Inusig Ngunit Hindi Pinabayaan
Liksyon 1, Unang Semestre, Disyembre 27, 2025–Enero 2, 2026
Share this Lesson
Hapon ng Sabbath, Disyembre 27
Memory Text:
Magalak kayong lagi sa Panginoon. Inuulit ko, magalak kayo! - Filipos 4:4
“Mapapalad kayo kung kayo'y kapootan ng mga tao, at kung kayo'y ihiwalay nila, at kayo'y alimurahin, at itakuwil ang inyong pangalan na tila masasama, dahil sa Anak ng tao. Mangagalak kayo sa araw na yaon, at magsilukso kayo sa kagalakan; sapagka't narito, ang ganti sa inyo'y malaki sa langit; sapagka't sa gayon ding paraan ang ginawa ng kanilang mga magulang sa mga propeta.” — Lucas 6:22, 23
“Inyong pakinggan ang salita ng Panginoon, ninyong nanginginig sa kaniyang salita, Ang inyong mga kapatid na nangagtatanim sa inyo na nangagtatakuwil sa inyo dahil sa akin, nangagsabi, Luwalhatiin ang Panginoon, upang makita namin ang inyong kagalakan; nguni't sila'y mangapapahiya.” — Isaias 66:5
“At mga hari ang magiging iyong mga taga kandiling ama, at ang kanilang mga reina, ay iyong mga taga kandiling ina: sila'y magsisiyukod sa iyo ng kanilang mga mukha sa lupa, at hihimuran ang alabok ng inyong mga paa: at iyong makikilala, na ako ang Panginoon, at ang nangaghihintay sa akin ay hindi mangapapahiya. Makukuha baga ang huli sa makapangyarihan, o maliligtas ang mga talagang nabihag? Nguni't ganito ang sabi ng Panginoon, Pati ng mga bihag ng makapangyarihan ay kukunin, at ang huli ng kakilakilabot ay maliligtas; sapagka't ako'y makikipaglaban sa kaniya na nakikipaglaban sa iyo, at aking ililigtas ang iyong mga anak. At aking pakakanin silang nagsisipighati sa iyo ng kanilang sariling laman; at sila'y mangalalango ng kanilang sariling dugo, na gaya ng matamis na alak: at makikilala ng lahat ng tao, na akong Panginoon ay iyong Tagapagligtas, at iyong Manunubos, na Makapangyarihan ng Jacob.” KJV — Isaias 49:23-26
Linggo Disyembre 28
Si Pablo, ang Bilanggo ni Hesus
Basahin ang Mga Taga-Efeso 3:1 at Filemon 1. Ano ang kahalagahan ng kung paano inilarawan ni Pablo ang kaniyang pagkakabilanggo ?
“Dahil dito, akong si Pablo, na bilanggo ni Cristo Jesus dahil sa inyong mga Gentil, —maaari nga niyang sabihin iyon. Sapagkat ang pangangaral niya sa mga Hentil ang siyang dahilan kung bakit siya naging bilanggo. ” 16LtMs, Ms 179, 1901, par. 1
“Basahin ninyo ang mga salitang ito sa inyong mga tagapakinig at mariing itanim ang mga ito sa kanilang mga isipan. Basahin din ninyo ang ikaapat na kabanata ng aklat ng mga taga-Efeso. Basahin ninyo ang mga kabanatang ito nang may lubos na kabanalan at taimtim na kaseryosohan. Ang mga tagubiling nakapaloob dito ay may napakalaking kabuluhan para sa atin. Marami ang naging matigas ang espiritu sapagkat sila’y tunay na mga banyaga sa pagkilos ng Banal na Espiritu. May lubhang pangangailangan ng isang dakilang pagbabago sa buhay ng mga sumasampalataya—sa kanilang mga pananalita, mga gawa, at sa kanilang espirituwal na pagkaunawa. Kinakailangan nating masagap ang inspirasyong nagmumula sa mga anghel sa mga bulwagang makalangit. Araw-araw ay kinakailangan nating huminga ng kapaligiran ng langit.” 21LtMs, Lt 60, 1906, par. 11
