Isang Makalangit na Pagkamamamayan
Liksyon 7, Unang Semestre, Pebrero 7–13, 2026
Share this Lesson
Hapon ng Sabbath, Pebrero 7
Memory Text:
“ Huwag kayong mangabalisa sa anomang bagay; kundi sa lahat ng mga bagay sa pamamagitan ng panalangin at daing na may pagpapasalamat ay ipakilala ninyo ang inyong mga kahilingan sa Dios. ” — Filipos 4:6
“Hayaan ang bawat isa na nagsasabing siya ay anak ng Hari ng langit na patuloy na magsikap na ipakita ang mga prinsipyo ng kaharian ng Diyos. Alalahanin ng bawat isa na sa espiritu, sa salita, at sa gawa, dapat siyang maging tapat at tunay sa lahat ng mga tuntunin at utos ng Panginoon. Dapat tayong maging mapagkakatiwalaan at matapat na mamamayan ng kaharian ni Cristo, upang makita ng mga taong nakatuon sa karunungan ng sanlibutan ang tunay na larawan ng kayamanan, kabutihan, habag, lambing, at kagandahang-asal ng mga mamamayan ng kaharian ng Diyos. (RH, Oktubre 24, 1907, par. 11)
Sa “tibagan” ng mga Judio at ng mga Hentil, nagsikap ang mga apostol na maglabas ng mga batong ilalagay sa pundasyon. Sa kanyang liham sa mga mananampalataya sa Efeso, sinabi ni Pablo: “Kaya nga hindi na kayo mga taga ibang lupa at mga manglalakbay, kundi kayo'y mga kababayan na kasama ng mga banal, at sangbahayan ng Dios, Na mga itinatayo sa ibabaw ng kinasasaligan ng mga apostol at ng mga propeta, na si Cristo Jesus din ang pangulong bato sa panulok; Na sa kaniya'y ang buong gusali, na nakalapat na mabuti, ay lumalago upang maging isang templong banal sa Panginoon; Na sa kaniya'y itinayo naman kayo upang maging tahanan ng Dios sa Espiritu.” (Efeso 2:19–22; AA 596.1)
Linggo Pebrero 8
Mga Huwaran
Basahin ang Filipos 3:17–19 . Paanong ang mabuti at masamang mga huwaran ay inilalarawan sa talatang ito? Anong mga susi ang ibinigay upang mabigyan sila ng pagkakaiba?
“ Ang babalang ito tungkol sa mga panganib na kinakaharap ng bayan ng Diyos ay nagmula sa Isa na lubos na nakaaalam. Ang mga kaaway ng krus ni Cristo ay magpapanggap na parang nasa liwanag. Ganito rin ang nangyari noong panahon ni Pablo. Nang makita ng apostol ang impluwensiya ng mga ito, binalaan niya ang mga tao—na may pagluha—na huwag silang mahikayat, sapagkat sila ay mga kaaway ng krus ni Cristo. “Na ang kanilang kahihinatnan ay ang kapahamakan, na ang kanilang dios ay ang tiyan, at ang kanilang kapurihan ay nasa kanilang kahihiyan, na nagiisip ng mga bagay na ukol sa lupa.” (Filipos 3:19.)
(12LtMs, Ms 89, 1897, par. 3)
Maraming maling bagay ang hinahayaan nating makalusot nang hindi napapansin, samantalang sa pamamagitan ng ating maka-Diyos na pananalita at pamumuhay ay maaari sana tayong maging halimbawa ng tamang gawain—isang patuloy na paalala at pagsaway sa mga gumagawa ng masama. Hindi natin dapat hayaang ang ating halimbawa ay magmukhang pagsang-ayon sa maling gawain. May langit na dapat makamtan at may impiyernong dapat iwasan.
