Pagkakaroon ng Pananampalataya
Liksyon 8, Ikalawang Semestre, Mayo 16–22, 2026
Share this Lesson
Hapon ng Sabbath Mayo 16
Memory Text:
“ Ngayon, ang pananampalataya ay ang katiyakan sa mga bagay na inaasahan, ang paninindigan sa mga bagay na hindi nakikita.” — Hebreo 11:1
“May panganib sa pagtingin sa pag-aaring-ganap sa pamamagitan ng pananampalataya na para bang ang pananampalataya mismo ang nagbibigay ng karapatan o merito sa tao. Kapag tinanggap mo ang katuwiran ni Cristo bilang isang walang-bayad na kaloob, ikaw ay malayang inaaring-ganap sa pamamagitan ng pagtubos ni Cristo. Ano nga ba ang pananampalataya? Ito ang “sangkap ng mga bagay na hinihintay, ang katunayan ng mga bagay na hindi nakikita” (Hebreo 11:1). Ito ay ang pagsang-ayon ng pag-iisip sa mga salita ng Diyos, na nagbubuklod sa puso sa kusang pagtatalaga at paglilingkod sa Kaniya—sa Diyos na Siyang nagbigay ng pang-unawa, kumilos sa puso, at unang umakay sa isipan upang mamasdan si Cristo sa krus ng Kalbaryo. Ang pananampalataya ay ang lubos na pagsuko sa Diyos ng ating isip at mga kakayahang pangkaisipan, ang pagpapasakop ng kalooban sa Kaniya, at ang pagkilala kay Cristo bilang tanging pintuan upang makapasok sa kaharian ng langit. FW 25.2
“Kapag natutuhan ng tao na hindi niya kayang makamit ang katuwiran sa pamamagitan ng sarili niyang mga gawa o merito, at sa halip ay tumingin siya nang may ganap at matibay na pagtitiwala kay Jesu-Cristo bilang kaniyang tanging pag-asa, mawawala ang labis na pagtitiwala sa sarili at higit na maitataas si Jesus. Ang kaluluwa at katawan ay nadungisan at nahawahan ng kasalanan, at ang puso ay napalayo sa Diyos; gayunman, marami pa rin ang nagsisikap sa sarili nilang limitadong lakas upang makamtan ang kaligtasan sa pamamagitan ng mabubuting gawa. Iniisip nilang gagawin ni Jesus ang isang bahagi ng pagliligtas, at sila naman ang gagawa ng natitira. Kailangan nilang makita sa pamamagitan ng pananampalataya na ang katuwiran ni Cristo lamang ang kanilang tanging pag-asa—sa buhay na ito at hanggang sa walang hanggan. FW 25.3
Linggo Mayo 17
Basta Bigyan Mo Lamang Ako ng Isang Tanda!
Gusto rin ng mga tao noong panahon ni Jesus ng isang palatandaan na Siya talaga ang Anak ng Diyos, kahit na nakatanggap na sila ng maraming palatandaan. Paano tumugon si Jesus? (Tingnan ang Marcos 8:11, 12.)
