Nagniningning Tulad ng Mga Ilaw sa Gabi
Liksyon 5, Unang Semestre, Enero 24–30, 2026
Share this Lesson
Hapon ng Sabbath Enero 24
Memory Text:
“ Gawin ninyo ang lahat ng mga bagay na walang mga bulungbulong at pagtatalo: Upang kayo'y maging walang sala at walang malay, mga anak ng Dios na walang dungis sa gitna ng isang lahing liko at masama, na sa gitna nila'y lumiliwanag kayong tulad sa mga ilaw sa sanglibutan.”— Filipos 2:14, 15
Mula sa bawat Kristiyanong tahanan ay dapat magningning ang isang banal na liwanag. Ang pag-ibig ay kailangang mahayag sa gawa. Dapat itong dumaloy sa lahat ng ugnayan sa loob ng tahanan—nahahayag sa maalalahaning kabaitan, sa mahinahon at di-makasariling kagandahang-asal. May mga tahanang isinasabuhay ang prinsipyong ito—mga tahanang kung saan ang Diyos ay sinasamba at ang tunay na pag-ibig ang naghahari. Mula sa mga tahanang ito, ang panalangin sa umaga at sa gabi ay umaakyat sa Diyos na tulad ng matamis na kamangyan, at ang Kanyang mga awa at pagpapala ay bumababa sa mga nagsusumamo na gaya ng hamog sa umaga.” (PP 144.2)
“Ang isang maayos na Kristiyanong sambahayan ay isang makapangyarihang patunay ng katotohanan ng relihiyong Kristiyano—isang patunay na hindi kayang pasinungalingan ng mga hindi nananampalataya. Maliwanag sa lahat na may isang impluwensiyang kumikilos sa loob ng pamilya, na humuhubog sa mga anak, at na ang Diyos ni Abraham ay kasama nila. Kung ang mga tahanan ng mga nagpapahayag na Kristiyano ay nahubog ayon sa tamang relihiyosong pamantayan, sila’y magkakaroon ng napakalakas na impluwensiya para sa kabutihan. Tunay nga, sila ang magiging ‘ilaw ng sanlibutan.’ Ang Diyos ng langit ay nagsasalita sa bawat tapat na magulang sa pamamagitan ng mga salitang sinabi Niya kay Abraham: ‘Sapagka't siya'y aking kinilala, upang siya'y magutos sa kaniyang mga anak at sa kaniyang sangbahayan pagkamatay niya, na maingatan nila ang daan ng Panginoon, na gumawa ng kabanalan, at kahatulan; upang padatnin ng Panginoon, kay Abraham ang kaniyang ipinangako tungkol sa kaniya.” (PP 144.3)
Linggo Enero 25
Ginagawa Natin Kung Ano ang Ginagawa ng Diyos sa Atin
Basahin ang Filipos 2:12, 13. Ano ang ibig sabihin ni Pablo sa pagsasabing, “Isagawa ninyo ang inyong sariling kaligtasan”? Paano mo ilalarawan ang relasyon ng pananampalataya at mga gawa ?
