Hapon ng Sabbath Enero 10
Memory Text:
“ Sapagka't sa ganang akin ang mabuhay ay si Cristo, at ang mamatay ay pakinabang.” — Filipos 1:21
“Ang krus ng Kalbaryo, bagama’t nagpapatunay na ang kautusan ng Diyos ay hindi nagbabago, ay hayagang ipinahahayag sa buong sansinukob na ang kabayaran ng kasalanan ay kamatayan. Sa huling panaghoy ng Tagapagligtas—‘Naganap na’—ay tumunog ang hudyat ng ganap na pagkatalo ni Satanas. Noon ay napagpasyahan ang dakilang tunggalian na matagal nang nagaganap, at natiyak ang ganap na pag-alis ng kasamaan. Ang Anak ng Diyos ay dumaan sa pintuan ng libingan ‘upang sa pamamagitan ng kamatayan ay kaniyang malipol yaong may paghahari sa kamatayan, sa makatuwid ay ang diablo.’ (Hebreo 2:14) Ang pagnanasa ni Lucifer na itaas ang sarili ang nagbunsod sa kanya na magsabi, ‘aking itataas ang aking luklukan sa itaas ng mga bituin ng Dios… ako'y magiging gaya ng Kataastaasan.’ Subalit ipinahayag ng Diyos, ‘pinapaging abo ka sa ibabaw ng lupa sa paningin ng lahat na nanganonood sa iyo.… at ikaw ay hindi na mabubuhay pa.’ (Isaias 14:13, 14; Ezekiel 28:18, 19) narito, ang araw ay dumarating, na nagniningas na parang hurno; at ang lahat na palalo, at ang lahat na nagsisigawa ng kasamaan ay magiging parang dayami, at ang araw na dumarating ay susunog sa kanila, sabi ng Panginoon ng mga hukbo, na anopa't hindi magiiwan sa kanila ng kahit ugat ni sanga man.’ (Malakias 4:1)”** GC 503.3
“Hindi kayang hawakan ni Satanas sa kanyang kapangyarihan ang mga patay kapag iniuutos ng Anak ng Diyos na sila’y mabuhay. Hindi rin niya kayang panatilihin sa espirituwal na kamatayan ang sinumang kaluluwang, sa pananampalataya, ay tumatanggap sa makapangyarihang salita ni Cristo. Sa lahat ng patay sa kasalanan ay tinatawag ng Diyos, ‘Gumising kang natutulog, at magbangon ka sa gitna ng mga patay.’ (Efeso 5:14) Ang salitang ito ay buhay na walang hanggan. Kung paanong ang salita ng Diyos na nagbigay-buhay sa unang tao ay patuloy na nagbibigay sa atin ng buhay ngayon; at kung paanong ang salita ni Cristo, ‘Binata, sinasabi ko sa iyo, Magbangon ka’ ay nagbigay-buhay sa binata ng Nain; gayon din, ang panawagang, ‘Magbangon ka sa gitna ng mga patay,’ ay nagbibigay-buhay sa kaluluwang tumatanggap nito. Ang Diyos ang ‘siyang nagligtas sa atin sa kapangyarihan ng kadiliman, at naglipat sa atin sa kaharian ng Anak ng kaniyang pagibig.’ (Colosas 1:13) Ang lahat ng ito ay iniaalok sa atin sa pamamagitan ng Kanyang salita. Kapag tinanggap natin ang salita, tinatanggap natin ang kaligtasan.” DA 320.2
Linggo Enero 11
“Si Cristo ay Dadakilain”
Basahin ang Filipos 1:19, 20. Ano ang inaasahan ni Pablo na magiging kalalabasan ng kanyang paglilitis? Ano ang itinuturing niyang higit na mahalaga kaysa sa mapawalang-sala?
“Sapagka't nalalaman ko na ang kahihinatnan nito'y sa aking ikaliligtas, sa pamamagitan ng inyong pananaing at kapuspusan ng Espiritu ni Cristo, Ayon sa aking maningas na paghihintay at pagasa, na, sa anoma'y hindi ako mapapahiya, kundi sa buong katapangan, na gaya ng dati, gayon din naman ngayon, ay dadakilain si Cristo sa aking katawan, maging sa pamamagitan ng kabuhayan, o sa pamamagitan ng kamatayan.” — Mga Taga-Filipos 1:19, 20
Napakahalaga ng pagiging tapat sa Diyos. May ganap Siyang karapatan sa lahat ng sangkot sa Kanyang gawain. Nais Niya na ang isipan at katawan ay mapanatili sa pinakamahusay na kalagayan ng kalusugan—na ang bawat lakas, kakayahan, at kaloob ay mapasailalim sa banal na pamamahala at mapanatiling malakas sa pamamagitan ng maingat, disiplinado, at mahigpit na mapagtimping pamumuhay.