“Oh, nanginginig ang aking puso para sa ating lahat. Malibang ang katigasan ng puso ay matunaw sa pamamagitan ng biyaya ni Jesu-Cristo, kailanma’y hindi natin makikilala kung ano ang langit. Ako’y labis na nababagabag kapag aking nakikita at nadarama ang mga pamamaraang puspos ng katigasan sa pakikitungo sa pamana ng Panginoon. Ako’y lubhang napapahiya alang-alang kay Cristo, kapag aking nasasaksihan kung gaano kaliit ang paggalang at pagpipitagan na ipinakikita sa mga binili ng Kanyang sariling dugo.” 21LtMs, Lt 60, 1906, par. 12
“Sa mga yaong malayang nagagamit ang kakayahang pantao, ako’y inatasang magsabi: Huwag kayong magpatuloy hanggang sa inyong maunawaan kung paano nararapat pakitunguhan ang mga binili ng dugo ni Cristo. Kinakailangan ang nagbabagong kapangyarihan ng Diyos sa bawat sambahayan. Kung ang kapangyarihang ito’y nananahan, hindi makikita ang kakulangan ng malasakit; sa halip, makikita ang taimtim na pagtanggap sa biyaya ni Cristo upang ito’y maipamahagi sa iba.” 21LtMs, Lt 60, 1906, par. 13
“Alisin sa puso ang bawat ugat ng kapaitan. Isagawa ang pinakamasusi at lubos na gawain laban sa sarili. Hayaang ang sinumang nasa tungkulin ay panatilihin ang kanilang mga puso sa ilalim ng ganap na pamamahala ng Banal na Espiritu. Huwag nilang ituring ang mga tao na para bang sila’y halos walang halaga—mga taong may mga isipan na patuloy na hinuhubog at ginagawang kasangkapan ng Diyos. Maging maingat sila sa kanilang mga gawa. Hindi nila, nang may pagsang-ayon ng Diyos, maaaring ibagsak, bunutin, at ilipat ang mga yaong nakauunawa kung ano ang kahulugan ng maturuan at makilos ng Espiritu ng Diyos.” 21LtMs, Lt 60, 1906, par. 14
“Napakaraming kabastusan at labis na kakulangan sa Kristiyanong kagandahang-asal ang pumasok sa buhay ng mga taong nasa katungkulan, anupa’t ang aking puso’y napupuno ng dalamhati at sugat; at wala akong magawa kundi lumuha, kapag aking nasasaksihan kung gaano kaliit ang kanilang pagpapahayag ukol sa pagibig ni Cristo sa pakikitungo sa mga anak ng Diyos—ang mga tinubos ng dugo ng Kanyang bugtong na Anak.” 21LtMs, Lt 60, 1906, par. 15
Lunes Disyembre 29
Si Pablo na Nakatanikala
Basahin ang 2 Corinto 4:7–12. Sa talatang ito, ano ang naghahayag kung paano nakayanan ni Pablo ang mga pagsubok na kanyang hinarap? Ano ang waring pangunahing pinagtutuunan ng kanyang buhay?”