“Ang mga salitang ito ay isinulat upang maging tulong sa bawat kaluluwang nagsisikap. Itinatanghal ni Pablo ang pamantayan ng kasakdalan at ipinakikita kung paano ito maaabot. ‘Isagawa ninyo ang inyong sariling kaligtasan,’ wika niya, ‘sapagka’t ang Diyos ang gumagawa sa inyo.’” (AA 482.1)
“Ang gawain ng pagkamit ng kaligtasan ay isang pakikipagtulungan—isang magkasanib na pagkilos. Dapat magkaroon ng kooperasyon sa pagitan ng Diyos at ng nagsisising makasalanan. Ito ay kinakailangan upang mabuo ang tamang mga prinsipyo sa pagkatao. Ang tao ay kailangang magsikap nang buong kaseryosohan upang mapagtagumpayan ang mga bagay na humahadlang sa kanya sa pag-abot ng kasakdalan. Subalit siya ay lubos na nakadepende sa Diyos para sa tagumpay. Ang pagsisikap ng tao lamang ay hindi sapat; kung walang tulong ng kapangyarihang maka-Diyos, ito’y walang kabuluhan. Gumagawa ang Diyos, at gumagawa rin ang tao. Ang paglaban sa tukso ay dapat magmula sa tao, na kailangang humugot ng lakas mula sa Diyos. Sa isang panig ay naroroon ang walang hanggang karunungan, habag, at kapangyarihan; sa kabilang panig naman ay ang kahinaan, pagkamakasalanan, at ganap na kawalang-kakayahan ng tao.” (AA 482.2)
“Nais ng Diyos na magkaroon tayo ng kahusayan sa ating sarili. Ngunit hindi Niya tayo matutulungan kung wala ang ating pahintulot at pakikipagtulungan. Ang banal na Espiritu ay gumagawa sa pamamagitan ng mga kapangyarihan at kakayahang ibinigay ng Diyos sa tao. Sa ating sarili, hindi natin kayang ihanay ang ating mga layunin, hangarin, at mga hilig sa kalooban ng Diyos; ngunit kung tayo ay ‘handang maging handa,’ gagawin ito ng Tagapagligtas para sa atin—“na siyang gumigiba ng mga maling haka, at ng bawa't bagay na matayog na nagmamataas laban sa karunungan ng Dios, at bumibihag sa lahat ng pagiisip sa pagtalima kay Cristo.” (2 Corinto 10:5).” (AA 482.3)
Basahin ang Mga Taga-Roma 3:23, 24; Mga Taga-Roma 5:8; at Mga Taga-Efeso 2:8–10. Ano ang itinuturo ng mga talatang ito tungkol sa kaligtasan?
“Ang saganang biyaya ay ipinagkaloob upang ang sumasampalatayang kaluluwa ay mapanatiling malaya sa kasalanan; sapagka’t ang buong langit, kasama ang walang hanggan nitong mga kayamanan ay inilagay sa ating kapakinabangan. Tayo’y dapat humugot mula sa bukal ng kaligtasan. Si Cristo ang wakas ng kautusan para sa katuwiran ng bawat sumasampalataya. Sa ating sarili tayo’y mga makasalanan; ngunit kay Cristo tayo’y mga matuwid. Sa pamamagitan ng ipinagkaloob na katuwiran ni Cristo, ginawa tayong matuwid ng Diyos; kaya’t ipinahahayag Niya tayong ganap at tinatrato bilang mga ganap. Tinitingnan Niya tayo bilang Kanyang minamahal na mga anak. Gumagawa si Cristo laban sa kapangyarihan ng kasalanan, at kung saan sumagana ang kasalanan, lalong sumagana ang biyaya. “Yaman nga na mga inaaring-ganap sa pananampalataya, mayroon tayong kapayapaan sa Dios sa pamamagitan ng ating Panginoong Jesucristo; Sa pamamagitan din naman niya'y nangagkaroon tayo ng ating pagpasok sa pamamagitan ng pananampalataya sa biyayang ito na diyan ay nagsisilagi tayo; at nangagagalak tayo sa pagasa ng kaluwalhatian ng Dios.” (Roma 5:1, 2).” (1SM 394.1)
Lunes, Enero 26
Liwanag sa Madilim na Sanlibutan
Basahin ang Filipos 2:15, 16. Paano inilalarawan ni Pablo kung ano ang dapat na maging tayo, bilang mga anak ng Diyos, at kung ano ang dapat nating gawin ?
