Mga Higante ng Pananampalataya: Sina Josue at Caleb
Liksyon 8, Q4, Nobyembre 15-Nobyembre 21, 2025
Ibahagi ang Liksyong ito
Hapon ng Sabbath Nobyembre 15
Talatang Sauluhin:
“ Alalahanin ninyo ang nangagkaroon ng pagpupuno sa inyo na siyang nangagsalita sa inyo ng salita ng Dios; at sa pagdidilidili ng wakas ng kanilang pamumuhay, ay inyong tularan ang kanilang pananampalataya.” - Hebreo 13:7
“Pinararangalan ng apostol si Cristo bilang ang dakilang Ulo ng iglesia, na tanging dapat niyang tingnan ukol sa tamang pamumuno, gaya ng nasusulat sa Hebreo 12:1, 2. Nais niyang makinabang ang iglesia sa mga karanasan ng mga bayani ng pananampalataya na binanggit sa ikalabing-isang kabanata, na tinawag sa unang talata ng ikalabindalawang kabanata na isang “makapal na bilang ng mga saksi.” Subalit tapat niyang binabantaan ang iglesia laban sa pagtangi sa kanila na may espiritu ng idolatriya, o sa pagtanggap sa sinumang tao bilang kanilang pinuno o huwaran ng buhay Kristiyano, sa pamamagitan ng tatlong salitang ito: “Na masdan natin si Jesus.” Sabi ni Pablo: ‘Kaya't yamang nakukubkob tayo ng makapal na bilang ng mga saksi, itabi namang walang liwag ang bawa't pasan, at ang pagkakasalang pumipigil sa atin, at ating takbuhing may pagtitiis ang takbuhing inilagay sa harapan natin, Na masdan natin si Jesus na gumawa at sumakdal ng ating pananampalataya, na siya dahil sa kagalakang inilagay sa harapan niya ay nagtiis ng krus, na niwalang bahala ang kahihiyan, at umupo sa kanan ng luklukan ng Dios.” T25 183.2
Linggo Nobyembre 16
Katapatan
Basahin ang Genesis 36:15; Bilang 13:6, 30–32; at Josue 14:6, 14. Sino si Caleb? Ano ang kanyang katayuan sa bayan ng Israel?
“ Ang pananampalataya ni Caleb sa Diyos ang nagbigay sa kanya ng tapang; ito ang nagligtas sa kanya mula sa takot sa tao, kahit sa harap ng mga higanteng anak ni Anak, at nagpalakas sa kanya upang tumayo nang buong tapang at walang pangamba sa pagtatanggol sa katuwiran. Mula rin sa parehong dakilang pinagmulan—ang makapangyarihang Heneral ng mga hukbo ng langit—ang bawat tunay na kawal ng krus ni Cristo ay dapat tumanggap ng lakas at tapang upang mapagtagumpayan ang mga hadlang na madalas ay tila imposibleng malampasan.... Kailangan natin ngayon ng mga tulad ni Caleb... yaong may matatapang na pananalita na mag-uulat nang buong lakas na pabor sa agarang pagkilos.—Testimonies for the Church 5:378–383 (1885).” CM 117.4
Ano ang sinasabi nito tungkol kay Caleb na siya ay handang ipahayag ang nasa kanyang isipan kahit na ang karamihan sa mga espiya ay may ganap na naiibang pananaw, at ang bayan ng Israel ay nagbanta sa kanya ng kamatayan? Tingnan ang Bilang 14:6–10, 21–25; Bilang 26:65; Bilang 32:12.