“Ang kanyang kasapatan ay hindi mula sa kanyang sarili, kundi sa presensya at pagkilos ng banal na Espiritu na pumuno sa kanyang kaluluwa at nagpasuko sa bawat pag-iisip sa kalooban ni Cristo. Ipinahahayag ng propeta, ‘Iyong iingatan siya sa lubos na kapayapaan, na ang pagiisip ay sumasa iyo: sapagka't siya'y tumitiwala sa iyo.’ (Isaias 26:3). Ang kapayapaang mula sa langit na nahahayag sa mukha ni Pablo ay nakaakay sa marami tungo sa ebanghelyo.” AA 510.1
“Taglay ni Pablo ang atmospera ng langit. Lahat ng nakikisalamuha sa kanya ay nadadama ang impluwensiya ng kanyang pakikipagkaisa kay Cristo. Ang katotohanang ang kanyang sariling buhay ay nagsilbing halimbawa ng katotohanang kanyang ipinangaral ay nagbigay ng mapanghikayat na kapangyarihan sa kanyang pangangaral. Dito nasusumpungan ang lakas ng katotohanan. Ang hindi sinadyang impluwensiya, na kusang lumalabas mula sa isang banal na buhay, ang pinakamatibay na sermon na maibibigay bilang patotoo para sa Kristiyanismo. Ang pangangatwiran, gaano man ito katibay at di-mapasubalian, ay maaaring magbunga lamang ng pagtutol; datapuwa’t ang isang maka-Diyos na halimbawa ay may kapangyarihang hindi ganap na malalabanan.” AA 510.2
Basahin ang 2 Corinto 6:3–7. Anong mga espirituwal na mapagkukunan ang mayroon si Pablo upang matulungan siyang harapin ang mga paghihirap na ito?
“Ang puso ni Pablo ay napuspos ng isang malalim na kamalayan ukol sa kanyang mga responsibilidad; at siya’y naglingkod ng may mahigpit na pakikipag-ugnayan sa Kanya na bukal ng katarungan, awa, at katotohanan. Mahigpit niyang kinapitan ang krus ni Cristo bilang kanyang tanging katiyakan ng tagumpay. Ang pag-ibig ng Tagapagligtas ang walang kamatayang motibo na nagpalakas sa kanya sa kanyang mga pakikipagbaka laban sa sarili at sa kanyang pakikibaka laban sa kasamaan, habang sa paglilingkod kay Cristo ay patuloy siyang sumulong sa kabila ng di-pagkakaibigan ng sanlibutan at ng pagsalungat ng kanyang mga kaaway.” GW 61.1
“Ang kailangan ng iglesia sa mga panahong ito ng panganib ay isang hukbo ng mga manggagawang, na gaya ni Pablo, ay hinubog ang kanilang sarili upang maging kapaki-pakinabang; mga may malalim na karanasan sa mga bagay ng Diyos, at puspos ng kasigasigan at sigla. Kailangan ang mga banal at mapaghandog na mga tao; mga taong matapang at tapat; mga taong sa kanilang mga puso ay nahubog si Cristo, ‘ang pag-asa ng kaluwalhatian’ (Colosas 1:27), at na ang kanilang mga labi, na hinipo ng banal na apoy, ay ‘ipangaral ang salita’ (2 Timoteo 4:2). Dahil sa kakulangan ng ganitong mga manggagawa, ang gawain ng Diyos ay nanghihina, at ang mga nakamamatay na kamalian, na gaya ng lasong pumapatay, ay dumurungis sa asal at sumisira sa pag-asa ng malaking bahagi ng sangkatauhan.” GW 61.2
Martes Disyembre 30
Si Pablo sa Filipos
“Dumating na ang panahon na ang ebanghelyo ay ipahayag lampas sa mga hanggahan ng Asia Minor. Inihahanda na ang daan upang si Pablo at ang kanyang mga kamanggagawa ay tumawid patungong Europa. Sa Troas, sa hanggahan ng Dagat Mediteraneo, ‘isang pangitain ang nagpakita kay Pablo sa gabi: may isang lalaking taga-Macedonia na nakatayo at nagsusumamo sa kanya, na nagsasabi, Lumipat ka sa Macedonia at tulungan mo kami.’” AA 211.1