Wala sa atin ang dapat maging mapusok o mapang-abala sa iba; sa halip, tahimik nating isabuhay ang ating relihiyon, na ang tanging layunin ay ang kaluwalhatian ng Diyos. Sa ganitong paraan tayo’y magniningning bilang mga ilaw sa sanlibutan—walang ingay at walang alitan. Walang mabibigo; sapagka’t may Isa na kasama nila na marunong magbigay ng payo, mahusay sa paggawa, at makapangyarihan upang isakatuparan ang Kanyang mga layunin. Gumagawa Siya sa pamamagitan ng Kanyang mga kasangkapan, nakikita man o hindi—tao man o makalangit. Ang gawaing ito ay dakila, at ito’y magpapatuloy tungo sa ikaluluwalhati ng Diyos, kung ang lahat ng may kaugnayan dito ay iaayon ang kanilang mga gawa sa kanilang ipinahahayag na pananampalataya. Ang kadalisayan ng pag-iisip ay dapat pahalagahan bilang mahalagang bahagi ng gawain ng pag-impluwensiya sa iba. Ang kaluluwa ay dapat mapalibutan ng isang dalisay at banal na kapaligiran—isang himig na magpapasigla sa espirituwal na buhay ng lahat ng malalantad dito.” (SD 316.2)
“Si Jesus ay maaaring maparangalan o maipahiya sa pamamagitan ng mga salita at kilos ng mga nagpapahayag na Kanyang mga tagasunod. Ang puso ay dapat panatilihing dalisay at banal, sapagka’t mula rito nagmumula ang mga bukal ng buhay. Kung ang puso ay nalinis sa pamamagitan ng pagsunod sa katotohanan, mawawala ang mga makasariling pagkiling at ang mga tiwaling layunin. Wala nang pagtatangi, wala nang pagkukunwari.” (SD 316.3)
“Sa kasalukuyang kalagayan ng lipunan—kung saan mababa ang moralidad hindi lamang ng kabataan kundi maging ng mga may edad at karanasan—may malaking panganib na maging pabaya, at magbigay ng labis na pansin sa mga kinikilingan, na nagbubunga ng inggit, paninibugho, at masasamang haka-haka. Iilan lamang ang nakauunawa na itinataboy nila ang Espiritu ng Diyos sa pamamagitan ng kanilang makasariling mga pag-iisip at damdamin, at ng kanilang walang saysay at pabirong pananalita. Kung ang biyaya ni Cristo ay naitanim sana sa kanilang mga puso at malalim na nag-ugat sa mabuting lupa, magbubunga sila ng ganap na naiibang uri ng bunga. Ang kapangyarihang nagbabago mula sa Diyos lamang ang sapat upang magtatag ng dalisay na mga prinsipyo sa puso, upang ang masama ay walang makikitang maaari nilang atakihin. Kaya’t ang kadalisayan sa pananalita at ang tunay na Kristiyanong kagandahang-asal ay dapat na patuloy na isinasabuhay.” (Liham 74, 196, 91; SD 316.4)
Martes Enero 27
Isang Handog na Buhay
Basahin ang Filipos 2:17; 2 Timoteo 4:6; Roma 12:1, 2; at 1 Corinto 11:1. Ano ang sinasabi ni Pablo sa mga talatang ito ?
“Dumating si Jesus sa anyo ng tao upang sa Kanyang sariling buhay ay magbigay ng malinaw na halimbawa ng walang-pagkamakasariling pag-ibig. Ang lahat ng tumatanggap sa prinsipyong ito ay tinatawagan na makipagkaisa sa Kanya bilang mga kamanggagawa sa pagpapakita nito sa praktikal na pamumuhay. Ang piliin ang tama sapagkat ito ay tama, at ang manindigan sa katotohanan kahit may kapalit na pagdurusa at sakripisyo—‘ Ito ang mana ng mga lingkod ng Panginoon, at ang katuwiran nila ay sa akin, sabi ng Panginoon.’ Isaias 54:17. (Ed 154.4)
“Tinubos sa pamamagitan ng sakripisyo ni Cristo, nilinis mula sa kasalanan sa pamamagitan ng Kanyang dugo, at binihisan ng Kanyang katuwiran, taglay ni Pablo sa kanyang sarili ang patotoo na ang kanyang kaluluwa ay mahalaga sa paningin ng kanyang Manunubos. Ang kanyang buhay ay nakatago kay Cristo sa Dios, at siya’y lubos na naniniwala na Siya na nagtagumpay laban sa kamatayan ay may kapangyarihang ingatan ang anumang ipinagkatiwala sa Kanya. Mahigpit niyang pinanghahawakan ang pangako ng Tagapagligtas, ‘At Aking bubuhayin siya sa huling araw.’
