Paninindigan sa Lahat ng Kalooban ng Diyos
Liksyon 13, Unang Semestre, Marso 21–27, 2026
Share this Lesson
Hapon ng Sabbath, Marso 21
Memory Text:
“ Sa lahat ng mga bagay ay magpasalamat kayo; sapagka't ito ang kalooban ng Dios kay Cristo tungkol sa inyo.” — 1 Tesalonica 5:18
Si Pablo, sa kanyang liham sa mga taga-Colosas, ay naglalarawan ng masaganang mga pagpapalang ibinibigay ng Diyos sa Kanyang mga anak. Sinabi niya: “Dahil dito'y kami naman, mula nang araw na aming marinig ito, ay hindi kami nagsisitigil ng pananalangin at ng paghingi na patungkol sa inyo, upang kayo'y puspusin ng kaalaman ng kaniyang kalooban, sa buong karunungan at pagkaunawa ayon sa espiritu, Upang kayo'y magsilakad ng nararapat sa Panginoon, sa buong ikalulugod niya, at magsipamunga sa bawa't gawang mabuti, at magsilago sa kaalaman ng Dios;
Na kayo'y palakasin ng buong kapangyarihan, ayon sa kalakasan ng kaniyang kaluwalhatian, sa buong pagtitiis at pagpapahinuhod na may galak.” (Colosas 1:9–11) RC 215.2
Muli, isinulat niya ang kanyang hangarin na ang mga kapatid sa Efeso ay maunawaan kung gaano kataas ang pribilehiyong ibinibigay sa isang Kristiyano. Ipinahayag niya sa kanila, sa napakalawak na pananalita, ang kahanga-hangang kapangyarihan at kaalaman na maaari nilang maranasan bilang mga anak ng Kataas-taasan. Ipinagkaloob sa kanila ang pribilehiyo na mapalakas sa pamamagitan ng Espiritu ng Diyos sa kanilang panloob na pagkatao, na mag-ugat at maging matatag sa pag-ibig, at maunawaan kasama ng lahat ng mga banal kung gaano kalawak, kahaba, kalalim, at kataas ang pag-ibig ni Cristo—at makilala ang pag-ibig na ito na higit pa sa kayang maunawaan ng isip ng tao. Ngunit umabot sa pinakadakilang pagpapala ang panalangin ng apostol nang ipanalangin niya na sila ay “mapuspos ng buong kapuspusan ng Diyos.” (Efeso 3:16–19) RC 215.3
Dito ipinakikita ang pinakamataas na antas ng karanasang espirituwal na maaari nating marating sa pamamagitan ng pananampalataya sa mga pangako ng ating Ama sa langit, kung susundin natin ang Kanyang mga utos. Sa pamamagitan ng mga merito ni Cristo, mayroon tayong malayang paglapit sa trono ng walang hanggang kapangyarihan. “iya, na hindi ipinagkait ang kaniyang sariling anak kundi ibinigay dahil sa ating lahat, bakit hindi naman ibibigay sa atin ng walang bayad ang lahat ng mga bagay?” (Roma 8:32) Ibinigay ng Ama ang Kanyang Espiritu sa Kanyang Anak nang walang sukat, at tayo man ay maaaring makabahagi sa kapuspusan ng Espiritung ito.
Linggo Marso 22
Mga Aral sa Pangangaral
Basahin ang Colosas 4:7–9 ; ihambing ang Efeso 6:21 . Paano inilarawan si Tiquico, at anong mga dahilan ang ibinigay ni Pablo sa pagsusugo sa kanya at kay Onesimo sa Colosas?