“Ang mga tao ay desperado sa kanilang kabiguan at kawalang pag-asa. Isang malakas na daing ng dalamhati ang umalingawngaw at nahalo sa magulong bulungan ng mga tinig. Naunawaan ni Caleb ang sitwasyon, at dahil sa kanyang tapang na tumayo para ipagtanggol ang salita ng Diyos, ginawa niya ang lahat ng kanyang makakaya upang pawiin ang masamang impluwensya ng kanyang mga di-tapat na kasamahan. Sandali lamang, ngunit natahimik ang mga tao upang pakinggan ang kanyang mga salita ng pag-asa at tapang tungkol sa mainam na lupain. Hindi niya itinanggi ang mga sinabi na—mataas nga ang mga pader at malalakas ang mga Cananeo. Ngunit ipinangako ng Diyos ang lupain sa Israel. ‘Ating akyating paminsan, at ating ariin; sapagka't kaya nating lupigin” giit ni Caleb.’” (Patriarchs and Prophets, p. 388.3)
“Sa kanilang paghihimagsik ay sumigaw ang mga tao, ‘Nangamatay na sana tayo sa lupain ng Egipto! o kaya'y nangamatay na sana tayo sa ilang na ito! Ngayon, ang panalanging ito ay magaganap. Ipinahayag ng Panginoon: ‘Ang inyong mga bangkay ay mangabubuwal sa ilang na ito; at yaong lahat na nangabilang sa inyo ayon sa inyong kabuoan ng bilang, mula sa dalawang pung taong gulang na patanda na.... Nguni't ang inyong mga bata, na inyong sinabing magiging mga huli ay aking papapasukin, at kanilang makikilala ang lupain na inyong itinakuwil.’ At tungkol kay Caleb ay sinabi Niya, ‘Kundi ang aking lingkod na si Caleb, sapagka't siya'y nagtaglay ng ibang diwa at siya'y sumunod na lubos sa akin, ay aking dadalhin siya sa lupain na kaniyang pinaroonan; at aariin ng kaniyang lahi.’ Kung gaano katagal naglakbay ang mga espiya—apatnapung araw—gayundin ang mga hukbo ng Israel ay maglilibot sa ilang sa loob ng apatnapung taon.” (Patriarchs and Prophets, p. 391.2); Mga Bilang 14: 24;29-31
Lunes Nobyembre 17
Ibigay Mo sa Akin ang Lupaing Maburol
Basahin ang Josue 14:6–14; Bilang 14:24; Bilang 32:12; Deuteronomio 1:36; at Lucas 6:45. Paano mo ilalarawan ang saloobin nina Caleb at Josue? Ano ang kahulugan ng ganap na pagsunod sa Panginoon?
Bago pa man sinimulan ang pamamahagi ng lupain, si Caleb, na sinamahan ng mga pinuno ng kanyang lipi, ay lumapit na may isang natatanging kahilingan. Maliban kay Josue, si Caleb na ngayon ang pinakamatandang lalaki sa Israel. Sina Caleb at Josue lamang ang dalawa sa mga espiya na nagdala ng mabuting ulat tungkol sa Lupang Pangako, na nagpalakas ng loob sa mga tao na akyatin at angkinin ito sa pangalan ng Panginoon. Ngayon ay pinaalalahanan ni Caleb si Josue sa pangakong ginawa noon bilang gantimpala sa kanyang katapatan: ‘Tunay na ang lupain na tinuntungan ng iyong paa ay magiging isang mana sa iyo at sa iyong mga anak magpakailan man, sapagka't sumunod kang lubos sa Panginoon kong Dios.’ Kaya’t iniharap niya ang isang kahilingan na ibigay sa kanya ang Hebron bilang pag-aari. Sa lugar na ito sa loob ng maraming taon ay nanirahan sina Abraham, Isaac, at Jacob; at dito rin, sa kuweba ng Macpela, sila ay inilibing. Ang Hebron ay naging luklukan ng mga kinatatakutang mga Anakim, na dahil sa kanilang nakakatakot na anyo ay lubhang nagpasindak sa mga espiya, at sa pamamagitan nila ay pinanghinaan ang loob ng buong Israel. Ngunit ito mismo, higit sa lahat, ang lugar na pinili ni Caleb bilang kanyang mana, sa pagtitiwala sa lakas ng Diyos.” (Patriarchs and Prophets, p. 511.4)