Juan 6:40. Ang kanyang mga pag-iisip at pag-asa ay ganap na nakatuon sa ikalawang pagparito ng kanyang Panginoon. At habang bumababa ang tabak ng tagapagpataw ng parusa at nagtitipon ang mga anino ng kamatayan sa palibot ng martir, ang kanyang kaisipan ay nasa hinaharap—gaya ng kanyang unang isip sa dakilang pagkabuhay na mag-uli—upang salubungin ang Tagapagbigay-buhay, na tatanggap sa kanya sa kagalakan ng mga pinagpala.” (AA 512.2)
“Dapat nating ialay ang ating sarili sa paglilingkod sa Dios at sikaping gawing kasing-perpekto hangga’t maaari ang handog na iyon. Hindi nalulugod ang Dios sa anumang mas mababa kaysa sa pinakamainam na kaya nating ihandog. Ang mga umiibig sa Kanya nang buong puso ay nagnanais magbigay sa Kanya ng pinakamahusay na paglilingkod ng kanilang buhay, at patuloy na sinisikap na ipasailalim ang bawat kapangyarihan ng kanilang pagkatao sa mga kautusang magpapaunlad ng kanilang kakayahang gawin ang Kanyang kalooban.” (CIHS 47.1)
“Nang ipag-utos ni David ang isang bagay na salungat sa kautusan ng Dios, naging kasalanan ang pagsunod dito. Bagama’t ‘ang mga kapangyarihang yao'y hinirang ng Dios’ (Roma 13:1), hindi tayo dapat sumunod sa kanila kung ito’y laban sa kautusan ng Dios. Itinatag ni apostol Pablo na ang prinsipyong dapat gumabay sa atin ay: ‘Maging taga tulad kayo sa akin, na gaya ko naman kay Cristo.’ 1 Corinto 11:1.” (EP 522)
Miyerkules Enero 28
Subok na Pagkatao
Bakit sa palagay mo ay nagsasalita si Pablo dito ng napakapositibo at ng gayong kahaba tungkol kay Timoteo dito (tingnan ang Filipos 2:19–23)? Ano pa ang sinabi ni Pablo tungkol sa kanya (tingnan ang 1 Cor. 4:17, 2 Tim. 1:5)?
