ko pa inaaring inabot: datapuwa't isang bagay ang ginagawa ko, na nililimot ang mga bagay na nasa likuran, at tinutungo ang mga bagay na hinaharap, Nagtutumulin ako sa hangganan sa ganting-pala ng dakilang pagtawag ng Dios na kay Cristo Jesus.” (Filipos 3:10–14). (SR 311.4)
Biyernes Pebrero 6
Karagdagang Kaisipan
“Ang pagbabagong-loob ni Saulo ay isang kapansin-pansing patunay ng himalang kapangyarihan ng Banal na Espiritu upang maipabatid sa tao ang kasalanan. Tunay na naniwala siya noon na si Jesus ng Nazaret ay hindi iginagalang ang batas ng Diyos at itinuro sa Kaniyang mga alagad na ito’y walang halaga. Ngunit matapos ang kanyang pagbabagong-loob, nakilala ni Saulo si Jesus bilang Siya na naparito sa sanlibutan upang tuwirang ipagtanggol ang batas ng Kaniyang Ama. Napaniwala siya na si Jesus ang pinagmulan ng buong sistema ng mga sakripisyo ng mga Judio. Nakitang sa krus na nagkaroon ng katuparan ng type at antitype, at natupad ni Jesus ang mga propesiya sa Lumang Tipan tungkol sa Tagapagligtas ng Israel. (AA 120.2)
Sa tala ng pagbabagong-loob ni Saulo, makikita ang mahahalagang prinsipyo na dapat nating laging tandaan. Si Saulo ay direktang dinala sa harap ni Cristo. Siya’y isa na inilaan ng Cristo para sa isang napakahalagang gawain, isang “piniling sisidlan” para sa Kaniya; gayunpaman, hindi agad ipinahayag ng Panginoon sa kanya ang gawain na ibinigay sa kanya. Pinahinto Niya si Saulo sa kanyang landas at ipinaalam ang kasalanan; ngunit nang tanungin ni Saulo, “Ano ang ibig Mong ipagawa sa akin?” inilagay ng Tagapagligtas ang nagtanong na Judio sa kaugnayan ng Kaniyang iglesia, upang doon matutunan ang kalooban ng Diyos tungkol sa kanya. (AA 120.3)
Ang kahanga-hangang liwanag na nagpasigla sa kadiliman ni Saulo ay gawa ng Panginoon; subalit may gawain din na kailangang isakatuparan para sa kanya ng mga alagad. Natapos na ni Cristo ang gawain ng paghahayag at pagpapabatid ng kasalanan; at ngayon, ang nagsisisi ay handa nang matuto mula sa mga itinakdang guro ng Diyos upang ipangaral ang Kaniyang katotohanan. (AA 121.1)