Pagkakaisa kay Cristo

"Alalahanin nating si Satanas ay buhay at patuloy na kumikilos. Kaya araw-araw ay kailangan nating taimtim na sumamo sa Diyos upang humingi ng tulong at lakas upang mapaglabanan ang kaaway. Habang si Satanas ay patuloy na naghahari, mayroon tayong sariling likas na kailangang supilin at mga tukso at pagsubok na kailangang pagtagumpayan. Walang yugto sa ating karanasang Kristiyano na maaari nating sabihing, 'Ganap na akong nagtagumpay' o 'Narating ko na ang sukdulan ng kabanalan.'"

"Ang buhay Kristiyano ay isang patuloy na pag-unlad. Si Jesus ay nakaupo bilang Tagapagdalisay at Tagapaglinis ng Kanyang bayan. Kapag ang Kanyang larawan ay ganap nang nasasalamin sa kanila, saka lamang sila magiging ganap at banal, at magiging handa para sa pag-translate sa langit. Malaking gawain ang hinihingi sa bawat Kristiyano. Tayo ay pinapayuhang linisin ang ating sarili mula sa lahat ng karumihan ng laman at espiritu, at gawing ganap ang kabanalan sa pagkatakot sa Diyos. Dito natin makikita kung saan nakasalalay ang malaking gawain—nasa mismong Kristiyano. Ito ay isang gawaing tuluy-tuloy. Ang bawat sanga na nakakabit sa tunay na Puno ng Ubas ay dapat patuloy na tumanggap ng buhay at lakas mula rito upang makapagbunga." 1T 340.4

Dahil dito, napakahalaga na ang bawat sumasampalataya sa Kasalukuyang Katotohanan (Present Truth) ay magturo at magsabuhay lamang ng Kasalukuyang Katotohanan. Huwag tayong magturo ng kulang o lampas sa kung ano lamang ang naipahayag sa mga nalathalang mensahe. Huwag nating haluan ito ng ating sariling pagpapakahulugan, haka-haka, mga teorya, o personal na mga ideya. Huwag din tayong gumawa ng anumang kulang o higit pa sa malinaw na hinihingi ng Mensahe.

“Sa unang iglesiang Kristiyano, may ilan na tumangging kilalanin sina Pablo at Apolos, at iginiit na si Pedro lamang ang kanilang pinuno. Ipinagmalaki nilang si Pedro ang pinakamalapit kay Cristo noong Siya ay narito pa sa lupa, samantalang si Pablo ay dating umuusig sa mga mananampalataya. Ang kanilang pananaw at damdamin ay nabahiran ng pagtatangi at pagkiling. Wala sa kanila ang pagiging bukas-palad, mapagbigay, at mahabagin na siyang katunayan na si Cristo ay nananahan sa puso.” AA 279.3

“May malaking panganib na ang ganitong diwa ng pagkakampi-kampi ay magdulot ng matinding pinsala sa iglesiang Kristiyano. Dahil dito, inutusan ng Panginoon si Pablo na magbigay ng taimtim na babala at mariing pagtutuwid. Ibig ko ngang sabihin ito, na ang bawa't isa sa inyo ay nagsasabi, Ako'y kay Pablo; at ako'y kay Apolos; at ako'y kay Cefas; at ako'y kay Cristo. Nabahagi baga si Cristo? ipinako baga sa krus si Pablo dahil sa inyo? o binautismuhan baga kayo sa pangalan ni Pablo? Kaya't huwag ipagmamapuri ninoman sa mga tao, Sapagka't ang lahat ng mga bagay ay sa inyo. Kahit si Pablo, kahit si Apolos, kahit si Cefas, kahit ang sanglibutan, kahit ang buhay, kahit ang kamatayan, kahit ang mga bagay na kasalukuyan, kahit ang mga bagay na darating; lahat ay sa inyo: At kayo'y kay Cristo; at si Cristo ay sa Dios. (1 Corinto 1:12–13; 3:21–23).” AA 280.1