“‘At ngayon, narito, iningatan akong buhay ng Panginoon, gaya ng kaniyang sinalita, nitong apat na pu't limang taon, mula nang panahon na salitain ng Panginoon ang salitang ito kay Moises, samantalang lumalakad ang Israel sa ilang; at ngayon, narito, sa araw na ito ako'y may walong pu't limang taon na.. Gayon ma'y malakas pa ako sa araw na ito na gaya nang araw na suguin ako ni Moises: kung paano nga ang lakas ko noon, ay gayon ang lakas ko ngayon, sa pakikidigma, at gayon din sa paglalabas pumasok. Ngayon nga'y ibigay mo sa akin ang lupaing maburol na ito na sinalita ng Panginoon nang araw na yaon: sapagka't iyong nabalitaan nang araw na yaon kung paanong nariyan ang mga Anaceo, at mga bayang malalaki at nakukutaan: marahil ay sasa akin ang Panginoon, at akin silang maitataboy na gaya ng sinalita ng Panginoon.’ Jos 14:10-12 Ang kahilingang ito ay sinuportahan ng mga pinunong lalaki ng Juda. Dahil si Caleb mismo ang itinalaga mula sa liping ito upang mamahagi ng lupa, pinili niyang isama ang mga lalaking ito sa paghaharap ng kanyang kahilingan upang walang maging anyo ng pansariling paggamit ng kapangyarihan para sa sariling kapakinabangan.” (Patriarchs and Prophets, p. 512.1)
“Kaagad na ipinagkaloob ang kanyang kahilingan. Sa kanino pa nga ba higit na ligtas ipagkatiwala ang pagsakop sa tanggulang ito ng mga higante? ‘Binasbasan siya ni Josue, at ibinigay kay Caleb na anak ni Jefune ang Hebron bilang mana,’ ‘sapagkat siya’y lubusang sumunod sa Panginoong Diyos ng Israel.’ Ang pananampalataya ni Caleb ngayon ay gaya pa rin ng dati noong salungatin ng kanyang patotoo ang masamang ulat ng mga espiya. Pinaniwalaan niya ang pangako ng Diyos na ibibigay Niya sa Kanyang bayan ang lupain ng Canaan, at sa paniniwalang ito siya ay buong pusong sumunod sa Panginoon. Tiniis niya, kasama ng kanyang mga kababayan, ang mahabang paglalakbay sa ilang, nakibahagi sa kanilang mga kabiguan at mga pasanin bilang mga may kasalanan; gayunman, hindi siya nagreklamo tungkol dito, kundi pinarangalan pa ang awa ng Diyos na nag-ingat sa kanya sa ilang habang ang kanyang mga kapatid ay nalipol. Sa gitna ng lahat ng kahirapan, panganib, at mga salot sa paglalakbay sa ilang, at sa mga taon ng digmaan mula nang pumasok sa Canaan, iningatan siya ng Panginoon; at ngayon, sa edad na higit sa walumpu, hindi pa rin humina ang kanyang sigla. Hindi siya humiling ng lupa na nalupig na, kundi ng lugar na higit sa lahat ay itinuring ng mga espiya na imposibleng masakop. Sa tulong ng Diyos ay kanyang babawiin ang tanggulang ito mula mismo sa mga higanteng minsang nagpahina sa pananampalataya ng Israel. Hindi pagnanais ng karangalan o kapangyarihan ang nagtulak sa kahilingang ito ni Caleb. Ang matandang mandirigmang ito ay nagnanais magbigay sa mga tao ng isang halimbawa na magpupuri sa Diyos at magpapalakas ng loob sa mga lipi upang ganap na sakupin ang lupain na inakalang hindi malulupig ng kanilang mga ninuno.” (Patriarchs and Prophets, p. 512.2)
“Nakuha ni Caleb ang mana na matagal nang ninanasa ng kanyang puso sa loob ng apatnapung taon, at sa pagtitiwala sa Diyos, ‘pinalayas niya roon ang tatlong anak ni Anak.’ Matapos niyang matiyak ang pag-aari para sa kanyang sarili at sa kanyang sambahayan, hindi humina ang kanyang sigasig; hindi siya nanatili upang tamasahin lamang ang kanyang mana, kundi nagpatuloy sa karagdagang mga pagsakop para sa kapakinabangan ng bansa at sa kaluwalhatian ng Diyos.” (Patriarchs and Prophets, p. 513.1)
Martes Nobyembre 18
Ang Kapangyarihan ng Halimbawa
Basahin ang Josue 15:16–19, Hukom 1:13, at Hukom 3:7–11. Ano ang sinasabi ng kuwentong ito tungkol sa kapangyarihan ng halimbawa? Paano naipapakita ang saloobin ni Caleb sa nakababatang henerasyon?