May pananagutan tayo sa Diyos na ialay ang ating mga sarili nang lubos at walang pasubali—katawan at kaluluwa—na kinikilala ang lahat ng ating kakayahan bilang mga kaloob na ipinagkatiwala Niya sa atin upang magamit sa Kanyang paglilingkod. Ang lahat ng ating lakas at kakayahan ay dapat patuloy na pinauunlad at pinatitibay habang tayo’y nasa panahong ito ng pagsubok.Tanging ang mga nagpapahalaga sa mga prinsipyong ito at naturuang mag-alaga sa kanilang katawan nang may katalinuhan at may takot sa Diyos ang dapat piliin upang magdala ng mga pananagutan sa gawaing ito. Ang mga matagal na sa katotohanan ngunit hindi malinaw na nakikilala ang dalisay na mga prinsipyo ng katuwiran mula sa mga prinsipyo ng kasamaan, at yaong ang pagkaunawa sa katarungan, awa, at pag-ibig ng Diyos ay nalalabuan, ay dapat alisin sa mga tungkulin ng pamumuno. Ang bawat iglesia ay nangangailangan ng malinaw, matalas, at tapat na patotoo—isang tinig na nagbibigay ng tiyak at hindi malabong tunog ng trumpeta. RH Hunyo 11, 1914, par. 8
Basahin ang 1 Corinto 4:14–16; 1 Tesalonica 2:10, 11; Galacia 4:19; at Filemon 10. Ano ang uri ng relasyon ni Pablo sa mga iglesiang kanyang itinatag at sa mga taong kanyang inakay kay Cristo?
“Hindi ko isinusulat ang mga bagay na ito upang kayo'y hiyain, kundi upang paalalahanan kayong tulad sa aking mga minamahal na anak. Sapagka't bagaman mangagkaroon kayo ng sampung libong mga guro kay Cristo, ay wala nga kayong maraming mga ama; sapagka't kay Cristo Jesus ipinanganak ko kayo sa pamamagitan ng evangelio. Ipinamamanhik ko nga sa inyo, na kayo'y maging mga tagatulad sa akin.” — 1 Corinto 4:14-16
“Kayo'y mga saksi, at ang Dios man, kung gaanong pagkabanal at pagkamatuwid at pagkawalang kapintasan ang inugali namin sa inyong nagsisisampalataya: Gaya ng inyong nalalaman kung ano ang inugali namin sa bawa't isa sa inyo, na gaya ng isang ama sa kaniyang sariling mga anak, na kayo'y inaaralan, at pinalalakas ang loob ninyo, at nagpapatotoo.”— 1 Tesalonica 2:10-11
" Ipinamamanhik ko sa iyo ang aking anak, na aking ipinanganak sa aking mga tanikala, si Onesimo:" - Filemon 1:10
Nang si apostol Pablo ay lubhang nabahala at nag-alinlangan tungkol sa kalagayang espirituwal ng mga taga-Galacia, ang kanyang pagkabalisa at bigat ng damdamin para sa kanila ay napakalaki kaya’t kanyang nasabi, “ Maliliit kong mga anak, na muli kong ipinagdaramdam sa panganganak hanggang si Cristo ay mabadha sa inyo.” [ Mga Taga-Galacia 4:19 .] Nadama niya ang matinding pananabik ng kanyang kaluluwa na kanilang matanggap ang tunay na kaalaman tungkol kay Cristo. ” 7LtMs, Lt 30a, 1892, par. 30
“Ang pag-asa at kagalakang idinulot ng katiyakang ito sa batang iglesia sa Tesalonica ay halos hindi natin lubos na maunawaan. Pinahalagahan nila ang liham na ipinadala sa kanila ng kanilang ama sa ebanghelyo, at ang kanilang mga puso ay umapaw sa pagmamahal para sa kanya.” TT 138.1
Lunes Enero 12
Ang Mamatay ay Pakinabang
Basahin 2 Corinto 10:3–6. Ano ang pinagmumulan ng espirituwal na digmaang ating nilalabanan, at ano ang mga sandatang ginagamit natin?