“Ang bawat himalang ginawa ni Cristo ay isang malinaw na patunay ng Kaniyang pagka-Diyos. Ginagawa Niya ang mismong mga gawaing inihula tungkol sa Mesiyas; subalit para sa mga Pariseo, ang mga gawang ito ng habag at awa ay naging isang hayagang pagkakasala. Ang mga pinunong Judio ay tumingin nang may malamig at walang pusong pagwawalang-bahala sa pagdurusa ng tao. Sa maraming pagkakataon, ang kanilang pagkamakasarili at pang-aapi mismo ang naging sanhi ng mga kapighatiang inalis ni Cristo. Kaya naman, ang Kaniyang mga himala ay naging isang tahimik ngunit makapangyarihang pagsaway sa kanila. DA 406.4
“Ang mismong dahilan na nagtulak sa mga Judio upang tanggihan ang gawain ng Tagapagligtas ay siya ring pinakadakilang katibayan ng Kaniyang banal na katangian. Ang pinakamalalim na kahulugan ng Kaniyang mga himala ay makikita sa katotohanang ang mga ito ay ginawa para sa pagpapala at kapakanan ng sangkatauhan. Ang pinakadakilang patunay na Siya ay nagmula sa Diyos ay ang Kaniyang buhay na naghahayag ng karakter ng Diyos. Ginawa Niya ang mga gawa ng Diyos at sinalita ang mga salita ng Diyos. Ang gayong uri ng buhay ang pinakadakila sa lahat ng himala. DA 406.5
“Kapag ang mensahe ng katotohanan ay ipinahahayag sa ating panahon, marami ang katulad ng mga Judio na sumisigaw, ‘Magpakita Ka sa amin ng tanda. Gumawa Ka ng himala.’ Ngunit si Cristo ay hindi gumawa ng himala ayon sa kahilingan ng mga Pariseo. Hindi rin Siya gumawa ng himala sa ilang bilang tugon sa mga mapanuksong salita ni Satanas. Hindi Niya ipinagkakaloob sa atin ang kapangyarihang ipagtanggol ang ating sarili o upang bigyang-kasiyahan ang mga hinihingi ng kawalan ng pananampalataya at kapalaluan. Gayunman, ang ebanghelyo ay may malinaw na tanda ng banal nitong pinagmulan. Hindi ba’t isang himala na tayo ay makalaya mula sa pagkaalipin ni Satanas? Ang pakikipaglaban laban kay Satanas ay hindi likas sa puso ng tao; ito ay itinatanim lamang ng biyaya ng Diyos. Kapag ang isang taong pinaghaharian ng matigas at mapanghimagsik na kalooban ay napalaya at buong pusong sumuko sa pag-akay ng makalangit na kapangyarihan ng Diyos, isang himala ang nagaganap. Gayundin naman, kapag ang isang taong matagal na nabihag ng matinding panlilinlang ay naakay upang maunawaan ang katotohanang moral. … Ang isang buhay na patuloy na naaayon kay Cristo ay isang dakilang himala. Sa pangangaral ng salita ng Diyos, ang tandang dapat mahayag ngayon at magpakailanman ay ang presensya ng Espiritu Santo, upang gawing kapangyarihang nagbibigay-bagong-buhay ang salita sa mga nakikinig. Ito ang patotoo ng Diyos sa sanlibutan hinggil sa banal na misyon ng Kaniyang Anak. DA 407.1
“Ang mga naghahangad ng tanda mula kay Jesus ay lubusan nang nagpatigas ng kanilang puso sa kawalan ng pananampalataya kaya’t hindi nila nakita sa Kaniyang karakter ang wangis ng Diyos. Ayaw nilang tanggapin na ang Kaniyang misyon ay katuparan ng mga Kasulatan. Sa talinghaga tungkol sa mayamang lalaki at kay Lazaro, sinabi ni Jesus sa mga Pariseo, ‘Kung di nila pinakikinggan si Moises at ang mga propeta, ay di rin mangahihikayat sila, kahit ang isa'y magbangon sa mga patay.’ Lucas 16:31. Walang anumang tanda na maibibigay sa langit o sa lupa ang makapagdadala ng pakinabang sa kanila.” DA 407.2
Lunes Mayo 18
Nakikita ni Jesus ang Ating Pananampalataya
Ihambing kung paano inilalarawan ni Jesus ang pananampalataya ng Kanyang mga alagad sa Marcos 4:40 sa pananampalataya ng babae sa Mateo 15:21–28.