" Ang pananampalataya ni Caleb sa Diyos ang nagbigay sa kanya ng tapang; ito ang nagligtas sa kanya mula sa takot sa tao, maging sa harap ng makapangyarihang mga higante, ang mga anak ni Anak, at nagpalakas sa kanya upang tumayo nang buong tapang at walang pangamba sa pagtatanggol ng katuwiran. Mula rin sa parehong dakilang pinagmulan—ang makapangyarihang Heneral ng mga hukbo ng langit—ang bawat tunay na kawal ng krus ni Cristo ay dapat tumanggap ng lakas at tapang upang mapagtagumpayan ang mga hadlang na madalas ay tila imposibleng malampasan. Ang kautusan ng Diyos ay binabalewala; at yaong mga nagnanais gampanan ang kanilang tungkulin ay dapat laging maging handang bigkasin ang mga salitang ibinibigay sa kanila ng Diyos, at hindi ang mga salitang may pagdududa, panghihina ng loob, o kawalang pag-asa.” (Testimonies for the Church, 5T 378.3)
“Sa ganitong panahon, hindi tayo dapat magpatuloy ng isang pag-iisip o bumigkas ng isang salita ng kawalan ng pananampalataya, ni magtaguyod ng anumang gawa ng pansariling kapakinabangan. Ang mga bagay na ito ay naganap sa Upper Columbia sa North Pacific Conferences; at habang naroroon kami, sa ilang paraan ay nadama namin ang kalungkutan, kahihiyan, at panghihina ng loob na naranasan nina Moises at Aaron, Caleb at Josue. Sinikap naming itaguyod ang kabaligtarang direksyon ng agos, ngunit ito ay naging kapalit ng matinding pagpapagal, matinding pag-aalala, at paghihirap ng isipan. At ang gawaing pagbabago sa mga kapulungang ito ay nagsisimula pa lamang. Isa itong gawaing nangangailangan ng panahon upang mapagtagumpayan ang kawalan ng pananampalataya, kawalang tiwala, at hinalang naipon sa loob ng maraming taon. Si Satanas ay naging matagumpay, sa malaking bahagi, sa pagtupad ng kanyang mga layunin sa mga kapulungang ito sapagkat nakatagpo siya ng mga taong maaari niyang gamitin bilang kanyang mga kinatawan.” (Testimonies for the Church, 5T 379.1)
“Dahil sa kapakanan ni Cristo at ng katotohanan... huwag ninyong iwanan ang gawain sa inyong kapulungan sa kalagayang magiging imposibleng isaayos ng susunod sa inyo ang mga bagay-bagay. Ang mga tao ay nagkaroon ng makitid at limitadong pagtingin sa gawain; ang kasakiman ay hinayaan at ang makamundong pag-uugali ay hindi pinigilan. Ako ay nananawagan sa inyo na gawin ang lahat ng inyong makakaya upang pawiin ang maling huwarang naibigay ninyo sa kapulungang ito, upang itama ang mga malungkot na bunga ng inyong pagpapabaya sa tungkulin, at sa gayon ay maihanda ang bukirin para sa isa pang manggagawa. Maliban kung gawin ninyo ito, nawa’y kaawaan ng Diyos ang manggagawang susunod sa inyo.” (Testimonies for the Church, 5T 379.2)
Miyerkules Nobyembre 19
Mapagpakumbabang Bayani
Basahin ang Josue 19:49–51. Ano ang mga implikasyon ng katotohanan na ang dakilang lider ng Israel na siyang naghati-hati ng lupain ay huling nakatanggap ng kanyang pamana?