“Si Jesus ay kailngang mapanatiling nananahan sa puso; sapagkat kung saan Siya nananahan, ang mga makalamang pagnanasa ay mapapailalim at mapipigil sa pamamagitan ng pagkilos ng Espiritu ng Diyos. ‘(Sapagka't ang mga sandata ng aming pakikilaban ay hindi ukol sa laman, kundi sa harapan ng Dios ay may kapangyarihang gumiba ng mga kuta); Na siyang gumigiba ng mga maling haka, at ng bawa't bagay na matayog na nagmamataas laban sa karunungan ng Dios, at bumibihag sa lahat ng pagiisip sa pagtalima kay Cristo.” 2 Cor 10:4-6; BEcho, Hunyo 15, 1892, talata 6
“Ang unang gawain ng mga nagnanais magbago ay linisin ang imahinasyon. Ang ating mga pagninilay ay dapat yaong nag-aangat sa isipan. ‘anomang bagay na katotohanan, anomang bagay na kagalanggalang, anomang bagay na matuwid, anomang bagay na malinis, anomang bagay na kaibigibig, anomang bagay na mabuting ulat; kung may anomang kagalingan, at kung may anomang kapurihan, ay isipin ninyo ang mga bagay na ito.’ (Filipos 4:8) Narito ang malawak na saklaw kung saan ang isipan ay maaaring ligtas na kumilos. Kapag sinisikap ni Satanas na ilihis ito sa mababa at makalaman na mga bagay, ibalik ito sa tama. Kapag ang masasamang pag-iisip ay nagtatangkang mangibabaw sa inyong isipan, tumakas kayo patungo sa luklukan ng biyaya at manalangin para sa lakas na nagmumula sa langit. Sa biyaya ni Cristo, posible para sa atin na itakwil ang maruruming kaisipan. Pupukawin ni Jesus ang isipan, lilinisin ang mga pag-iisip, at dadalisayin ang puso mula sa bawat lihim na kasalanan.” CTBH 136.1
Basahin ang Filipos 1:21, 22. Paano natin mauunawaan ang punto ni Pablo, lalo na sa konteksto ng dakilang tunggalian?
Ang taong pinakamalapit kay Cristo ay yaong, habang nabubuhay sa lupa, ay higit na napuspos ng diwa ng Kanyang mapagpakasakit na pag-ibig—isang pag-ibig na “hindi nagmamapuri, hindi palalo… hindi naghahanap ng sarili, hindi madaling magalit, at hindi nag-iisip ng masama.” (1 Corinto 13:4, 5) Ang ganitong uri ng pag-ibig ang nagtutulak sa alagad, gaya ng ginawa nito sa ating Panginoon, na ibigay ang lahat—ang mabuhay, magpagal, at magsakripisyo, maging hanggang kamatayan—alang-alang sa ikaliligtas ng sangkatauhan. Ang espiritung ito ay malinaw na nahayag sa buhay ni apostol Pablo. Kaya niyang sabihin, “sa ganang akin ang mabuhay ay si Cristo, at ang mamatay ay pakinabang,” sapagkat ang kanyang buhay ay naging buhay na patotoo ni Cristo sa mga tao. At sinabi rin niya, “ang mamatay ay pakinabang”—pakinabang para kay Cristo—sapagkat maging ang kamatayan ay magpapahayag ng kapangyarihan ng Kanyang biyaya at magdadala ng mga kaluluwa sa Kanya. Kaya’t buong pagtitiwala niyang ipinahayag, “dadakilain si Cristo sa aking katawan, maging sa pamamagitan ng kabuhayan, o sa pamamagitan ng kamatayan.” Fil 1:21,20; DA 549.3
Martes Enero 13
May Buong Pagtitiwala
Basahin Mga Taga-Filipos 1:23, 24. Ano ang ibig sabihin ni Pablo nang sabihin niyang ang “umalis at mapasa kay Cristo” ay “higit na mabuti
“Sapagka't ako'y nagigipit sa magkabila, akong may nasang umalis at suma kay Cristo; sapagka't ito'y lalong mabuti: Gayon ma'y ang manatili sa laman ay siyang lalong kinakailangan dahil sa inyo.” — Mga Taga-Filipos 1:23, 24
“Sapagka't nalalaman ng mga buhay, na sila'y mangamamatay: nguni't hindi nalalaman ng patay ang anomang bagay ni mayroon pa man silang kagantihan; sapagka't ang alaala sa kanila ay nakalimutan.” - Eclesiastes 9:5