Kabilang sa mga tumutulong kay Pablo sa Roma ang marami sa kanyang mga dating kasama at kamanggagawa sa gawain. Si Lucas, “ang minamahal na manggagamot,” na sumama sa kanya sa paglalakbay patungong Jerusalem, sa dalawang taong pagkabilanggo sa Caesarea, at sa mapanganib na paglalayag patungong Roma, ay nanatili pa ring kasama niya. Si Timoteo naman ay naglilingkod upang aliwin at palakasin siya. Si Tiquico, na isang minamahal na kapatid, tapat na manggagawa, at kapwa lingkod sa Panginoon, ay matapat ding sumuporta sa apostol. Naroon din sina Demas at Marcos. Samantala, sina Aristarco at Epafras ay kasama niyang nakabilanggo. RH December 14, 1911, par. 5
Isa sa mga nagbigay ng kanilang puso sa Diyos sa pamamagitan ng gawain ni Pablo sa Roma ay si Onesimo, isang aliping pagano. Siya ay nagkasala sa kanyang panginoon na si Filemon, isang Kristiyanong mananampalataya sa Colosas, at tumakas patungong Roma. Dahil sa kabutihan ng kanyang puso, tinulungan ni Pablo ang kawawang takas na ito sa kanyang kahirapan at paghihirap. Kasabay nito, sinikap niyang maipaliwanag kay Onesimo ang liwanag ng katotohanan upang maliwanagan ang kanyang isip. Pinakinggan ni Onesimo ang mga salita ng buhay, ipinahayag ang kanyang mga kasalanan, at tumanggap ng pananampalataya kay Cristo. RH December 14, 1911, par. 8
Lalong napamahal si Onesimo kay Pablo dahil sa kanyang kabanalan at katapatan. Ipinakita rin niya ang taos-pusong pag-aalaga sa kaginhawahan ng apostol at ang kanyang kasigasigan sa pagtataguyod ng gawain ng ebanghelyo. Nakita ni Pablo sa kanya ang mga katangiang maaaring maging kapaki-pakinabang sa gawaing misyonero. Kaya pinayuhan niya si Onesimo na agad bumalik kay Filemon, humingi ng kapatawaran, at pag-isipan ang kanyang magiging kinabukasan. Nangako ang apostol na siya ang mananagot sa anumang halagang nawala o napinsala kay Filemon. Nang ipadala ni Pablo si Tiquico na may dalang mga sulat para sa iba’t ibang iglesia sa Asia Minor, isinama niya si Onesimo. Isa itong mabigat na pagsubok para sa alipin na kusang bumalik sa panginoong kanyang nagawan ng kasalanan. Ngunit tunay ang kanyang pagbabagong-loob, kaya hindi siya umiwas sa tungkuling ito. RH December 14, 1911, par. 9
Ipinagkatiwala ni Pablo kay Onesimo ang isang liham para kay Filemon. Sa liham na ito, gamit ang kanyang karaniwang maingat at mahabaging paraan ng pagsulat, ipinagtanggol ng apostol ang nagsisising alipin at ipinahayag ang kanyang hangarin na magamit pa ang paglilingkod ni Onesimo sa hinaharap. Nagsimula ang liham sa isang magiliw na pagbati kay Filemon bilang kaibigan at kapwa manggagawa sa gawain ng Panginoon. RH December 14, 1911, par. 10
Lunes Marso 23
Ugnayan ng Iglesya
Basahin ang Colosas 4:10 , 11. Maliban sa pagpapadala ng mga balita pabalik at papunta sa pamamagitan ng mga sugo ( Col. 4:7–9 ), sa ano pang ibang paraan hinimok ni Pablo ang pakikipag-ugnayan? Sa harap ng ilang mga problema na tinalakay ni Pablo sa sulat na ito, anong mensahe ang maaaring ihayag sa pamamagitan ng mga pagbating ito?