"Ang mga duwag at mga mapaghimagsik ay nangamatay sa ilang, ngunit ang mga matutuwid na espiya ay kumain ng mga ubas ng Escol. Bawat isa ay binigyan ayon sa laki ng kanyang pananampalataya. Ang mga hindi sumampalataya ay nasaksihan ang katuparan ng kanilang mga kinatatakutan. Sa kabila ng pangako ng Diyos, ipinahayag nila na imposibleng mapasakamay nila ang Canaan—at hindi nga nila ito natamo. Ngunit yaong mga tumitiwala sa Diyos, na hindi nakatuon ang pansin sa mga kahirapang daranasin kundi sa lakas ng kanilang Makapangyarihang Tulong, ay pumasok sa mainam na lupain. Sa pamamagitan ng pananampalataya, ang mga bayani noong unang panahon ay ‘nagsilupig ng mga kaharian, ... nakatakas sa talim ng tabak, sa kahinaan ay pinalakas, naging matapang sa pakikibaka, at pinalayas ang mga hukbo ng mga dayuhan.’ (Hebreo 11:33, 34) ‘At ito ang pagtatagumpay na dumadaig sa sanlibutan—ang ating pananampalataya.’ (1 Juan 5:4)” (Patriarchs and Prophets, p. 513.2)
“Nang kanilang matapos ang paghahati ng lupain,’ at nabigyan ng kani-kaniyang mana ang lahat ng lipi, iniharap ni Josue ang kanyang kahilingan. Tulad ni Caleb, siya rin ay binigyan ng isang natatanging pangako ng mana; gayunman, hindi siya humingi ng malawak na lalawigan, kundi isang lungsod lamang. ‘Ibinigay nila sa kanya ang lungsod na kanyang hiniling, ... at itinayo niya ang lungsod at tumira roon.’ Ang pangalan ng lungsod ay tinawag na Timnath-serah, na ang ibig sabihin ay “ang bahaging natira”—isang patuloy na patotoo sa marangal na pagkatao at di-makasariling diwa ng mandirigmang mananakop, na sa halip na siya ang unang kumuha ng mga samsam sa tagumpay, ay ipinagpaliban ang kanyang kahilingan hanggang sa ang pinakaaba sa kanyang bayan ay mabigyan muna.” (Patriarchs and Prophets, p. 515.1)
Huwebes Nobyembre 20
Binago ng Pagninilay
Ang pagninilay-nilay sa halimbawa ng mga dakilang bayani ng pananampalataya ay mahalaga para sa ating espirituwal na paglago. Kasabay nito, ang ating sukdulang halimbawa ay si Jesu-Cristo—ang Kanyang buhay at mga turo. Paano tayo binabago ng pagtuon sa buhay ni Jesus? Tingnan ang Hebreo 12:1, 2; 2 Corinto 3:18.
Kung ang mga taong pagano, na hindi pinamumunuan ng maliwanag na budhi, na walang takot sa Diyos sa kanilang harapan, ay handang sumailalim sa mga pagtitiis at sa mahigpit na pagsasanay, tinatanggihan ang bawat kahina-hinang kalayawan alang-alang lamang sa isang korona na madaling masira at sa palakpakan ng karamihan, gaano pa kaya ang mga tumatakbo sa takbuhing Kristiyano sa pag-asang magtamo ng walang hanggang buhay at ng pagsang-ayon ng Kataas-taasang Langit? Dapat ay higit silang maging handa na itakwil ang mga hindi malusog na pampasigla at mga kalayawan na nagpapababa ng moralidad, nagpapahina ng isipan, at nagdadala sa mga mataas na kapangyarihan ng pagkatao sa pagkaalipin ng mga pita at pagnanasa ng laman.” (Testimonies for the Church, 4T 34.2)
“Napakaraming tao sa sanlibutan ang mga saksi sa larong ito ng buhay—ang pakikibakang Kristiyano. At hindi lamang iyan. Ang Hari ng sansinukob at ang di-mabilang na mga anghel sa langit ay mga tagapanood din ng takbuhing ito; masidhi nilang binabantayan kung sino ang magtatagumpay bilang mga mananagumpay at magtatamo ng koronang kaluwalhatiang hindi kumukupas. Sa matinding interes, minamasdan ng Diyos at ng mga anghel sa langit ang pagtanggi sa sarili, pagsasakripisyo, at masidhing pagsisikap ng mga nakikibahagi sa takbuhing Kristiyano. Ang gantimpalang ibibigay sa bawat tao ay ayon sa kanyang matiyagang pagsisikap at tapat na kasigasigan sa pagtupad ng kanyang bahagi sa dakilang labanan.” (Testimonies for the Church, 4T 34.3)
Basahin ang Roma 12:1, 2. Anong dalawang proseso ang kumikilos para sa magkasalungat na layunin sa ating mga buhay? Paano tayo makasisiguro na binibigyan natin ng puwang ang tamang proseso?