“Ang panawagan ay kagyat at hindi maaaring ipagpaliban. ‘ At pagkakita niya sa pangitain, pagdaka'y pinagsikapan naming magsiparoon sa Macedonia, na pinatutunayang kami'y tinawag ng Dios upang sa kanila'y ipangaral ang evangelio. Pagtulak nga sa Troas, ay pinunta namin ang Samotracia, at nang kinabukasa'y ang Neapolis; At mula doo'y ang Filipos, na isang bayan ng Macedonia, na siyang una sa purok.” AA 211.2; Mga Gawa 16:10-12
“At nang araw ng sabbath ay nagsilabas kami sa labas ng pintuan sa tabi ng ilog, na doo'y sinapantaha naming may mapapanalanginan; at kami'y nangaupo, at nakipagsalitaan sa mga babaing nangagkatipon. At isang babaing nagngangalang Lidia, na mangangalakal ng kayong kulay-ube, na taga bayan ng Tiatira, isang masipag sa kabanalan, ay nakinig sa amin: na binuksan ng Panginoon ang kaniyang puso.” AA 212.1; Mga Gawa:16:13-14
“Hindi itinuring ng mga apostol na walang kabuluhan ang kanilang mga paggawa sa Filipos. Sila’y nakaranas ng matinding pagsalungat at pag-uusig; subalit ang pamamagitan ng Probidensya para sa kanilang kapakanan, at ang pagbabalik-loob ng bantay-bilangguan at ng kanyang sambahayan, ay mas malaking bawi para sa kahihiyan at pagdurusang kanilang tiniis. Ang balita tungkol sa kanilang di-makatarungang pagkabilanggo at sa kanilang mahimalang pagkaligtas ay kumalat sa buong rehiyong iyon, at dahil dito ay napansin ng marami ang gawain ng mga apostol—mga taong kung hindi dahil dito ay hindi sana nila narinig ang mensahe.” AA 218.2
“Ang mga paggawa ni Pablo sa Filipos ay nagbunga ng pagkakatatag ng isang iglesia na patuloy na lumalago ang bilang ng mga kaanib. Ang kanyang sigasig at lubos na pagtatalaga, at higit sa lahat, ang kanyang kahandaang magdusa alang-alang kay Cristo ay nag-iwan ng malalim at nagtatagal na impluwensiya sa mga nagbalik-loob. Pinahalagahan nila ang mahahalagang katotohanang ipinagtanggol at ipinagtiis ng mga apostol nang may malaking sakripisyo, at buong-pusong inialay ang kanilang sarili sa gawain ng kanilang Manunubos.” AA 218.3
Miyerkules Disyembre 31
Pablo at Colosas
“Basahin ang Filemon 15, 16. Tingnan din ang Colosas 4:9. Anong hakbang ang marahang hinihikayat ni Pablo na tahakin ni Filemon sa pakikitungo kay Onesimo?”
“Kabilang sa mga naghandog ng kanilang mga puso sa Diyos sa pamamagitan ng mga paggawa ni Pablo sa Roma ay si Onesimo, isang aliping pagano na nagkasala laban sa kanyang panginoon na si Filemon, isang Kristiyanong mananampalataya sa Colosas, at tumakas patungong Roma. Sa kabutihan ng kanyang puso, hinangad ni Pablo na maibsan ang karukhaan at paghihirap ng kaawa-awang takas, at pagkatapos ay sinikap niyang magbigay-liwanag ng katotohanan sa kanyang nadidiliman na isipan. Nakinig si Onesimo sa mga salita ng buhay, ipinahayag ang kanyang mga kasalanan, at nagbalik-loob sa pananampalataya kay Cristo.” AA 456.1