Sa malalaking iglesya ng mga mananampalataya, may natatanging panganib na bumaba ang pamantayan. Kapag marami ang magkakasama, mas may posibilidad na ang ilan ay maging pabaya at walang malasakit kaysa kung sila’y nag-iisa at kailangang tumayong matatag sa sarili. Ngunit kahit sa gitna ng mahihirap na kalagayan, maaari tayong maging mapagbantay sa panalangin at magpakita ng maka-Diyos na pananalita at pamumuhay—isang makapangyarihang patotoo para sa tama. Hindi tayo dapat magsalita ng mga salitang makapagpapahina ng loob ng ating mga kapwa manlalakbay sa landas ng Kristiyanismo. Ibinigay ni Cristo ang Kanyang buhay upang tayo ay mabuhay na kasama Niya sa kaluwalhatian. Sa buong walang hanggan, dadalhin Niya sa Kanyang mga kamay ang mga bakas ng malulupit na pako na tumusok sa Kanya sa krus ng Kalbaryo.
(HP 299.4)
Lunes, Pebrero 9
“Manindigan sa Panginoon”
Basahin ang Filipos 3:20 , 21. Paano malinaw na inilarawan ni Pablo kung ano ang katulad ng “pagkamamamayang” Kristiyano?
“Ang ating personal na pagkakakilanlan ay mananatili sa muling pagkabuhay, bagaman hindi na ito binubuo ng parehong mga bahagi ng materyal na inilibing sa libingan. Ang mga kahanga-hangang gawa ng Diyos ay isang hiwaga para sa tao. Ang espiritu at karakter ng tao ay ibinabalik sa Diyos upang Kanyang ingatan. Sa muling pagkabuhay, bawat isa ay magkakaroon pa rin ng sariling karakter. Sa itinakdang panahon ng Diyos, tatawagin Niya ang mga patay, muling ibibigay ang hininga ng buhay, at uutusan ang mga tuyong buto na mabuhay. Ang parehong anyo ay muling lilitaw, ngunit wala na itong sakit o anumang kapintasan. Mabubuhay itong muli na taglay ang parehong pagkakakilanlan, kaya’t makikilala ng magkakaibigan ang isa’t isa. Walang batas ng Diyos sa kalikasan na nagsasabing ibinabalik Niya ang eksaktong parehong mga bahagi ng katawan bago ito namatay. Sa halip, bibigyan ng Diyos ang mga matuwid na patay ng katawang kalulugdan Niya. (Mar 301.2)
Ang muling pagkabuhay ni Jesus ay larawan ng muling pagkabuhay ng lahat ng natutulog sa Kanya. Ang mukha ng nabuhay na Tagapagligtas, ang Kanyang kilos, at pananalita ay pawang pamilyar sa Kanyang mga alagad. Kung paanong si Jesus ay nabuhay mula sa mga patay, gayon din mabubuhay ang mga natutulog sa Kanya. Makikilala pa rin natin ang ating mga kaibigan, tulad ng pagkakilala ng mga alagad kay Jesus. Maaaring sila’y naging may kapansanan, may sakit, o napinsala sa mortal na buhay na ito, ngunit sila’y babangon na may ganap na kalusugan at kaayusan ng katawan. Gayunman, sa kanilang niluwalhating katawan, ang kanilang pagkakakilanlan ay ganap na mananatili. Kung magkagayon, makikilala natin sila tulad ng pagkakakilala sa atin. (1 Corinto 13:12). Sa mga mukhang nagniningning sa liwanag na nagmumula sa mukha ni Jesus, makikita natin ang mga anyo ng ating mga minamahal.
(DA 804.1)
Ang mismong mga katawang inihasik na may pagkasira ay ibabangon na walang kasiraan. Ang inihasik sa kahihiyan ay ibabangon sa kaluwalhatian; ang inihasik sa kahinaan ay ibabangon sa kapangyarihan; ang inihasik na likas na katawan ay ibabangon na espirituwal na katawan. Ang ating mga mortal na katawan ay bubuhayin ng Kanyang Espiritu na nananahan sa atin.