“Ipinapakita ng apostol Pablo ang mga handog na ito bilang halimbawa ng kung ano ang dapat maging kalagayan ng mga tagasunod ni Cristo. Sinabi niya, ‘Kaya nga, mga kapatid, ipinamamanhik ko sa inyo, alangalang sa mga kahabagan ng Dios, na inyong iharap ang inyong mga katawan na isang haing buhay, banal, na kaayaaya sa Dios, na siya ninyong katampatang pagsamba.’ (Roma 12:1) Dapat nating ialay ang ating sarili sa paglilingkod sa Diyos, at dapat nating pagsikapan na ang ating handog ay maging halos ganap hangga’t maaari. Hindi kalulugdan ng Diyos ang anumang mas mababa kaysa sa pinakamainam na ating maiaalay. Yaong mga umiibig sa Kanya nang buong puso ay magnanais na ibigay sa Kanya ang pinakamahusay na paglilingkod ng kanilang buhay, at patuloy nilang sisikaping maihanay ang bawat kakayahan ng kanilang pagkatao sa mga batas na nagtataguyod ng kanilang kakayahang tuparin ang Kanyang kalooban.” (Patriarchs and Prophets, p. 352.3)
Biyernes Nobyembre 21
Karagdagang Kaisipan
“ Kaya't yamang nakukubkob tayo ng makapal na bilang ng mga saksi, itabi namang walang liwag ang bawa't pasan, at ang pagkakasalang pumipigil sa atin, at ating takbuhing may pagtitiis ang takbuhing inilagay sa harapan natin, ” (Hebreo 12:1) — 2SAT 285.1
“Ang mga pasaning binabanggit dito ay ang masasamang gawi at mga kaugalian na nabuo natin sa pagsunod sa ating likas na mga hilig. Sino ang mga saksi? Sila ang mga binanggit sa nakaraang kabanata—yaong mga humarap sa mga kasamaan at kahirapan sa kanilang landas, at sa pangalan ng Panginoon ay nagpatatag ng kanilang mga sarili laban sa mga puwersa ng kasamaan. Sila ay pinalakas at pinatatag, at hinawakan sila ng Panginoon sa Kanyang kamay.” — 2SAT 285.2
“Mayroon pang ibang mga saksi. Sa paligid natin ay naroon ang mga taong maingat na nagmamasid sa atin, upang makita kung paano tayo, na nagpapahayag ng paniniwala sa katotohanan, ay namumuhay. Sa lahat ng oras at sa lahat ng dako, hangga’t maaari, dapat nating ipag-kalat at ipakita ang katotohanan sa harap ng sanlibutan.” — 2SAT 285.3
“Kaya ngayon, ‘itabi natin ang bawat pasanin.’ Ihiwalay natin ang ating mga sarili mula sa ating masasamang hilig. ‘ itabi namang walang liwag ang bawa't pasan, at ang pagkakasalang pumipigil sa atin, at ating takbuhing may pagtitiis ang takbuhing inilagay sa harapan natin.’ Hindi tayo dapat tumigil. Dapat tayong sumulong, sumulong, at patuloy na sumulong.” — 2SAT 285.4
“ Na masdan natin si Jesus na gumawa at sumakdal ng ating pananampalataya, na siya dahil sa kagalakang inilagay sa harapan niya ay nagtiis ng krus, na niwalang bahala ang kahihiyan, at umupo sa kanan ng luklukan ng Dios.” (Hebreo 12:2) — 2SAT 285.5
“Mayroong kagalakan at krus na inilagay sa harap ng bawat isa sa inyo. Maaaring iniisip ninyo na mahirap pasanin ang krus, ngunit alalahanin ninyo na may kagalakang naghihintay sa inyo. Hindi ninyo kailangang maramdaman na kapag dumadaan ang munting ulap sa inyong isipan ay iniwan na kayo ng Diyos. Kunin ninyo ang inyong Biblia, buksan ninyo sa mga Awit, at basahin ninyo kung paanong dapat nating purihin ang Panginoon sa lahat ng oras: ‘Aking pupurihin ang Panginoon sa lahat ng panahon; ang Kanyang papuri ay laging nasa aking bibig.’ ” (Awit 34:1) “Ang Diyos ay puspos ng awa. Ang tanging nais Niya para sa inyo ay buksan ninyo ang pinto ng inyong puso at pahintulutan Siyang pumasok upang linisin at gawing banal ang inyong puso at isipan.” — 2SAT 285.6