“ Anong makapangyarihang patotoo ang ibinibigay tungkol kay Timoteo: ‘Na kinasasabikan kong makita kita, na inaalaala ang iyong mga pagluha, upang ako'y mapuspos ng kagalakan; Na inaalaala ko ang pananampalatayang hindi pakunwari na nasa iyo; na namalagi muna kay Loida na iyong lelang, at kay Eunice na iyong ina; at, ako'y naniniwalang lubos, na nasa iyo rin naman. Dahil dito ay ipinaaalaala ko sa iyo na paningasin mo ang kaloob ng Dios, na nasa iyo sa pamamagitan ng pagpapatong ng aking mga kamay. Sapagka't hindi tayo binigyan ng Dios ng espiritu ng katakutan; kundi ng kapangyarihan at ng pagibig at ng kahusayan.” (13LtMs, Ms 65, 1898, par. 7); 2 Tim 1:4-7
“Ang dakilang apostol ay naging isang ama sa kawan. Si Timoteo ang kanyang anak sa ebanghelyo. Mula pagkabata ay naturuan na siya sa kaalaman ng Kasulatan. Hindi nasiyahan ang apostol sa pagtuturo sa kanyang mga alagad ng kaalamang pang-isip lamang; nadama niyang siya’y may pananagutan sa kanilang espirituwal na kapakanan. Ito ang malaking pasanin ng kanyang gawain. Kinakailangan nilang makilala ang tunay na Dios at si Jesu-Cristo na Kanyang sinugo. Madalas niya silang tawagin, at kasama nila’y lumuluhod siya sa panalangin. Tinuruan ng apostol si Timoteo na hindi lamang basahin at ituro ang Salita, kundi maging isang masikap at masusing mag-aaral ng mga Kasulatan.” (13LtMs, Ms 65, 1898, par. 10)
“Nang ang mga taong may pangako at kakayahan ay mahikayat sa katotohanan, gaya ng kay Timoteo, buong sigasig na ipinakita nina Pablo at Bernabe sa kanila ang pangangailangan ng paggawa sa ubasan. At nang lisanin ng mga apostol ang isang lugar upang magtungo sa iba, ang pananampalataya ng mga lalaking ito ay hindi humina, kundi lalo pang lumago. Sila’y tapat na tinuruan sa daan ng Panginoon at sinanay kung paano maglingkod nang walang pagkamakasarili, may kasigasigan, at may pagtitiyaga, para sa kaligtasan ng kanilang kapwa. Ang maingat na pagsasanay na ito sa mga bagong nahikayat ay isang mahalagang salik sa kahanga-hangang tagumpay na sumama kina Pablo at Bernabe habang ipinapangaral nila ang ebanghelyo sa mga lupain ng mga Hentil.” (AA 186.3)
“Habang nakaupo araw-araw sa kanyang madilim na selda, batid na sa isang salita o tango lamang ni Nero ay maaaring kunin ang kanyang buhay, naalaala ni Pablo si Timoteo at nagpasyang ipatawag siya. Kay Timoteo ay ipinagkatiwala ang pangangalaga sa iglesia sa Efeso, kaya siya’y naiwan nang gawin ni Pablo ang kanyang huling paglalakbay patungong Roma. Pinagbuklod sina Pablo at Timoteo ng isang pag-ibig na pambihirang lalim at tibay. Mula nang siya’y mahikayat, nakibahagi si Timoteo sa mga gawain at pagdurusa ni Pablo, at ang pagkakaibigan nilang dalawa ay lalong tumibay, lumalim, at naging mas banal—hanggang ang lahat ng maaaring maging papel ng isang anak sa isang minamahal at iginagalang na ama, iyon si Timoteo para sa matandang apostol. Hindi kataka-takang sa kanyang kalungkutan at pag-iisa, labis na nanabik si Pablo na makita siya.” (AA 498.2)
Huwebes Enero 29
“Ang Gayong Mga Tao ay Parangalan Ninyo”
Basahin ang Filipos 2:25–30. Paano inilarawan ni Pablo si Epafrodito? Anong mga tiyak na pag-uugali at mga gawa ng manggagawang Kristiyanong ito ang nagpapakita ng kanyang karakter ?