(2SM 270.4)
Inaangkin ni Cristo bilang Kanya ang lahat ng sumampalataya sa Kanyang pangalan. Ang nagbibigay-buhay na kapangyarihan ng Espiritu ni Cristo na nananahan sa mortal na katawan ang nagbubuklod sa bawat mananampalataya kay Jesus Cristo. Ang mga sumasampalataya kay Jesus ay mahalaga sa Kanyang puso, sapagkat ang kanilang buhay ay nakatago kay Cristo sa Diyos. Darating ang utos mula sa Tagapagbigay-buhay: “Magsigising at magsiawit, kayong nagsisitahan sa alabok: sapagka't ang iyong hamog ay gaya ng hamog ng mga damo, at iluluwa ng lupa ang mga patay.” (Isaias 26:19).
(2SM 271.1)
Tatawagin ng Tagapagbigay-buhay ang Kanyang mga tinubos sa unang pagkabuhay na mag-uli. Hanggang sa maluwalhating sandaling iyon—kapag tumunog ang huling trumpeta at ang napakalaking hukbo ay lalabas tungo sa walang hanggang tagumpay—ang bawat banal na natutulog ay iingatang ligtas, binabantayan na parang mahalagang hiyas na kilala ng Diyos sa pangalan. Sa kapangyarihan ng Tagapagligtas na nanahan sa kanila habang sila’y nabubuhay, at dahil sila’y naging kabahagi ng banal na kalikasan, sila’y ibabangon mula sa kamatayan. (2SM 271.2)
Ang tinig na sumigaw mula sa krus, “Naganap na,” ay narinig maging ng mga patay. Tumagos ito sa mga dingding ng mga libingan at tinawag ang mga natutulog upang bumangon. Gayundin ang mangyayari kapag ang tinig ni Cristo ay marinig mula sa langit. Ang tinig na iyon ay tatagos sa mga libingan, magbubukas sa mga puntod, at ang mga patay kay Cristo ay babangon. Sa muling pagkabuhay ng Tagapagligtas, may ilang libingan na nabuksan; ngunit sa Kanyang ikalawang pagdating, maririnig ng lahat ng mahalagang patay ang Kanyang tinig at lalabas tungo sa maluwalhati at walang kamatayang buhay. Ang kapangyarihang bumuhay kay Cristo mula sa mga patay ang siya ring bubuhay sa Kanyang iglesia at luluwalhati rito kasama Niya—higit sa lahat ng pamunuan, kapangyarihan, at bawat pangalang nababanggit, hindi lamang sa mundong ito kundi maging sa mundong darating. (DA 787.2)
Martes Pebrero 10
Magalak Kayong Lagi sa Panginoon
Basahin ang Filipos 4:4–7 . Paano natin mararanasan ang “kapayapaan ng Diyos”?
“ Tuwing umaga, italaga ninyo ang inyong sarili at ang inyong mga anak sa Diyos para sa araw na iyon. Huwag kayong magplano para sa mga buwan o taon na darating, sapagkat hindi ninyo hawak ang mga ito. Isang maikling araw lamang ang ipinagkaloob sa inyo. Gamitin ninyo ang bawat oras nito para sa Panginoon na para bang ito na ang huling araw ninyo sa lupa. Iharap ninyo sa Diyos ang lahat ng inyong mga plano—maaaring ipagpatuloy ang mga ito o ipatigil ayon sa Kanyang kalooban. Tanggapin ninyo ang Kanyang mga plano kaysa sa sarili ninyo, kahit mangahulugan ito ng pagbitaw sa mga proyektong mahalaga sa inyo. Sa ganitong paraan, ang inyong buhay ay unti-unting mahuhubog ayon sa banal na halimbawa; at ang kapayapaan ng Diyos, na higit sa kayang maunawaan ng isip, ang mag-iingat sa inyong mga puso at isipan sa pamamagitan ni Cristo Jesus. (Filipos 4:7)
(CCh 152.6)
Ang tunay na relihiyon ay nagpaparangal sa isipan, nagpapadalisay ng panlasa, nagpapabanal sa paghatol, at ginagawang kabahagi ang tao sa kadalisayan at kabanalan ng langit. Inilalapit tayo nito sa mga anghel at lalo tayong inilalayo sa espiritu at impluwensiya ng sanlibutan. Nakikisangkot ito sa bawat gawain at ugnayan ng buhay at nagbibigay sa atin ng “espiritu ng matinong pag-iisip,” na ang bunga ay kaligayahan at kapayapaan.