“Kung paanong si Jesus ay nagpahinga sa pamamagitan ng pananampalataya sa pangangalaga ng Ama, gayundin naman tayo ay dapat magpahinga sa pangangalaga ng ating Tagapagligtas. Kung ang mga alagad ay nagtiwala sa Kaniya, sila sana ay nanatiling may kapayapaan. Ang kanilang takot sa oras ng panganib ay naghayag ng kanilang kakulangan sa pananampalataya. Sa kanilang pagsisikap na iligtas ang kanilang sarili, nalimutan nila si Jesus; at nang mawalan na sila ng pag-asa sa sarili nilang kakayahan at bumaling sa Kaniya, saka lamang Niya sila natulungan.” DA 336.2
“Nalugod ang Tagapagligtas. Sinubok Niya ang pananampalataya ng babae sa Kaniya. Sa paraan ng Kaniyang pakikitungo rito, ipinakita Niyang ang babaeng itinuring na isang palaboy o itinatakwil ng Israel ay hindi na banyaga, kundi isa nang anak sa sambahayan ng Diyos. Bilang isang anak, karapatan niyang makibahagi sa mga kaloob ng Ama. Kaya’t ipinagkaloob ni Cristo ang kaniyang kahilingan at tinapos ang aral para sa mga alagad. Humarap Siya sa babae na may tinging puno ng habag at pag-ibig at sinabi, “O babae, dakila ang iyong pananampalataya; mangyari sa iyo ayon sa iyong nais.” Mula sa oras na iyon, gumaling ang kaniyang anak na babae. Hindi na ito muling ginulo ng demonyo. Umalis ang babae na kinikilala si Jesus bilang kaniyang Tagapagligtas at nagagalak dahil sa pagkakatugon sa kaniyang panalangin.” DA 401.3
Basahin ang Lucas 7:1–10. Ano ang natutunan natin tungkol sa pananam-palataya mula sa kuwentong ito?
“Ang matatandang Judio na nagrekomenda sa senturyon kay Cristo ay nagpakita kung gaano sila kalayo sa pagkakaroon ng espiritu ng ebanghelyo. Hindi nila kinilala na ang ating matinding pangangailangan ang siya nating tanging karapatan upang tumanggap ng awa ng Diyos. Sa kanilang sariling katuwiran, pinuri nila ang senturyon dahil sa kabutihang ipinakita nito sa ‘aming bayan.’ Ngunit sinabi ng senturyon tungkol sa kaniyang sarili, ‘Hindi ako karapat-dapat.’ Ang kaniyang puso ay naantig ng biyaya ni Cristo. Nakita niya ang sarili niyang pagiging di-karapat-dapat; gayunman, hindi siya natakot humingi ng tulong. Hindi siya nagtiwala sa sarili niyang kabutihan; ang kaniyang pinanghawakan ay ang kaniyang malaking pangangailangan. Hinawakan ng kaniyang pananampalataya si Cristo ayon sa tunay Niyang karakter. Hindi lamang siya naniwala kay Jesus bilang manggagawa ng mga himala, kundi bilang Kaibigan at Tagapagligtas ng sangkatauhan.” DA 316.4
“Ganiyan makalalapit kay Cristo ang bawat makasalanan. ‘Na hindi dahil sa mga gawa sa katuwiran na ginawa nating sarili, kundi ayon sa kaniyang kaawaan ay kaniyang iniligtas tayo.’ Tito 3:5. Kapag sinasabi ni Satanas sa iyo na ikaw ay isang makasalanan at wala kang maaasahang pagpapala mula sa Diyos, sabihin mo sa kaniya na si Cristo ay naparito sa sanlibutan upang iligtas ang mga makasalanan. Wala tayong anumang maihaharap upang maging karapat-dapat sa harap ng Diyos; ngunit ang pagsusumamong maaari nating dalhin ngayon at magpakailanman ay ang ating lubos na kawalang-kakayahan, na siyang dahilan kung bakit kinakailangan natin ang Kaniyang kapangyarihang tumubos. Tinalikuran ang lahat ng pagtitiwala sa sarili, maaari tayong tumingin sa krus ng Kalbaryo at magsabi—” DA 317.1
“‘Wala akong dalang anumang halaga sa aking kamay;
Sa Iyong krus lamang ako nanghahawak.’” DA 317.2
“Ang mga Judio ay naturuan mula pagkabata tungkol sa gawain ng Mesiyas. Nasa kanila ang mga kinasihang pahayag ng mga patriarka at mga propeta, gayundin ang makasagisag na aral ng paghahandog. Ngunit kanilang ipinagwalang-bahala ang liwanag; kaya nang makita nila si Jesus, wala silang nakitang kanais-nais sa Kaniya. Ngunit ang senturyon, na isinilang sa pagano, lumaki sa idolatriya ng imperyal na Roma, sinanay bilang isang kawal, at tila napalayo sa espirituwal na buhay dahil sa kaniyang edukasyon at kapaligiran—bukod pa sa pagiging itinakwil ng pagkapanatiko ng mga Judio at paghamak ng sarili niyang mga kababayan sa mga Israelita—ang taong ito ang nakaunawa sa katotohanang hindi nakita ng mga anak ni Abraham. Hindi niya hinintay na tanggapin muna ng mga Judio ang Isa na nagsasabing Siya ang kanilang Mesiyas. Nang ang ‘Liwanag, na nagbibigay-liwanag sa bawat taong dumarating sa sanlibutan’ (Juan 1:9) ay sumikat sa kaniya, bagama’t tila malayo, nakita pa rin niya ang kaluwalhatian ng Anak ng Diyos.” DA 317.3
Martes Mayo 19
Ang Pananampalataya Ay Hindi Isang Damdamin
Ano ang sinasabi ng Efeso 2:8 tungkol sa papel ng pananampalataya sa kaligtasan? Bakit hindi makatarungan na sabihin ng isang tao, “Wala akong pananampalataya dahil hindi ako pinagkalooban ng Diyos”?