“Si Pablo at si Apolos ay lubos na nagkakaisa. Nalungkot at nasaktan si Apolos dahil sa alitan sa iglesya sa Corinto. Hindi niya sinamantala ang paghanga ng ilan sa kanya, ni hinikayat man niya ito. Sa halip, agad siyang umalis upang hindi na lalo pang lumala ang alitan. Nang kalaunan ay hinimok siya ni Pablo na bumalik sa Corinto, tumanggi muna siya at hindi muling naglingkod doon hanggang sa ang iglesya ay umabot sa mas mabuting kalagayang espirituwal.” AA 280.2

“Sa liham na ito, sinikap ni Pablo na ipakita sa mga taga-Corinto ang kapangyarihan ni Cristo upang ingatan sila laban sa kasamaan. Upang matulungan silang makalaya sa pagkaalipin ng kasalanan, ipinaalala niya ang karapatan ni Cristo sa kanilang buhay: ‘ Hindi kayo sa inyong sarili; Sapagka't kayo'y binili sa halaga: luwalhatiin nga ninyo ng inyong katawan ang Dios.” TT 163.2; 1 Cor 6:19-20

“Mahigpit silang pinakiusapan ni Pablo na supilin ang mabababang pita at masasamang pagnanasa. Pinasigla niya ang kanilang marangal na damdamin at hinikayat silang hangarin ang isang mas mataas na uri ng pamumuhay. Alam niyang sa bawat hakbang ng kanilang paglalakbay bilang mga Kristiyano ay sasalungatin sila ni Satanas at araw-araw silang haharap sa mga pakikipaglaban. Kailangan nilang talikuran ang kanilang dating mga gawi at likas na hilig, habang patuloy na nagbabantay at nananalangin. Gayunman, alam din ni Pablo na sa pamamagitan ni Cristo na ipinako sa krus ay may sapat na kapangyarihang ipinagkakaloob upang mapagtagumpayan nila ang bawat tukso sa kasamaan.” TT 163.3

“Ang mga mananampalataya sa Corinto ay nakakita pa lamang ng unang sinag ng liwanag ng kaluwalhatian ng Diyos. Ang taos-pusong hangarin ni Pablo para sa kanila ay ang patuloy nilang makilala ang Panginoon, na ang Kanyang pagdating ay gaya ng pagsikat ng umaga, at matuto mula sa Kanya hanggang sa marating nila ang ganap na liwanag ng isang sakdal na pananampalataya sa ebanghelyo.” TT 163.4

“Masikap ninyong pagsikapang mapanatili ang pagkakaisa. Ipanalangin ninyo ito at pagsikapan ninyong maisabuhay ito. Ang pagkakaisa ay magdudulot ng espirituwal na kalusugan, marangal na pag-iisip, mataas na pagkatao, at isang pusong nakatuon sa langit. Sa pamamagitan nito ay mapagtatagumpayan ninyo ang pagkamakasarili, masasamang hinala, at mapapasainyo ang ganap na tagumpay sa pamamagitan Niya na umibig sa inyo at nag-alay ng Kanyang buhay para sa inyo. Ipakong kasama ni Cristo ang inyong sariling ‘ako,’ at ituring ninyong higit na mahalaga ang iba kaysa sa inyong sarili. Sa gayon ay magiging kaisa kayo ni Cristo. Sa harap ng buong sangkalangitan, ng iglesya, at ng sanlibutan, magbibigay kayo ng malinaw na patunay na kayo ay tunay na mga anak ng Diyos. At ang Diyos ay luluwalhatiin sa pamamagitan ng halimbawa ng inyong pamumuhay.” 9T 188.1