“Naging malapit sa puso ni Pablo si Onesimo dahil sa kanyang kabanalan at katapatan, gayundin dahil sa kanyang maalaga at magiliw na paglilingkod para sa kaginhawahan ng apostol, at sa kanyang kasigasigan sa pagpapalaganap ng gawain ng ebanghelyo. Nakita ni Pablo sa kanya ang mga katangiang magiging kapaki-pakinabang sa kanya bilang katuwang sa gawaing misyonero, kaya’t pinayuhan niya itong agad na bumalik kay Filemon, humingi ng kapatawaran, at maghanda para sa hinaharap. Ipinangako ng apostol na siya ang mananagot sa halagang ninakaw o ipininsala kay Filemon. At nang kanyang isugo si Tiquico na may dalang mga liham para sa iba’t ibang iglesia sa Asia Minor, isinama niya si Onesimo. Isang mabigat na pagsubok ito para sa aliping ito—ang iharap muli ang kanyang sarili sa panginoong kanyang sinaktan; subalit siya’y tunay na nagbalik-loob, at hindi siya umiwas sa kanyang tungkulin.” AA 456.2
“Ginawa ni Pablo si Onesimo na tagapagdala ng isang liham kay Filemon, kung saan, sa kanyang karaniwang katalinuhan at kabaitan, ipinagtanggol ng apostol ang kapakanan ng nagsisising alipin at ipinahayag ang kanyang pagnanais na manatili ang paglilingkod nito sa hinaharap. Nagsimula ang liham sa isang mapagmahal na pagbati kay Filemon bilang isang kaibigan at kapwa manggagawa.” AA 456.3
“Ipinaalala ng apostol kay Filemon na ang bawat mabuting layunin at katangian ng pagkatao na taglay niya ay bunga ng biyaya ni Cristo; ito lamang ang nagbukod sa kanya mula sa masuwayin at makasalanan. Ang gayunding biyaya ay makapagbabago sa isang hamak na kriminal upang maging anak ng Diyos at kapaki-pakinabang na manggagawa sa ebanghelyo.” AA 457.1
“Maaaring iginiit ni Pablo kay Filemon ang kanyang tungkulin bilang isang Kristiyano; datapuwa’t pinili niyang gumamit ng wika ng pagsusumamo: ‘Ako, si Pablo na matanda na, at ngayo’y bilanggo rin ni Jesu-Cristo, ay nakikiusap sa iyo alang-alang sa aking anak na si Onesimo, na aking naging anak sa pananampalataya habang ako’y nasa mga gapos; na noong una ay hindi kapaki-pakinabang sa iyo, ngunit ngayo’y kapaki-pakinabang sa iyo at sa akin.’” AA 457.2
“Hindi layunin ng apostol na bigla o marahas na baliin ang umiiral na kaayusan ng lipunan; sapagkat ang gayong pagtatangka ay makahahadlang sa paglaganap at pagtatagumpay ng ebanghelyo. Sa halip, itinuro niya ang mga banal na simulain na tumatama sa pinakaugat ng pagkaalipin at, kapag isinabuhay, ay tiyak na wawasak sa buong sistemang iyon. ‘Kung saan naroroon ang Espiritu ng Panginoon, doon ay may kalayaan,’ kanyang ipinahayag (2 Corinto 3:17). At kapag ang alipin ay nagbalik-loob, siya’y nagiging kaanib ng katawan ni Cristo; at bilang gayon, siya’y dapat mahalin at pakitunguhan bilang kapatid—isang kapwa tagapagmana, kasama ng kanyang panginoon, ng mga pagpapala ng Diyos at ng mga pribilehiyo ng ebanghelyo (Efeso 6:6). AA 459.3
Huwebes Enero 1
Ang mga Iglesia ng Filipos at Colosas
Basahin ang Filipos 1:1–3 at Colosas 1:1, 2. Paano inilalarawan ang mga iglesia sa Filipos at sa Colosas, at ano ang kahalagahan ng ganitong paglalarawan?