“Naalala ko si Pablo, ang dakilang lingkod na ipinadala upang ipangaral si Cristo at ang Kanyang pagkapako sa krus sa mga Hentil. Sa isang pagkakataon, siya’y nasa kalagayang nag-aalinlangan. Lubha siyang nabibigatan sa mga pananagutan kaya’t hindi niya alam kung mas nanaisin niyang mamatay o mabuhay, kung pipiliin ba niyang manatili sa katawan para sa kapakanan ng iba, o tapusin na ang pakikipaglaban.. “Mga kapatid,” isinulat niya, “hindi ko pa inaaring inabot: datapuwa't isang bagay ang ginagawa ko, na nililimot ang mga bagay na nasa likuran, at tinutungo ang mga bagay na hinaharap, Nagtutumulin ako sa hangganan sa ganting-pala ng dakilang pagtawag ng Dios na kay Cristo Jesus.” [ Filipos 3:13, 14. ]” 14LtMs, Lt 100, 1899, par. 9
Miyerkules Enero 14
Manindigan nang Matatag sa Pagkakaisa
Basahin Filipos 1:27 at ihambing ang Juan 17:17–19. Ano ang ipinapahayag nina Jesus at Pablo na mahalaga para sa pagkakaisa sa iglesya?
“Ang inyo lamang pamumuhay ay maging karapatdapat sa evangelio ni Cristo: upang, maging ako ay dumating at kayo'y makita, o wala man sa harap ninyo, ay mabalitaan ko ang inyong kalagayan, na kayo'y matitibay sa isang espiritu, na kayo'y mangagkaisa ng kaluluwa na nangagsisikap sa pananampalataya sa evangelio.” (Filipos 1:27)
“Pakabanalin mo sila sa katotohanan: ang salita mo'y katotohanan. Kung paanong ako'y iyong sinugo sa sanglibutan, sila'y gayon ding sinusugo ko sa sanglibutan. At dahil sa kanila'y pinabanal ko ang aking sarili, upang sila naman ay mangagpakabanal sa katotohanan.” KJV — Juan 17:17-19
“Sino ang mga nasasakupan ng kaharian ng langit? Ipinapahayag ni Daniel ang pangalan ng kanilang pagkakakilanlan: ‘Ang mga banal ng Kataastaasan ay magsisitanggap ng kaharian, at aariin ang kaharian magpakailan man, sa makatuwid baga'y magpakakailan-kailan man.’ (Daniel 7:18). Sinulat naman ni Pablo sa mga taga-Filipos: [Filipos 1:1, 9–11; Efeso 2:18–22].11MR 341.2
“Lahat ng nakalista bilang mamamayan ng makalangit na kaharian ay kinakailangang mamuhay nang karapat-dapat sa ebanghelyo ni Cristo. At pribilehiyo natin na angkinin ang mga karapatan ng mga sakop ng kaharian ng langit. Ngunit sa bawat tumatanggap kay Cristo bilang kanyang personal na Tagapagligtas, sinasabi Niya, “Magsialis kayo sa kanila, at magsihiwalay kayo.” 2 Cor 6:17 Dapat tayong sumunod sa mga hinihingi ng Panginoon, at huwag ipahiya ang ating pagiging mamamayan sa harap ng mga anghel sa langit o ng tao. Dapat nating ialay sa Diyos ang masigla at buong pusong paglilingkod. Hindi lamang sa mga walang laban sa tukso o panganib ng paglayo kay Cristo ipinahayag ni Cristo ang mga salita: “Ang inyo lamang pamumuhay ay maging karapatdapat sa evangelio ni Cristo... na kayo'y matitibay sa isang espiritu, na kayo'y mangagkaisa ng kaluluwa na nangagsisikap sa pananampalataya sa evangelio... apagka't sa inyo'y ipinagkaloob alangalang kay Cristo, hindi lamang upang manampalataya sa kaniya, kundi upang magtiis din naman alangalang sa kaniya” ( Filipos 1:27, 29 ). Sa mga tagasunod ni Cristo, walang puwang para sa pagtatalo, palalo, makasarili, pagrereklamo, kasamaan, o anumang panlilinlang. Ang bawat isa ay dapat magpakita ng dalisay at matuwid na pagkatao.” Letter 58a, 1898, pp. 1-11. (To Mrs. Gorick, July, 1898. Copied July 19, 1898.)” 11MR 341.3
Huwebes Enero 15
Nagkakaisa at Walang Takot
Basahin Mga Taga-Filipos 1:27–30. Paano nauugnay ang ating pagkakaisa at ang “pagsusumikap nang magkakasama para sa pananampalataya ng ebanghelyo” sa pagiging walang takot ?