“Kailangang makita ng sanlibutan ang himalang nagbubuklod sa puso ng bayan ng Diyos sa pag-ibig na Kristiyano. Kailangan nilang makita ang mga lingkod ng Panginoon na namumuhay bilang nagkakaisa kay Cristo at nakatuon sa mga bagay na makalangit. Hindi ba ninyo ipapakita sa inyong buhay ang kapangyarihan ng katotohanan ng Diyos sa mga umiibig at naglilingkod sa Kanya? Alam ng Diyos kung ano ang maaari ninyong marating. Alam Niya kung ano ang magagawa ng Kanyang biyaya sa inyo kung kayo ay makikibahagi sa banal na likas.” 9T 188.2

“Ngayo'y ipinamamanhik ko sa inyo, mga kapatid, sa pamamagitan ng pangalan ng ating Panginoong Jesucristo, na kayong lahat ay mangagsalita ng isa lamang bagay, at huwag mangagkaroon sa inyo ng mga pagkakabahabahagi; kundi kayo'y mangalubos sa isa lamang pagiisip at isa lamang paghatol.” (1 Corinto 1:10; 5T 236.1)

“Ang pagkakaisa ay lakas; ang pagkakabaha-bahagi ay kahinaan. Kapag ang mga sumasampalataya sa Kasalukuyang Katotohanan ay nagkakaisa, nagkakaroon sila ng makapangyarihang impluwensiya. Batid ito ng kaaway. Kailanman ay hindi siya naging higit na determinado kaysa ngayon na pawalang-saysay ang katotohanan ng Diyos sa pamamagitan ng pagpapasok ng kapaitan, alitan, at pagkakabaha-bahagi sa gitna ng bayan ng Panginoon.” 5T 236.2

“Sa loob ng isa't kalahating taon na pananatili ni Pablo sa Corinto, sinadya niyang ipangaral ang ebanghelyo sa pinakasimple nitong paraan. Hindi siya dumating na may kahusayan sa pananalita o karunungan ng tao upang humanga ang mga tao. Sa halip, siya ay nangaral nang may pagpapakumbaba, may pagkatakot at panginginig, at sa kapangyarihan ng Banal na Espiritu. Ipinahayag niya ang patotoo ng Diyos upang ang pananampalataya ng mga taga-Corinto ay hindi masalig sa karunungan ng tao kundi sa kapangyarihan ng Diyos.” (1 Corinto 2:1, 4, 5; AA 270.3)

“Kinailangang iangkop ni Pablo ang kanyang paraan ng pagtuturo ayon sa kalagayang espirituwal ng iglesya. Kaya sinabi niya, ‘At ako, mga kapatid, ay hindi nakapagsalita sa inyo na tulad sa mga nasa espiritu, kundi tulad sa mga nasa laman, tulad sa mga sanggol kay Cristo. Kinandili ko kayo ng gatas, at hindi ng lamang-kati; sapagka't kayo'y wala pang kaya noon: wala, na ngayon pa man ay wala kayong kaya.’ (1 Corinto 3:1, 2). Marami sa mga mananampalataya sa Corinto ang mabagal matuto ng mga aral na nais niyang ituro. Ang kanilang paglago sa espirituwal na kaalaman ay hindi tumutugma sa mga pribilehiyo at pagkakataong ipinagkaloob sa kanila. Sa panahong dapat sana'y malalim na ang kanilang karanasang Kristiyano at kaya na nilang maunawaan at maisabuhay ang mas malalalim na katotohanan ng Salita ng Diyos, nanatili pa rin silang tulad ng mga alagad noong sinabi ni Cristo, ‘Marami pa Akong sasabihin sa inyo, ngunit hindi pa ninyo ito kayang tanggapin ngayon.’ (Juan 16:12). Ang paninibugho, masasamang hinala, at pagbibintang ay nagsara sa puso ng marami sa kanila, kaya hindi nila lubusang naranasan ang paggawa ng Banal na Espiritu, ‘nasisiyasat ng Espiritu ang lahat ng mga bagay, oo, ang malalalim na mga bagay ng Dios.’ (1 Corinto 2:10). Maaaring marunong sila sa kaalaman ng sanlibutan, ngunit sa pagkakilala kay Cristo ay nanatili silang mga sanggol sa pananampalataya.” (AA 271.1)