“Ang kaisipang ang katuwiran ni Cristo ay ibinibilang sa atin, hindi dahil sa anumang merito o kabutihan sa ating sarili, kundi bilang isang walang-bayad na kaloob ng Diyos, ay isang napakahalagang katotohanan. Ayaw ng kaaway ng Diyos at ng sangkatauhan na ang katotohanang ito ay malinaw na maipahayag, sapagkat alam niyang kapag ito ay lubos na tinanggap ng mga tao, mawawasak ang kaniyang kapangyarihan sa kanila. Kapag nagtagumpay siyang punuin ang isipan ng pag-aalinlangan, kawalan ng pananampalataya, at espirituwal na kadiliman—maging sa mga nag-aangking mga anak ng Diyos—madali niya silang madaraig sa pamamagitan ng tukso.” GW 161.1
“Ang payak at buong-pusong pananampalatayang kumakapit sa salita ng Diyos ay dapat palakasin at pasiglahin. Kailangang magkaroon ang bayan ng Diyos ng pananampalatayang manghahawak sa banal na kapangyarihan; sapagkat ‘sa biyaya kayo’y naligtas sa pamamagitan ng pananampalataya; at ito’y hindi sa inyong sarili, ito’y kaloob ng Diyos.’ (Efeso 2:8.) Ang mga naniniwalang pinatawad na ng Diyos ang kanilang mga kasalanan alang-alang kay Cristo ay hindi dapat pahinain ng tukso o tumigil sa pagpapatuloy ng mabuting pakikipaglaban ng pananampalataya. Sa halip, ang kanilang pananampalataya ay dapat lalong tumibay hanggang sa ang kanilang buhay at pananalita ay kapwa magpatotoo na, ‘Ang dugo ni Jesu-Cristo … ay lumilinis sa atin mula sa lahat ng kasalanan.’ (1 Juan 1:7.)” GW 161.2
“Madalas itanong: Bakit napakaraming nagsasabing naniniwala sila sa salita ng Diyos, ngunit walang nakikitang tunay na pagbabago sa kanilang pananalita, espiritu, at karakter? Bakit marami ang hindi makatanggap ng pagsalungat sa kanilang mga layunin at plano, at madaling magpakita ng di-banal na pag-uugali, mararahas na pananalita, mapang-aping kilos, at bugso ng damdamin? Makikita sa kanilang buhay ang kaparehong pag-ibig sa sarili, kaparehong makasariling pagpapalayaw, kaparehong init ng ulo at padalus-dalos na pananalita na makikita rin sa mga makamundong tao. Naroon pa rin ang maramdaming kapalaluan, ang pagsunod sa likas na hilig, at ang kabaluktutan ng karakter—na para bang hindi nila kailanman nakilala ang katotohanan. Ang dahilan nito ay hindi sila tunay na nahikayat. Hindi nila pinahintulutan ang lebadura ng katotohanan na makapasok at makagawa sa kanilang puso. Hindi nila isinuko sa kapangyarihang nagbabago ng katotohanan ang kanilang likas at nakaugaliang pagkahilig sa kasamaan. Kaya’t ang kanilang buhay ay nagpapakita ng kakulangan ng biyaya ni Cristo at kawalan ng pananampalataya sa Kaniyang kapangyarihang baguhin ang karakter.” COL 99.1