“Nawa’y ang diwang ito ay ating ariin. Nagpapahayag ang apostol ng pasasalamat sapagkat ang mga taga-Filipos ay naging mga mananampalataya, at matapos ibigay sa kanila ang kanyang pagpapala, ipinahayag niya ang kanyang malasakit: ‘Ako'y nagpapasalamat sa aking Dios, sa tuwing kayo'y aking naaalaala. Na parating sa bawa't daing ko, ay masayang nananaing ako na patungkol sa inyong lahat.” (Mga talata 3, 4.) Ito ang nararapat na maging saloobin ng mga ministro sa mga iglesia na bagong dumating sa pananampalataya; at ito rin ang nararapat na maging saloobin ng mga iglesia—na mamunga sa mabubuting gawa at sa likas na ugaling katulad ni Cristo—upang ang mga ministrong nagpagal para sa kanila ay makapanalangin sa Diyos alang-alang sa kanila nang may kagalakan. Nakikita ng apostol, dahil sa katapatan ng kanilang pananampalataya, ang dahilan upang magkaroon ng pagtitiwala na Siya na nagpasimula ng mabuting gawa sa kanila ay tatapusin iyon hanggang sa araw ni Jesu-Cristo. Palagi nilang isinasaisip ang araw ni Cristo. Ito rin ang nararapat na maging gawain natin.” 13LtMs, Ms 187, 1898, par. 46
“Sa pamamagitan ng panulat at tinig ay nararapat nating palakasin ang mga iglesia na bagong dumating sa pananampalataya. May pagkakaisa, Kristiyanong pakikisama, at isang magiliw na ugnayan sa pagitan nina Pablo at Timoteo para sa mga bagong nagbalik-loob na Kristiyano. Nakapagbibigay-lakas ng loob sa kanila ang pag-asang magpapatuloy sila sa mabuting gawaing sinimulan para sa kanila. ‘Gaya ng matuwid na aking isiping gayon tungkol sa inyong lahat, sapagka't kayo'y nasa aking puso, palibhasa'y, sa aking mga tanikala at pagsasanggalang at sa pagpapatunay naman sa evangelio, kayong lahat na kasama ko ay may bahagi sa biyaya.’ (Talata 7.) Iginapos ng apostol sa mga damdamin ng kanyang sariling puso ang mga bagong nagbalik-loob.” 13LtMs, Ms 187, 1898, par. 47
“Sa kanyang liham sa ‘mga banal at tapat na kapatid kay Cristo na nasa Colosas,’ na isinulat habang siya’y bilanggo sa Roma, binanggit ni Pablo ang kanyang kagalakan dahil sa kanilang katatagan sa pananampalataya—balitang ipinarating sa kanya ni Epafras, na ayon sa apostol ay ‘nagpahayag sa amin ng inyong pag-ibig sa Espiritu.’ ‘Dahil dito,’ patuloy niya, ‘mula nang araw na aming marinig ito, ay hindi kami tumitigil sa pananalangin para sa inyo, at sa paghiling na kayo’y mapuspos ng pagkakilala sa Kanyang kalooban, sa buong karunungan at espirituwal na pagkaunawa; upang kayo’y lumakad na karapat-dapat sa Panginoon, sa lubos na ikalulugod Niya, na namumunga sa bawat mabuting gawa, at lumalago sa pagkakilala sa Diyos; na pinalalakas ng buong kapangyarihan, ayon sa Kanyang maluwalhating lakas, upang kayo’y magtiis nang may buong pagtitiyaga sa kabila ng kahirapan, na may kagalakan.’” AA 471.1
“Sa ganitong paraan inilahad ni Pablo ang kanyang hangarin para sa mga mananampalataya sa Colosas. Kay taas ng pamantayang inilalatag ng mga salitang ito sa harap ng mga tagasunod ni Cristo! Ipinakikita ng mga ito ang kahanga-hangang mga posibilidad ng buhay Kristiyano at malinaw na ipinahahayag na walang hangganan ang mga pagpapalang maaaring matamo ng mga anak ng Diyos. Sa patuloy na paglago sa pagkakilala sa Diyos, sila’y makasusulong mula sa lakas tungo sa higit pang lakas, mula sa isang antas patungo sa mas mataas na antas ng karanasang Kristiyano, hanggang sa, ‘sa pamamagitan ng Kanyang maluwalhating kapangyarihan,’ na sila’y maging dapat sa atin upang makabahagi sa mana ng mga banal sa kaliwanagan.’”