“Ang gawain ni Pablo ay turuan ang mga nahikayat sa Corinto ng mga saligan o pinakaunang mga aral ng pananampalatayang Kristiyano—ang mga pangunahing katotohanan na dapat munang maunawaan ng isang mananampalataya. Kinailangan niyang turuan sila na para bang wala pa silang kaalaman tungkol sa kung paano kumikilos ang kapangyarihan ng Diyos sa puso ng tao. Noong panahong iyon, hindi pa nila kayang maunawaan ang mas malalalim na hiwaga ng kaligtasan, sapagkat ‘ang taong ayon sa laman ay hindi tumatanggap ng mga bagay ng Espiritu ng Dios: sapagka't ang mga ito ay kamangmangan sa kaniya; at hindi niya nauunawa, sapagka't ang mga yaon ay sinisiyasat ayon sa espiritu.’ (1 Corinto 2:14). Ang ginawa ni Pablo ay maghasik ng binhi ng katotohanan, na kinakailangan namang diligan ng iba. Ang mga sumunod sa kanya ay dapat magpatuloy sa gawaing kanyang sinimulan, at ibigay sa iglesya ang higit pang espirituwal na liwanag at kaalaman sa tamang panahon, ayon sa antas ng kakayahan ng mga mananampalataya na ito ay maunawaan at matanggap.” (AA 271.2)

“Kinakailangan sa mga katiwala, na ang bawa't isa ay maging tapat..” (1 Corinto 4:2). Kung ang katapatan ay isang mahalagang tuntunin sa pang-araw-araw na pamumuhay at sa pangangasiwa ng mga bagay na materyal, hindi ba lalo nating dapat kilalanin ang ating pananagutan sa Diyos—ang pananagutang siyang saligan ng lahat ng iba pa nating tungkulin? Ed 139.1

“Bilang mga katiwala ng Diyos, may pananagutan tayo hindi lamang sa Kanya kundi maging sa ating kapwa. Ang bawat tao ay may utang na loob sa walang hanggang pag-ibig ng ating Manunubos, sapagkat ang lahat ng kaloob ng buhay ay nagmula sa Kanya. Ang ating pagkain, kasuotan, tirahan, katawan, isip, at kaluluwa ay pawang binili ng Kanyang mahalagang dugo. Dahil sa utang na loob at paglilingkod na ito, pinag-isa tayo ni Cristo sa ating kapwa. Kaya't iniutos Niya, ‘sa pamamagitan ng pagibig ay mangaglingkuran kayo.’ (Galacia 5:13). At sinabi rin Niya, ‘Yamang inyong ginawa sa isa dito sa aking mga kapatid, kahit sa pinakamaliit na ito, ay sa akin ninyo ginawa.’ (Mateo 25:40).” Ed 139.2

“Sinabi ni Pablo, ‘Ako'y may utang sa mga Griego at gayon din naman sa mga barbaro, sa marurunong at gayon din sa mga mangmang.’ (Roma 1:14). Gayundin tayo. Dahil sa lahat ng pagpapalang tinanggap natin na hindi tinanggap ng marami, may pananagutan tayong tumulong sa bawat taong maaari nating mapagpala.” Ed 139.3

“Ang mga katotohanang ito ay hindi lamang dapat isabuhay sa pribadong buhay, kundi maging sa ating mga gawain at hanapbuhay. Ang mga ari-ariang ating pinamamahalaan ay hindi tunay na atin, at hindi natin dapat ito kailanman kalimutan. Tayo ay mga katiwala lamang. Ang ating katapatan sa pagtupad ng ating pananagutan sa Diyos at sa ating kapwa ay may malaking epekto hindi lamang sa kapakanan ng iba kundi maging sa ating sariling kapalaran—sa buhay na ito at sa buhay na darating.” Ed 139.4