“Ang inyo lamang pamumuhay ay maging karapatdapat sa evangelio ni Cristo: upang, maging ako ay dumating at kayo'y makita, o wala man sa harap ninyo, ay mabalitaan ko ang inyong kalagayan, na kayo'y matitibay sa isang espiritu, na kayo'y mangagkaisa ng kaluluwa na nangagsisikap sa pananampalataya sa evangelio; At sa anoman ay huwag kayong mangatakot sa mga kaaway: na ito sa kanila ay malinaw na tanda ng kapahamakan, datapuwa't tanda ng inyong pagkaligtas, at ito'y mula sa Dios; Sapagka't sa inyo'y ipinagkaloob alangalang kay Cristo, hindi lamang upang manampalataya sa kaniya, kundi upang magtiis din naman alangalang sa kaniya: Yamang taglay ninyo ang pakikipagbuno na inyong nakita rin sa akin, at ngayo'y nababalitaan ninyong taglay ko.” — Mga Taga-Filipos 1:27-30
Kailangan ngayon ang mga taong, gaya ni Daniel, na handang kumilos at mangahas. Isang dalisay na puso at malakas at walang takot na kamay ang kinakailangan sa mundo ngayon. Nilayon ng Diyos na ang tao ay patuloy na umunlad, araw-araw na umaabot sa mas mataas na antas ng kahusayan. Tutulungan Niya tayo kung ating pagsisikapang tulungan ang ating sarili. Ang ating pag-asa sa kaligayahan sa dalawang mundo ay nakasalalay sa ating pag-unlad sa isa..." — AH 301.2
Ipinapakita ng araling ito na ang matatag na pananampalataya, tapang, at pagkilos ay ang kooperasyon na kinakailangan mula sa nagbagong-loob na Kristiyano sa bawat hakbang ng pamumuno ng Diyos, at ito ay laging nagdudulot ng tagumpay. — 11SC2 9.2
Basahin ang mga sumusunod na sipi sa Bibliya at ibuod nang maikli ang kanilang karaniwang tema: Mateo 10:38, Mga Gawa 14:22, Mga Taga-Roma 8:17, 2 Timoteo 3:12.
“At ang hindi nagpapasan ng kaniyang krus at sumusunod sa akin, ay hindi karapatdapat sa akin.” — Mateo 10:38
“Na pinatitibay ang mga kaluluwa ng mga alagad, at inaaralan sila na magsipanatili sa pananampalataya, at sa pamamagitan ng maraming mga kapighatian ay kinakailangang magsipasok tayo sa kaharian ng Dios.”— Mga Gawa 14:22
“At kung mga anak, ay mga tagapagmana nga; mga tagapagmana sa Dios, at mga kasamang tagapagmana ni Cristo; kung gayon nga makipagtiis tayo sa kaniya, upang tayo'y lumuwalhati namang kasama niya.” — Mga Taga-Roma 8:17
“Oo, at lahat na ibig mabuhay na may kabanalan kay Cristo Jesus ay mangagbabata ng paguusig.”- 2 Timoteo 3:12
“ Kapag ating pinagnilayan ang pagpapakumbaba ni Cristo, na pinagmasdan ang Kanyang pagtanggi sa sarili at naging sakripisyo, tayo ay mapupuno ng paghanga sa Kanyang pagpapakita ng banal na pag-ibig para sa makasalanang tao. Kapag alang-alang kay Cristo tayo ay tinawag na pagdaanan ang mga pagsubok na nakapagmamalupit sa ating dangal, kung taglay natin ang isip ni Cristo, tiyak na ating tatanggapin ang mga ito nang may kababaang-loob, hindi nagagalit sa pinsalang natamo, o lumalaban sa kasamaan. Ipapakita natin ang espiritu na nanahan kay Cristo..." — AG 324.5