Ang apostol na si Pablo ay kinailangang magtiis ng mahihirap na karanasan bilang isang bilanggo na nakagapos habang naglalakbay sa isang mahaba at nakapapagod na paglalayag patungong Italia. Gayunman, may isang bagay na lubhang nagpagaan sa kanyang kalagayan—pinahintulutan siyang makasama sina Lucas at Aristarco. Sa kanyang liham sa mga taga-Colosas, tinukoy niya si Aristarco bilang kanyang “kapwa bilanggo” (Colosas 4:10). Ngunit sa katunayan, kusang pinili ni Aristarco na makibahagi sa paghihirap ni Pablo upang maalagaan at matulungan siya sa panahon ng kanyang mga pagsubok. AA 439.3
Nang siya ay tutulan at lapastanganin ng ilan, ipinagpag ni Pablo ang kanyang kasuotan at sinabi sa kanila, “At nang sila'y magsitutol at magsipamusong, ay ipinagpag niya ang kaniyang kasuotan at sa kanila'y sinabi, Ang inyong dugo'y sumainyong sariling mga ulo: ako'y malinis: buhat ngayo'y paparoon ako sa mga Gentil. At siya'y umalis doon, at pumasok sa bahay ng isang lalaking nagngangalang Tito Justo, na isang sumasamba sa Dios, na ang bahay niya'y karugtong ng sinagoga.
. AA 248.2 Mga Gawa 18:6-7
Dumating sina Silas at Timoteo mula sa Macedonia upang tulungan si Pablo. Sama-sama silang naglingkod sa pangangaral sa mga Hentil. Ipinangaral nina Pablo at ng kanyang mga kasama si Cristo bilang Tagapagligtas ng sangkatauhang nahulog sa kasalanan—hindi lamang sa mga Hudyo kundi pati sa mga pagano. Iniwasan nila ang masalimuot at mahirap sundan na mga pangangatuwiran. Sa halip, binigyang-diin nila ang mga katangian ng Maylalang ng sanlibutan—ang Kataas-taasang Pinuno ng buong sansinukob. Ang kanilang mga puso ay nag-uumapaw sa pag-ibig sa Diyos at sa Kanyang Anak, kaya nanawagan sila sa mga pagano na pag-isipan ang dakilang sakripisyong ginawa para sa kapakanan ng tao. Alam nila na kung ang mga taong matagal nang naghahanap ng katotohanan sa kadiliman ng paganismo ay makita lamang ang liwanag na nagmumula sa krus ng Kalbaryo, sila ay maaakit tungo sa Manunubos. Sapagkat sinabi mismo ng Tagapagligtas: “At ako, kung ako'y mataas na mula sa lupa, ang lahat ng mga tao ay palalapitin ko sa akin din.” (Juan 12:32) AA 248.3
Martes Marso 24
Nakatayong Sakdal at Lubos
Basahin ang Colosas 4:12 , 13. Anong layunin ang inilalarawan, at paano ito dapat maisakatuparan?
Ang mga taong nagkasala laban sa dakilang liwanag ay hindi pababayaan ng Diyos na walang babala at paanyaya ng awa. Sinabi ng Diyos sa kanila: (Apocalipsis 3:15–22).
Ito ang patotoong ibinigay tungkol sa iglesya ng Laodicea. Ang iglesyang ito ay naturuan nang mabuti at tapat. Sa kanyang liham sa mga taga-Colosas, isinulat ni Pablo: “Binabati kayo ni Epafras, na isa sa inyo, na lingkod ni Cristo Jesus, na siyang laging nagsisikap dahil sa inyo sa kaniyang pananalangin, upang kayo'y magsitatag na mga sakdal at lubos na tiwasay sa lahat na kalooban ng Dios. Sapagka't siya'y binibigyan kong patotoo na siya'y totoong nagpapagal sa inyo, at sa nangasa Laodicea, at sa nangasa Hierapolis.” Col 4:12-13 16MR 12.2
Maraming mabuting paggawa at pagsisikap ang inilaan para sa iglesya ng Laodicea. Sa kanila ibinigay ang paanyayang ito: “Kayo nga’y maging sakdal, gaya ng inyong Ama sa langit na sakdal.” Ngunit hindi ipinagpatuloy ng iglesya ang gawaing sinimulan ng mga sugo ng Diyos. Narinig nila ang mensahe, ngunit hindi nila ito tunay na tinanggap at isinabuhay. Hindi nila isinagawa ang mga tagubiling ibinigay sa kanila. Dahil dito, dumating ang bunga na laging nangyayari kapag tinatanggihan ng mga tao ang mga babala at pakiusap ng Panginoon. 16MR 12.3
Sa bawat panahon, nagpapadala ang Panginoon ng mga mensahe upang ituro ang tamang landas. Ngunit kapag ang mga tao ay nagkakaisa sa paglakad na salungat sa malinaw na salita ng Diyos, tiyak na nagagamit sila ni Satanas upang maisakatuparan ang kanyang mga layunin. 16MR 12.4
May ilan na sa loob ng maraming taon ay tumatanggap ng mga mensahe mula sa Panginoon. Nauunawaan nila at pinahahalagahan ang bawat salitang nagbibigay ng lakas ng loob at pag-asa, ngunit itinuring nilang walang halaga ang mga paalala, mga babala, at mga pagsaway. 16MR 13.1
Miyerkules Marso 25
Nabubuhay sa Sanlibutang Ito Ngunit Hindi Taga-rito
Basahin ang Colosas 4:14 , 15 at 2 Timoteo 4:10 , 11. Paanong naiiba si Lucas kay Demas, at bakit?