“Nang ilatag ang pagkakatawang-tao ni Cristo, ipinakita Niya ang isang kababaang-loob na ikinamangha maging ng mga anghel sa langit. Ang Kanyang pagiging tao ay naging dakilang pagpapakumbaba dahil bago Siya nagkatawang-tao, Siya ay nasa pinakamataas na kaluwalhatian. Upang maunawaan ito, kailangan nating isipin na isinantabi Niya ang Kanyang maharlikang kasuotan, ang Kanyang korona, at ang Kanyang mataas na kapangyarihan. Tinakpan Niya ang Kanyang pagka-Diyos ng pagiging tao upang makalapit sa tao sa kanyang kalagayan at bigyan ang sangkatauhan ng kapangyarihang moral upang maging mga anak ng Diyos. Upang matubos ang tao, si Cristo ay naging masunurin hanggang sa kamatayan—maging kamatayan sa krus.” 1SM 243

“Sinabi ng mang-aawit, ‘Ang bukas ng iyong mga salita ay nagbibigay ng liwanag; nagbibigay ng unawa sa walang muwang.’ (Awit 119:130). Kapag ang katotohanan ay umaabot lamang sa budhi, nagdudulot ito ng pagkabahala at pagkasiphayo. Ngunit kapag tinanggap ito ng puso, ang buong pagkatao ay napapasakop kay Jesu-Cristo. Maging ang ating mga pag-iisip ay nababago at napapasailalim sa Kanya, sapagkat ang pag-iisip ni Cristo ay kumikilos sa taong ang sariling kalooban ay isinuko sa kalooban ng Diyos. Kaya nga sinabi ng Kasulatan, ‘Mangagkaroon kayo sa inyo ng pagiisip, na ito'y na kay Cristo Jesus din naman.’ (Filipos 2:5). Ang taong pinalaya ng Panginoon ay tunay na malaya at hindi na muling magiging alipin ng kasalanan.” 1MCP 324.3

Napakahalaga ng mga kasaysayang ito at may mahahalagang aral na itinuturo. Higit sa lahat, napakahalaga nito para sa mga kabataan. Tinalikuran ni Moises ang pagkakataong maging hari, at isinuko naman ni Pablo ang kayamanan, karangalan, at mataas na katayuan sa kanyang bayan upang italaga ang kanyang buhay sa paglilingkod sa Diyos, kahit na ito ay puno ng paghihirap at sakripisyo. Para sa marami, tila ang kanilang buhay ay isang buhay ng puro pagtanggi sa sarili at pagdurusa. Ngunit ganoon nga ba talaga? Itinuring ni Moises na ang pagdurusa alang-alang kay Cristo ay higit na malaking kayamanan kaysa sa lahat ng kayamanan ng Egipto. Ganito ang kanyang paniniwala sapagkat ito ang tunay na halaga ng mga bagay. Gayundin, sinabi ni Pablo: ‘Gayon man ang mga bagay na sa akin ay pakinabang, ay inari kong kalugihan, alangalang kay Cristo. Oo nga, at lahat ng mga bagay ay inaari kong kalugihan dahil sa dakilang kagalingan ng pagkakilala kay Cristo Jesus na Panginoon ko: na alangalang sa kaniya'y tiniis ko ang kalugihan ng lahat ng mga bagay, at inari kong sukal lamang, upang tamuhin ko si Cristo.’ (Filipos 3:7–8). Lubos siyang nasiyahan sa kanyang naging pasya.” Ed 68.3