AA 471.2
Biyernes Enero 2
Karagdagang Kaisipan
" Makikita ninyo na ang diwa ng liham na ito ay hindi puno ng pagrereklamo kundi ng pasasalamat at pagpupuri sa Diyos. Ang liham na ito ay para sa "sa mga banal at tapat na mga kapatid kay Cristo, na nangasa sa Colosas: Sumainyo nawa ang biyaya at kapayapaang mula sa Dios na ating Ama. Nagpapasalamat kami sa Dios, na Ama ng ating Panginoong Jesucristo, na kayo'y laging idinadalangin, Nang nabalitaan namin ng inyong pananampalataya kay Cristo Jesus, at ang pagibig ninyo sa lahat ng mga banal, Dahil sa pagasa na natataan para sa inyo sa langit, na nang una ay inyong narinig sa salita ng katotohanan ng evangelio.” Colosas 1:2-5 . 15LtMs, Ms 88, 1900, par. 2
“Dito ipinapakita ang pinakamahalagang dahilan kung bakit tayo’y laging dapat puspos ng pasasalamat, patuloy na linangin ang pag-ibig sa Diyos, at ipahayag ang pag-ibig na ito sa bawat panalangin na iniaalay para sa mga banal. Ibig sabihin nito, dapat nating laging isaisip ang mga salita ng ebanghelyo—ang katotohanan na dumarating sa atin upang pukawin, supilin, at palambutin ang ating puso sa kabutihang-loob, na nagbibigay-patunay sa ating mga pananalita na taglay natin sa puso ang pananampalataya na gumagana sa pamamagitan ng pag-ibig at nagdadalisay ng kaluluwa.” 15LtMs, Ms 88, 1900, par. 3
“‘Na ito'y dumating sa inyo; gayon din naman kung paano sa buong sanglibutan na namumunga at lumalaganap, gaya rin naman sa inyo, mula nang araw na inyong marinig at maalaman ang biyaya ng Dios sa katotohanan; Ayon sa inyong natutuhan kay Epafras na aming minamahal na kasamang lingkod, na isang tapat na ministro ni Cristo, sa ganang atin; Na siya rin namang sa amin ay nagbalita ng inyong pagibig sa Espiritu.’ (Mga talata 6–8) 15LtMs, Ms 88, 1900, par. 4
“Ito ang bunga na inaasahan ng Panginoon sa bawat isa—ang pag-ibig kay Cristo. At ang parehong pag-ibig na ipinahayag ni Cristo para sa mga kaluluwang Kanyang niligtas ay dapat nating ingatan at isabuhay sa ating mga buhay at sa ating mga karakter. Sa ganitong paraan, mawawala ang anumang reklamo, pagpuna, o paghahanap ng kapintasan. Ang mga salitang nagmumula sa hindi pagkakasiya ay nakakasakit sa bawat kaluluwa. Marami tayong dapat pagtuunan ng pansin na nagdudulot ng lakas, kasiglahan, at pagpapatibay ng loob.” 15LtMs, Ms 88, 1900, par. 5
“Ang apostol ay naaliw at napalakas ng mabuting ulat, bunga ng pag-ibig sa Espiritu ng mga nakilala ang biyaya ng Diyos sa katotohanan; ang kanilang pananampalataya ay tunay at wagas. Ito’y gumagana tulad ng mabuting lebadura, gaya ng palaging nangyayari sa katotohanan ng ebanghelyo kapag ito’y tinanggap nang buong puso, kasama ang mahalagang biyaya ng Diyos.” 15LtMs, Ms 88, 1900, par. 6
“Anong kahanga-hangang patotoo ang maibibigay ng bawat isa kung pagbubuksan lamang niya ang mga bintana ng kanyang kaluluwa patungo sa langit, at higpitan naman ang mga bintana patungo sa lupa—mga bintanang dinadaanan ng alikabok at dumi ng mundo na sumisira sa karanasang nais ipagkaloob ng Panginoon sa bawat mananampalataya kay Cristo! Tayo’y pinagkalooban ng dakilang pribilehiyo na magnilay sa lahat ng bagay na makalangit at masdan ang mga ito sa mata ng pananampalataya.” 15LtMs, Ms 88, 1900, par. 7