Si Demas ay isang taong tumanggap sa pananampalatayang Kristiyano. Tinanggap siya bilang ganap na kaanib ng iglesya. Binanggit siya ni Pablo kasama ni Lucas, ang minamahal na manggagamot. Isinulat ni Pablo: “Binabati kayo ni Lucas na minamahal na manggagamot, at ni Demas.” (Colosas 4:14). Sa isa pa niyang liham ay muli niyang ipinadala ang pagbati kay Demas. Ngunit kalaunan ay isinulat niyang muli: “Sikapin mong makaparito agad sa akin; sapagkat ako’y iniwan ni Demas, dahil minahal niya ang kasalukuyang sanlibutan.” (2 Timoteo 4:9–10). Pinili niya ang sanlibutan kaysa kay Cristo, at ito ang naging dahilan ng kanyang pagbagsak. Ito ang nagiging dahilan kung bakit maraming nagsasabing sila ay Kristiyano ngunit nabibigo sa kanilang pananampalataya. Kaya mahalagang makita ng bawat isa sa atin ang ating mga kahinaan at sikaping maituwid ang ating mga pagkukulang sa ugali at pagkatao. Kung hindi, maaari rin tayong maging tulad ni Demas—maaakit ng mga bagay ng sanlibutan at mapapalayo sa ligtas na landas. Kapag nangyari ito, ang ating pananampalataya ay maaaring masira. 12LtMs, Lt 66, 1897, par. 20
Mark 13:32 - Sinabi ni Jesus: “Kaya’t magbantay kayo… baka bigla Siyang dumating at kayo’y matagpuang natutulog.” (Marcos 13:35–36). Mapanganib ang kalagayan ng mga taong napapagod sa pagbabantay at muling naaakit sa mga bagay ng sanlibutan. Habang ang isang negosyante ay abala sa paghahangad ng kita, ang mahilig sa kalayawan ay naghahanap ng kasiyahan, at ang mahilig sa moda ay abala sa pag-aayos ng kanyang sarili—maaaring sa mismong sandaling iyon ay ihahayag ng Hukom ng buong lupa ang hatol: “Ikaw ay tinimbang sa timbangan at nasumpungang kulang.” (Daniel 5:27). GC 491.2
Titus 2:11-14 - Ang dakilang gawaing paglilinis na ginagawa ng Diyos ay para lamang sa mga handang magbago—mga taong pumapayag na malinis ang kanilang buhay, handang maging kakaiba sa sanlibutan, at masigasig sa paggawa ng mabuti. Ngunit marami ang umiiwas sa prosesong ito ng paglilinis. Ayaw nilang isabuhay ang katotohanan at ayaw nilang magmukhang kakaiba sa paningin ng sanlibutan. Dahil dito, nakikihalo sila sa sanlibutan, at ang pakikisamang ito ang sumisira sa kanilang espirituwalidad, kadalisayan, at sigasig sa gawain ng Diyos. Patuloy na ginagamit ni Satanas ang kanyang kapangyarihan upang pahinain ang pakiramdam ng bayan ng Diyos, upang ang kanilang budhi ay hindi na maging sensitibo sa kasalanan, at upang mawala ang malinaw na pagkakaiba sa pagitan ng bayan ng Diyos at ng sanlibutan. 4bSG 65.2