“Sa kabila ng napakaraming gawain at paghihirap ni Pablo, siya ay patuloy na pinalakas ng presensya ng Panginoon. Kaya't nasabi niya, ‘Lahat ng mga bagay ay aking magagawa doon sa nagpapalakas sa akin.’ (Filipos 4:13). Sinabi rin niya, ‘Sino ang maghihiwalay sa atin sa pagibig ni Cristo? ang kapighatian, o ang kahapisan, o ang paguusig, o ang kagutum, o ang kahubaran, o ang panganib, o ang tabak? Gaya ng nasusulat, Dahil sa iyo kami'y pinapatay sa buong araw; Kami ay nabilang na parang mga tupa sa patayan. Hindi, kundi sa lahat ng mga bagay na ito tayo'y higit pa sa mga mapagtagumpay sa pamamagitan niyaong sa atin ay umibig. Sapagka't ako'y naniniwalang lubos, na kahit ang kamatayan man, kahit ang buhay, kahit ang mga anghel, kahit ang mga pamunuan, kahit ang mga bagay na kasalukuyan, kahit ang mga bagay na darating, kahit ang mga kapangyarihan, Kahit ang kataasan, kahit ang kababaan, kahit ang alin mang ibang nilalang, ay hindi makapaghihiwalay sa atin sa pagibig ng Dios, na nasa kay Cristo Jesus na Panginoon natin.’ (Roma 8:35–39).” Ed 69.3

“Gayunman, may isa pang kagalakang inaasahan ni Pablo bilang gantimpala ng kanyang mga pagpapagal—ang siya ring kagalakang nagbigay kay Cristo ng lakas upang tiisin ang krus at hamakin ang kahihiyan nito. Ito ay ang kagalakang makita ang bunga ng kanyang paglilingkod. Kaya't isinulat niya sa mga mananampalataya sa Tesalonica: ‘Ano ang aming pagasa, o katuwaan, o putong, na ipinagmamapuri? Hindi baga kayo rin sa harapan ng ating Panginoong Jesucristo sa kaniyang pagparito? Sapagka't kayo ang aming kaluwalhatian at aming katuwaan.’ (1 Tesalonica 2:19–20).” Ed 70.1

“Sino ang makasusukat ng naging bunga ng buong buhay at paglilingkod ni Pablo sa sanlibutan? Ilan kaya sa mga mabubuting impluwensiyang nagpagaan ng pagdurusa, umaliw sa mga nalulungkot, pumigil sa kasamaan, nag-angat sa buhay ng tao mula sa pagkamakasarili at makamundong pamumuhay, at nagbigay ng pag-asa sa buhay na walang hanggan, ang naging bunga ng mga pagsisikap ni Pablo at ng kanyang mga kasamang mangangaral? Tahimik nilang dinala ang ebanghelyo ng Anak ng Diyos mula sa Asya hanggang sa mga baybayin ng Europa, ngunit ang naging bunga ng kanilang paglilingkod ay hindi matatawaran.” Ed 70.2

“Napakalaking karangalan ang maging kasangkapan ng Diyos upang magsimula ng mga impluwensiyang nagdudulot ng pagpapala sa napakaraming tao. At gaano kaya magiging dakila ang gantimpala sa walang hanggan kapag nakita natin ang lahat ng naging bunga ng isang buhay na tapat na inilaan sa paglilingkod sa Diyos?” Ed 70.3

“Yamang ang mga anak ng Diyos ay kaisa kay Cristo, paano tinitingnan ni Jesus ang pagtatangi-tangi ng tao, ang mga pagkakaiba-iba ng antas sa lipunan, at ang paghihiwalay ng tao sa kanyang kapwa dahil sa kulay ng balat, lahi, katayuan, kayamanan, pinagmulan, o mga natamo sa buhay? Ang lihim ng tunay na pagkakaisa ay matatagpuan sa pagiging magkakapantay ng lahat ng mananampalataya kay Cristo. Ang ugat ng lahat ng pagkakahati-hati, alitan, at hindi pagkakaunawaan ay ang paglayo kay Cristo. Si Cristo ang sentro na dapat lapitan ng lahat. Habang lalo tayong lumalapit sa Kanya, lalo rin tayong nagiging malapit sa isa't isa sa damdamin, malasakit, at pag-ibig, hanggang sa maipakita natin ang Kanyang karakter at larawan. Sa Diyos ay walang kinikilingan.” 1SM 259.2