(CH 629.3)
Paano pinapalawak ng mga sumusunod na talata ang ating pagkaunawa sa kapayapaan ng Diyos? Mga Awit 29:11 , Isa. 9:6 , Lucas 2:14 , Juan 14:27 , 1 Cor. 14:33 .
“Sinabi ni Cristo tungkol sa Kanyang sarili, “Huwag ninyong isiping ako'y naparito upang magdala ng kapayapaan sa lupa: hindi ako naparito upang magdala ng kapayapaan, kundi tabak.” (Mateo 10:34). Bagaman Siya ang Prinsipe ng Kapayapaan, naging sanhi rin Siya ng pagkakahati. Siya na naparito upang magpahayag ng mabuting balita at magbigay ng pag-asa at kagalakan sa puso ng mga tao ay nagbukas ng isang tunggalian na sumisiklab at pumupukaw ng matinding damdamin sa puso ng tao. Binalaan Niya ang Kanyang mga tagasunod: “Sa sanlibutan ay magkakaroon kayo ng kapighatian.” “Kayo’y dadakpin at uusigin; dadalhin sa mga sinagoga at ipabibilanggo, at ihaharap sa mga hari at mga pinuno dahil sa Aking pangalan.” “Kayo’y ipagkakanulo maging ng inyong mga magulang, mga kapatid, mga kamag-anak, at mga kaibigan; at ang ilan sa inyo ay ipapapatay nila.” (Juan 16:33; Lucas 21:12, 16).
(AA 84.2)
Miyerkules Pebrero 11
Isipin Ninyo ang Mga Bagay na Ito
Basahin ang Filipos 4:8 , 9. Anong mga partikular na aksyon ang hinihimok?
**Ang natatanging gawain ni Satanas sa mga huling araw na ito ay ang hawakan ang isipan ng mga kabataan—upang sirain ang kanilang pag-iisip at pag-alabin ang masasamang pagnanasa. Alam niya na sa paggawa nito ay maaakay niya sila sa maruruming gawa, at sa gayon ay bababa ang lahat ng mararangal na kakayahan ng isip, hanggang sa magamit niya sila ayon sa kanyang sariling layunin. Ang bawat isa ay may kalayaang pumili (free moral agent), kaya dapat sanayin ang ating mga kaisipan na tumungo sa tamang direksyon. Ang unang gawain ng sinumang nagnanais magbago ay ang linisin ang kanyang imahinasyon. Ang ating mga iniisip ay dapat magtaas at magpabuti sa ating pag-iisip.“ nomang bagay na katotohanan, anomang bagay na kagalanggalang, anomang bagay na matuwid, anomang bagay na malinis, anomang bagay na kaibigibig, anomang bagay na mabuting ulat; kung may anomang kagalingan, at kung may anomang kapurihan, ay isipin ninyo ang mga bagay na ito.” (Filipos 4:8). Malawak ang larangang maaaring pag-isipan ng isip nang ligtas. Kapag sinisikap ni Satanas na ituon ang iyong isip sa mababa at mahalay na bagay, agad mo itong ibalik sa tama. Kapag ang masasamang imahinasyon ay pilit na pumapasok sa iyong isipan, tumakbo ka sa trono ng biyaya at manalangin para sa lakas mula sa langit. Sa pamamagitan ng biyaya ni Cristo, posible nating tanggihan ang maruruming pag-iisip. Pupukawin ni Jesus ang isip, lilinisin ang mga iniisip, at dadalisayin ang puso mula sa bawat lihim na kasalanan. “Sapagka't ang mga sandata ng aming pakikilaban ay hindi ukol sa laman, kundi sa harapan ng Dios ay may kapangyarihan…na siyang gumigiba ng mga maling haka, at ng bawa't bagay na matayog na nagmamataas laban sa karunungan ng Dios, at bumibihag sa lahat ng pagiisip sa pagtalima kay Cristo;.” (2 Corinto 10:4–5).”