2 Peter 3:10-14 – Pinanatili ni Pedro sa kanyang puso ang pag-asa sa pagbabalik ni Cristo. Tiniyak niya sa iglesya na tiyak na matutupad ang pangako ng Tagapagligtas: “At kung ako'y pumaroon at kayo'y maipaghanda ng kalalagyan, ay muling paririto ako, at kayo'y tatanggapin ko sa aking sarili; upang kung saan ako naroroon, kayo naman ay dumoon.” (Juan 14:3). Para sa mga dumaraan sa pagsubok at nananatiling tapat, maaaring tila matagal ang pagbabalik ng Panginoon. Ngunit sinabi ng apostol: “Hindi mapagpaliban ang Panginoon tungkol sa kaniyang pangako, na gaya ng pagpapalibang ipinalalagay ng iba; kundi mapagpahinuhod sa inyo, na hindi niya ibig na sinoman ay mapahamak, kundi ang lahat ay magsipagsisi.”2 Pedro 3:9
Revelation 3:17-21 – Sinasabi ng Tagapagligtas: “Narito ako'y nakatayo sa pintuan at tumutuktok: kung ang sinoman ay duminig ng aking tinig at magbukas ng pinto, ako'y papasok sa kaniya, at hahapong kasalo niya, at siya'y kasalo ko.” (Apocalipsis 3:20). Hindi Siya tumitigil kahit Siya’y tanggihan o hamakin. Patuloy Niyang hinahanap ang mga nawawala at nagsasabi: “Paano kita pababayaan?” (Oseas 11:8). Kahit paulit-ulit tanggihan ng matigas na puso ang Kanyang pag-ibig, patuloy pa rin Siyang kumakatok at nag-aanyaya. Ang kapangyarihan ng Kanyang pag-ibig ang siyang humihikayat sa mga tao na lumapit sa Kanya. At kapag tinanggap nila Siya, masasabi nila kay Cristo: “Ang Iyong kababaang-loob ang siyang nagpadakila sa akin.” (Awit 18:35). COL 235.2
Huwebes Marso 26
Isang Mensahe Para sa Laodicea
Basahin ang Colosas 4:16–18 ; ihambing ang Colosas 2:1–3 . Sa pag-iisip tungkol sa mensahe ni Jesus sa Laodicea (tingnan ang pag-aaral kahapon), anong kaugnayan ang masusumpungan mo sa Colosas, na babasahin din ng iglesya ng Laodicea noong panahon ni Pablo?
Ang mga mananampalataya sa Colosas ay napapalibutan ng mga gawain at impluwensiya ng pagano, kaya may panganib na sila ay mailayo sa payak at tunay na aral ng ebanghelyo. Dahil dito, binigyan sila ni Pablo ng babala at itinuro si Cristo bilang tanging ligtas na gabay. Sinabi niya:
“Sapagka't ibig ko na inyong maalaman kung gaano kalaki ang aking pagpipilit dahil sa inyo, at sa nangasa Laodicea, at sa lahat na hindi nakakita ng mukha ko sa laman;. Sa ganitong paraan, makikilala ninyo ang hiwaga ng Diyos—ang Ama at si Cristo—na siyang pinagmumulan ng lahat ng kayamanan ng karunungan at kaalaman.” Col 2:1
Paghambingin ang mga sumusunod na sipi: Isaias 60:1–3 sa Apocalipsis 18:1–4 , at Isaias 62:1–5 sa Apocalipsis 19:7 , 8. Anong mga pagkakatulad ang naroroon sa pagitan ng mga mensahe sa dalawang aklat?