"Dapat nating pasanin ang pamatok ni Cristo, maglingkod gaya ng Kanyang paglilingkod para sa kaligtasan ng mga nawaglit; at ang mga nakikibahagi sa Kanyang mga paghihirap ay makikibahagi rin sa Kanyang kaluwalhatian. Sinasabi ng apostol, “Tayo ay mga kamanggagawa ng Dios”. Kaya’t panghawakan natin ang Kanyang lakas. Nawa’y ang bawat isa na tumatawag sa pangalan ni Cristo sa ating kalagitnaan ay maging kamanggagawa ng Dios." — RH Mayo 24, 1892, par. 12
Biyernes Enero 16
Karagdagang Kaisipan
“Ang apostol ay nakatingin sa dakilang hinaharap, hindi nang may pag-aalinlangan o takot, kundi nang may kagalakang pag-asa at taimtim na pananabik. Habang siya’y nakatayo sa lugar ng pagpatay sa kanya, hindi niya iniisip ang espada ng tagapatay o ang lupa na tatanggap sa kanyang dugo. Sa halip, siya’y tumitingala sa payapang bughaw ng kalangitan ng araw na iyon ng tag-init, patungo sa trono ng Walang Hanggan.” — AA 511.2*
*“Ang taong may pananampalataya ay nakikita ang hagdanan sa pangitain ni Jacob, na kumakatawan kay Cristo, na nag-uugnay sa lupa sa langit, at sa tao sa Diyos na walang hanggan. Pinatatatag ang kanyang pananampalataya habang inaalala ang mga patriarka at propeta na umaasa sa iisang Diyos, ang kanyang sandigan at aliw, at para sa Kanino niya iniaalay ang kanyang buhay. Mula sa mga banal na ito, na sa bawat siglo ay nagpahayag ng katotohanan ng kanilang pananampalataya, naririnig niya ang katiyakan na ang Diyos ay tapat.
Ang kanyang mga kapwa apostol, na lumabas upang ipangaral ang ebanghelyo ni Cristo sa kabila ng relihiyosong pagkiling, pag-uusig, at panghuhusga—na hindi iniisip ang kanilang sariling buhay upang itaas ang liwanag ng krus sa gitna ng kadiliman ng kawalang-panampalataya—ay nagpapatotoo kay Jesus bilang Anak ng Diyos at Tagapagligtas ng mundo. Mula sa mga patayan, piitan, at mula sa mga lungga at kweba ng lupa, naririnig niya ang masiglang sigaw ng tagumpay ng mga martir. Ang mga matatag na kaluluwa, kahit sa gitna ng kahirapan at pagdurusa, ay buong tapang at solemne na nagpapatotoo para sa pananampalataya, sinasabi, ‘Alam ko kung kanino ako naniwala.’ Ang kanilang buhay, iniaalay alang-alang sa pananampalataya, ay nagpapatunay sa mundo na Siya na kanilang pinagkatiwalaan ay may kakayahang iligtas nang lubusan.” — AA 512.1
“Tinubos sa pamamagitan ng sakripisyo ni Cristo, nilinis sa Kanyang dugo, at isinapuso ang Kanyang katuwiran, si Pablo ay may malinaw na patotoo sa kanyang sarili na ang kanyang kaluluwa ay mahalaga sa paningin ng kanyang Tagapagligtas. Ang kanyang buhay ay nakatago kay Cristo sa Diyos, at siya’y kumbinsido na Siya na nagtagumpay laban sa kamatayan ay may kakayahang pangalagaan ang ipinagkatiwala sa Kanya. Naiintindihan ng kanyang isipan ang pangako ng Tagapagligtas: ‘Itataas ko siya sa huling araw.’ — Juan 6:40. Ang kanyang pag-iisip at pag-asa ay nakatuon sa ikalawang pagdating ng kanyang Panginoon. At habang bumababa ang espada ng tagapatay at nagtitipon ang mga anino ng kamatayan sa paligid niya, ang kanyang huling iniisip ay ang makaharap ang Nagbibigay-buhay, na tatanggap sa kanya sa kagalakan ng mga pinagpala.” — AA 512.2