**
**May tungkulin tayong labanan ang tukso. Ang mga ayaw maging bihag ng mga pakana ni Satanas ay dapat bantayang mabuti ang mga daanan ng kaluluwa; iwasan nilang basahin, tingnan, o pakinggan ang anumang mag-uudyok ng maruruming kaisipan. Huwag hayaang matuon ang isip kung saan-saan ayon sa mga mungkahi ng kaaway ng kaluluwa. “Kaya't inyong bigkisan ang mga baywang ng inyong pagiisip,” sabi ni apostol Pedro, “maging mapagpigil kayo… na huwag kayong mangagasal na ayon sa kawalang kaalaman; Nguni't yamang banal ang sa inyo'y tumawag, ay mangagpakabanal naman kayo sa lahat ng paraan ng pamumuhay.” (1 Pedro 1:13–15). Sinabi naman ni Pablo, “mga kapatid, anomang bagay na katotohanan, anomang bagay na kagalanggalang, anomang bagay na matuwid, anomang bagay na malinis, anomang bagay na kaibigibig, anomang bagay na mabuting ulat; kung may anomang kagalingan, at kung may anomang kapurihan, ay isipin ninyo ang mga bagay na ito.” (Filipos 4:8). Mangyayari lamang ito sa pamamagitan ng taimtim na panalangin at walang tigil na pagbabantay. Kailangan nating tulungan ng patuloy na impluwensya ng Espiritu Santo, na magtutuon sa ating isip sa mga bagay na makalangit at maghahasa sa atin na mag-isip ng dalisay at banal. Dapat din nating masikap na pag-aralan ang Salita ng Diyos. “Sa paano lilinisin ng isang binata ang kaniyang daan? Sa pamamagitan ng pag-iingat ayon sa Iyong salita.” “Ang Iyong salita,” sabi ng salmista, “ay iningatan ko sa aking puso upang hindi ako magkasala laban sa Iyo.” (Awit 119:9, 11). PP 460.2
Huwebes Pebrero 12
Mga Susi para sa Pagiging Kontento
Basahin ang Filipos 4:10–13 , 19. Anong mga susi ang inihayag ni Pablo para sa isang kontento at masayang buhay?
“Si Jesus, ang ating Manunubos, ay lumakad sa lupa na may dangal na parang isang hari; gayunman, Siya ay maamo at mapagpakumbaba sa puso. Siya ay naging liwanag at pagpapala sa bawat tahanan sapagkat dala Niya ang kagalakan, pag-asa, at lakas ng loob. Sana ay matuto tayong masiyahan sa mas kaunti—mas kaunting paghahangad ng puso at mas kaunting pagpupunyagi para sa mga bagay na mahirap makamtan upang pagandahin ang ating mga tahanan—samantalang ang higit na pinahahalagahan ng Diyos kaysa mga hiyas, ang maamo at tahimik na espiritu, ay hindi natin pinapahalagahan. Ang biyaya ng pagiging simple, maamo, at may tunay na pagmamahal ang makapagpapaging paraiso kahit sa pinakasimpleng tahanan. Mas mabuting tiisin nang may kagalakan ang bawat abala kaysa mawala ang kapayapaan at kasiyahan.”**
“May mga taong hindi mapalagay; kahit lumipat pa sila sa ibang lugar upang manirahan, mananatili pa rin silang hindi nasisiyahan, sapagkat ang diwa ng pagkadismaya ay nasa kanilang puso. Ang pagbabago ng lugar ay hindi nagdudulot ng pagbabago ng puso. Ang kanilang mga ugali ay hindi pa napipino at napapadakila ng Espiritu ni Cristo. Kailangan nilang matutunan ang aral ng pagiging kontento. Hindi nila sinusuri ang ugnayan ng sanhi at bunga, at hindi nila hinahangad na maunawaan ang mga pamantayan ng Biblia tungkol sa pagkatao—na mahalaga para sa tunay na tagumpay.”