Sino ang makapagsasabing hindi pa dumarating ang ating liwanag? o na ang ating mensahe ay hindi napapanahon? Tiyak na wala—lalo na ang mga tunay na nakauunawa nito. Kaya’t inaanyayahan ng Inspirasyon ang bayan ng Diyos—ang buong iglesia, kasama tayo—na bumangon at magliwanag.
Ang salitang ‘magliwanag’ ay dapat nating pag-isipan upang malaman kung ano ang inaasahan sa atin. Ang isang maitim at maruming bagay ay hindi makapagpapakita ng liwanag; sa halip, sinisipsip nito ang liwanag. Samantala, ang buwan ay nagniningning dahil maliwanag ang ibabaw nito. Kung ito ay maitim, hindi ito makapagliliwanag.Ganito rin sa espirituwal na buhay: kung nais nating magliwanag, kailangan nating bumangon at maglinis ng ating buhay. Dapat nating talikuran ang ating maruruming gawain at makibahagi nang aktibo sa pagbabagong-buhay at repormasyong pinangungunahan ng Espiritu Santo. Iwanan ang kahangalan, pagiging panatiko, at kawalang-pakialam, at pairalin ang pag-iisip na ayon sa kalooban ng Diyos—sapagkat ito ang Kanyang utos.
Kay dakila ng pag-ibig ng Diyos! Ito ang katuparan ng Kanyang “napakahalagang pangako”—na patuloy Niyang gagabayan at kakausapin ang Kanyang iglesia hanggang ito ay maging isang dakila, makapangyarihan, at maningning na liwanag sa buong mundo, at maging “putong ng kaluwalhatian sa kamay ng Panginoon.”
Biyernes Marso 27
Karagdagang Kaisipan
Ang pakikipaglaban laban sa sarili ang pinakamahirap na labanan sa lahat. Ang tunay na tagumpay ay makakamtan lamang kapag isinusuko natin ang ating sarili—lubos na nagpapasakop sa kalooban ng Diyos. Hindi madaling makamit ang kababaang-loob at ang pag-ibig na dalisay, mapayapa, maunawain, banayad, at nagbubunga ng mabuti. Kailangang magpasakop muna ang kaluluwa sa Diyos bago ito mabago at magkaroon ng tunay na kaalaman at kabanalan. Ang buhay at karakter ni Cristo ang ating perpektong halimbawa. Ang Kanyang pagtitiwala sa Ama ay ganap, at ang Kanyang pagsunod ay walang pag-aalinlangan. Hindi Siya naparito upang paglingkuran, kundi upang maglingkod sa iba. Hindi Niya hinanap ang sarili Niyang kalooban, kundi ang kalooban ng nagsugo sa Kanya. Sa lahat ng bagay, Siya ay nagpasakop sa Diyos na humahatol nang matuwid. Kaya’t sinabi Niya: “Wala akong magagawa sa aking sarili.” (Juan 5:30)
Si Cristo ay nagpakababa at namuhay bilang dukha. Naranasan Niya ang gutom, uhaw, at matinding pagod sa Kanyang gawain. Wala Siyang sariling matitirhan; madalas, ang lupa ang Kanyang higaan tuwing malamig at mamasa-masang gabi. Sa kabila nito, pinagpala pa rin Niya ang mga napopoot sa Kanya. Tunay na kahanga-hanga ang Kanyang buhay at karanasan! Ngayon, tayo na nagsasabing sumusunod kay Cristo—handa ba tayong magtiis ng hirap at kakulangan tulad Niya, nang walang reklamo? Handa ba tayong makibahagi sa Kanyang “saro” at tanggapin ang Kanyang “bautismo”? Kung oo, makakabahagi tayo sa Kanyang kaluwalhatian sa Kanyang kaharian sa langit. Ngunit kung hindi, wala tayong magiging bahagi sa Kanya. Testimonies for the Church 3:106.” GW92 376.3