“ Ang liham ni Pablo sa mga taga-Filipos, tulad ng kanyang liham sa mga taga-Colosas, ay isinulat habang siya’y bilanggo sa Roma. Ang iglesia sa Filipos ay nagpadala ng mga kaloob kay Pablo sa pamamagitan ni Epafrodito, na tinawag ni Pablo na “aking kapatid, kamanggagawa, at kapwa mandirigma, at sugo ninyo na naglingkod sa aking mga pangangailangan.” Habang nasa Roma, si Epafrodito ay nagkasakit at halos ikamatay; subalit, isinulat ni Pablo, “kinaawaan siya ng Dios—at hindi lamang siya, kundi pati ako rin, upang hindi ako magkaroon ng sunod-sunod na kalungkutan.” Nang mabalitaan ng mga mananampalataya sa Filipos ang pagkakasakit ni Epafrodito, sila’y lubhang nabahala para sa kanya. Dahil dito, nagpasiya siyang bumalik sa kanila. “Sabik na sabik siyang makita kayong lahat,” isinulat ni Pablo, “at lubhang nabagabag, sapagkat nalaman ninyong siya’y nagkasakit…. Siya nga'y sinugo kong may malaking pagpipilit, upang, pagkakitang muli ninyo sa kaniya, kayo'y mangagalak, at ako'y mabawasan ng kalumbayan. Tanggapin nga ninyo siya sa Panginoon ng buong galak; at ang gayon ay papurihan ninyo: Sapagka't dahil sa pagpapagal kay Cristo ay nalapit siya sa kamatayan, na isinasapanganib ang kaniyang buhay upang punan ang kakulangan sa inyong paglilingkod sa akin.” (AA 479.1); Fil 2:28-30
Sa pamamagitan ni Epafrodito, ipinadala ni Pablo sa mga mananampalataya sa Filipos ang isang liham na nagpapahayag ng kanyang pasasalamat sa kanilang mga kaloob. Sa lahat ng mga iglesia, ang iglesia sa Filipos ang pinakamasaganang tumugon sa kanyang mga pangangailangan. “At kayo mga taga Filipos, nalalaman naman ninyo, na nang pasimulan ang evangelio, nang ako'y umalis sa Macedonia, alin mang iglesia ay walang nakipagkaisa sa akin sa pagkakaloob at pagtanggap kundi kayo lamang; Sapagka't sa Tesalonica ay nagpadala kayong minsan at muli para sa aking kailangan. Hindi sa ako'y naghahanap ng kaloob; kundi hinahanap ko ang bunga na dumadami sa ganang inyo. Datapuwa't mayroon ako ng lahat ng bagay, at sumasagana: ako'y busog, palibhasa'y tumanggap kay Epafrodito ng mga bagay na galing sa inyo, na isang samyo ng masarap na amoy, isang handog na kaayaaya, na lubhang nakalulugod sa Dios.” (AA 479.2); Fil 4:15-18
Biyernes Enero 30
Karagdagang Kaisipan
“Sa mga naninirahan sa lupa na nakakalat sa bawat lupain, may mga taong hindi kailanman lumuhod kay Baal. Tulad ng mga bituin sa langit na nahahayag lamang sa gitna ng gabi, ang mga tapat na ito ay magniningning kapag ang kadiliman ay bumalot sa buong lupa at ang matinding dilim ay sumaklaw sa mga tao. Sa paganong Aprika, sa mga bansang Katoliko ng Europa at Timog Amerika, sa Tsina, sa India, sa mga isla ng karagatan, at sa lahat ng madidilim na sulok ng daigdig, ang Dios ay may inihandang isang kalipunan ng mga hinirang na magliliwanag sa gitna ng kadiliman. Sa pamamagitan nila ay malinaw na mahahayag sa tumalikod na sanlibutan ang kapangyarihang nagpapabago na bunga ng pagsunod sa Kanyang kautusan. Maging sa panahong ito, ang mga tapat na ito ay unti-unti nang nahahayag sa bawat bansa, sa bawat wika at bayan. At sa oras ng pinakamalalim na pagtalikod—kapag ginawa ni Satanas ang kanyang sukdulang pagsisikap na pilitin ang ‘lahat, maliliit at malalaki, at mayayaman at mga dukha, at ang mga laya at ang mga alipin,’ na tumanggap, sa ilalim ng parusang kamatayan, ng tanda ng katapatan sa isang huwad na araw ng pamamahinga—ang mga taong ito, na ‘walang sala at walang malay, mga anak ng Dios na walang dungis,’ ay ‘magniningning na tulad ng mga ilaw sa sanlibutan.’
Pahayag 13:16; Filipos 2:15. Habang lalo pang nagiging madilim ang gabi, lalo ring nagiging maliwanag ang kanilang ningning.” (PK 188.2)