“Alam ni Jesus na walang tunay na halaga ang karangyaan at karangalan ng sanlibutan, kaya hindi Niya ito pinansin. Sa Kanyang marangal na pag-iisip, mataas na karakter, at matuwid na mga prinsipyo, higit Siyang dakila kaysa sa lahat ng walang kabuluhang uso at pagpaparangal ng mundo. Bagama't inilarawan Siya ng propeta bilang ‘Siya'y hinamak at itinakuwil ng mga tao; isang taong sa kapanglawan.’ (Isaias 53:3), maaari sana Siyang kilalanin bilang pinakadakila sa mga mararangal sa lupa. Kung nanaisin lamang Niya, ang mga kilalang tao at mataas na lipunan ay kusang maghahangad ng Kanyang pakikisama. Ngunit hindi Niya hinangad ang papuri ng tao. Namuhay Siya nang malaya sa impluwensiya ng sinuman. Para sa Kanya, ang kayamanan, katungkulan, mataas na posisyon, at lahat ng anyo ng karangalan sa sanlibutan ay walang kabuluhan. Iniwan Niya ang karangalan at kaluwalhatian ng langit, ngunit hindi Siya naghangad ng anumang karangyaan sa lupa. Wala Siyang marangyang pamumuhay ni magagarbong palamuti; ang tanging ipinakita Niya ay ang kagandahan ng pagpapakumbaba.” 1SM 259.3

“Ang mga dukha, ang mga nabubuhay sa kahirapan, ang mga nabibigatan sa mga alalahanin at paghihirap ng buhay, ay walang makikitang dahilan sa buhay ni Jesus upang isipin na hindi Niya nauunawaan ang kanilang mga pagsubok o hindi Niya nadarama ang bigat ng kanilang kalagayan. Ang Kanyang payak at mapagpakumbabang pamumuhay ay lubos na kaayon ng Kanyang mapagpakumbabang kapanganakan at kalagayan. Ang Anak ng walang hanggang Diyos, ang Panginoon ng buhay at kaluwalhatian, ay kusang nagpakababa at namuhay kasama ng mga pinakahamak sa lipunan upang walang sinuman ang makadamang siya ay hindi karapat-dapat lumapit sa Kanya. Ginawa Niyang bukas ang Kanyang sarili para sa lahat. Hindi Siya pumili lamang ng ilang taong bibigyan ng pansin habang binabalewala ang iba. Nalulungkot ang Espiritu ng Diyos kapag ang tao ay inilalayo sa kanyang kapwa dahil sa makitid na pag-iisip at pagtatangi, lalo na kung ito ay ginagawa ng mga nagpapakilalang mga anak ng Diyos.” 1SM 260.1

“Pumarito si Cristo sa sanlibutan upang ipakita ang ganap na halimbawa ng isang taong lubos na kaisa ng Diyos. Sa pamamagitan ng Kanyang awa, habag, at pag-ibig, ipinakita Niya ang isang bagong kahulugan ng tunay na kadakilaan. Bilang Ulo ng sangkatauhan, itinuro Niya ang mga simulain ng pamahalaan ng Diyos at ipinakita kung paano ganap na nagkakasundo ang awa at katarungan. Ang pagkakasundong ito ay hindi nangangahulugang kinukunsinti ang kasalanan o isinasantabi ang hinihingi ng katarungan. Sa halip, ang bawat katangian ng Diyos ay gumaganap ng nararapat nitong bahagi. Dahil dito, ang awa ay naipakikita kahit sa pagpaparusa sa taong makasalanan at ayaw magsisi, nang hindi nawawala ang habag at kabutihan ng Diyos. Gayundin, ang katarungan ay naipakikita sa pagpapatawad sa nagsisising makasalanan, nang hindi isinasakripisyo ang katuwiran at integridad ng Diyos.” 1SM 260.2