“Ang relihiyon ay hindi dapat isinusuot lamang na parang balabal kapag nasa bahay-sambahan; sa halip, ang mga prinsipyo ng relihiyon ay dapat makita sa buong pamumuhay. Ang mga umiinom mula sa bukal ng buhay ay hindi, tulad ng mga makamundo, magpapakita ng matinding pagnanais para sa pagbabago at aliw. Sa kanilang asal at pagkatao makikita ang kapahingahan, kapayapaan, at kaligayahang natagpuan nila kay Jesus habang araw-araw nilang inilalapag sa Kanya ang kanilang mga alalahanin at pasanin. Ipinapakita nila na may kasiyahan—at maging kagalakan—sa landas ng pagsunod at pagtupad sa tungkulin.” 4T 432.2
Biyernes Pebrero 13
Karagdagang Kaisipan
“ Mapapalad ang nangaghuhugas ng kanilang damit, upang sila'y magkaroon ng karapatan sa punong kahoy ng buhay, at makapasok sa bayan sa pamamagitan ng mga pintuan.” (Pahayag 22:14)
**Kung ano ang inihahasik ng tao, iyon din ang kanyang aanihin’ (Galacia 6:7). Nais kong maghasik para sa panahong ito at para sa walang hanggan. Ang aking puso ay nagugutom at nauuhaw sa katuwiran. Nais kong ang aking buhay ay maitago kay Cristo Jesus upang ang aking paghahasik ay magbunga ng tamang uri ng ani. Malalim ang aking damdamin tungkol sa aking sarili, sapagkat araw-araw—sa salita man o sa gawa—ako ay maaaring naghahasik ng panirang damo (tare) o kaya naman ay trigo. Nais kong maghasik para sa ngayon at sa walang hanggan. Halos natapos ko na ang takdang panahon ng aking buhay; ano kaya ang magiging ani? Nais ko ang isang tahimik at matatag na pagtitiwala sa Kataas-taasan. Naranasan ko ang Kanyang kahanga-hangang pag-iingat habang sinusunod ko ang landas ng tungkulin. Nais kong pumanaw na tulad ng isang bungkos ng trigo na ganap nang hinog. Ayokong magkaroon ng reklamo sa aking puso; tanging pasasalamat lamang ang dapat manatili roon. Ang awa ng Diyos at ang Kanyang mapagmahal na kagandahang-loob ay hindi dapat kalimutan, kundi ituring na napakahalaga at laging aalalahanin. Bilang mga saksi sa Kanyang kadakilaan, maaari nating itaas at purihin ang Kanyang banal na pangalan. Tayo ay kasama Niya sa banal na bundok.”**
“Ang bawat sandali ay mahalaga at may kinalaman sa walang hanggang kahihinatnan. Nabubuhay tayo sa mundong puno ng mga anyong mapanlinlang—na tulad ng mga mansanas ng Sodoma na umaakit ngunit nandaraya. O, paano kaya tinitingnan ng Panginoon ang pandaraya at pagkukunwari na laganap sa ating mundo! Kung hindi tayo makakakita lampas sa mga ulap tungo sa maliwanag na sinag ng Araw ng Katuwiran, madali tayong panghinaan ng loob—ngunit si Jesus ay buhay! …”
**Ang pagsasanay sa paaralan ni Cristo ang magtuturo sa iglesya na umasa sa bisig ng kanyang Minamahal. Sa wakas, ang mga tinubos ng Panginoon ay darating sa Sion na may awitan at walang hanggang kagalakan sa kanilang mga ulo, matagumpay na nagtatagumpay. Ang lahat ng hukbo ng mga anghel ay magagalak sa kanila at aawit. Ngunit ano ang mga kailangan upang maging mamamayan doon? ‘Mapapalad ang mga tumutupad sa Kanyang mga utos, upang magkaroon sila ng karapatan sa punongkahoy ng buhay at makapasok sa lungsod sa pamamagitan ng mga pintuan.** TMK 353.4