“‘Ang pananampalataya ay nanggagaling sa pakikinig, at ang pakikinig ay sa pamamagitan ng salita ng Diyos.’ (Roma 10:17.) Ang mga Kasulatan ang dakilang kasangkapan sa pagbabago ng karakter. Nanalangin si Cristo, ‘Pakabanalin mo sila sa katotohanan: ang salita mo'y katotohanan.’ (Juan 17:17.) Kapag ang salita ng Diyos ay pinag-aaralan at sinusunod, ito’y gumagawa sa puso at pinasasakop ang bawat di-banal na pag-uugali. Dumarating ang Espiritu Santo upang ihayag at ikintal ang pagkakasala ng kasalanan, at ang pananampalatayang sumisibol sa puso ay gumagawang may pag-ibig kay Cristo, na humuhubog sa ating katawan, kaluluwa, at espiritu ayon sa Kaniyang wangis. Sa gayon ay magagamit tayo ng Diyos upang tuparin ang Kaniyang kalooban. Ang kapangyarihang ipinagkakaloob Niya ay kumikilos mula sa loob palabas, na umaakay sa atin upang maibahagi sa iba ang katotohanang naipahayag na sa atin.” COL 100.1
Miyerkules Mayo 20
Mga Halimbawa ng Pananampalataya
Maglaan ng oras ngayon upang pag-aralan ang Hebreo 11, ang dakilang kabanata tungkol sa pananampalataya. Basahin ito nang malakas sa unang pagkakataon, nang hindi humihinto. Pagkatapos ay basahin muli ito, at isulat ang iyong mga sagot sa mga sumusunod na tanong:
Sino ang nakapasok sa Lupang Pangako?—Lahat maliban sa mga mapagreklamo at mapagbulung-bulungan. Inaakala ba ninyo na maaari ninyong taglayin ang ganoon ding espiritu ng pagrereklamo at pagdaing at sa kabila nito ay matatanggap pa rin ninyo ang tatak ng Diyos? Kay laking kamangmangan ng ganitong kaisipan! Gaano naman magiging di-makatarungan kung lilipulin ng isang matuwid na Diyos ang mga masuwayin noong panahong iyon, ngunit ililigtas ang mga masuwayin sa panahong ito.
Ano ang naging dahilan upang ang isang pangkat ay maging karapat-dapat na makatawid sa Jordan?—Ito ay ang kanilang pagtitiwala sa Diyos, sapagkat kinilala nila Siyang kanilang Kataas-taasang Pinuno. Kinilala nila sina Moises at Josue bilang mga kasangkapang ginagamit ng Diyos upang ihayag ang Kaniyang kalooban sa kanila. Hindi nila itinuring ang mga ito nang higit o kulang sa kung ano talaga sila. Nasiyahan sila sa kalagayang ipinagkaloob sa kanila. Tinanggap nila ang mga tagubilin ayon sa pagkakabigay ng mga ito. Dahil dito, sila lamang ang nakapasok sa lupain.
Dahil nasa harapan natin ang mga halimbawang ito bilang babala at gabay, may katiyakan kong masasabi kung ako ba ay patungo sa Kaharian o patungo sa kailaliman ng lupa (Apoc. 12:16). At naniniwala akong kayo rin ay makapagsasabi kung saan kayo patutungo. Hindi humihingi ang Panginoon ng higit o kulang sa atin kaysa sa hiniling Niya sa mga naging halimbawa natin. Kaya’t walang anumang hiwaga kung ano ang dapat nating gawin at kung ano ang dapat nating iwasan upang matanggap ang tatak ng Diyos.
Hindi natin kailangang maghanap ng mga kahima-himalang karanasan o mag-isip na kailangan tayong makadama ng mahiwagang pakiramdam o matinding emosyon. Hindi natin kailangang gumulong sa lupa o tumalon sa kisame. Hindi, hindi natin kailangang gawing katawa-tawa ang ating sarili. Ang kailangan lamang nating gawin ay maging likas at totoo sa ating sarili—maging mahinahon, marangal, disente, at maka-langit na mga tao na taimtim na nagsisikap gawin ang kalooban ng Diyos dito sa lupa gaya ng ginagawa sa langit. Hindi natin kailangang itanghal ang ating sarili; sa halip, dapat nating asikasuhin nang tapat ang gawaing ipinagkatiwala sa atin ng Diyos at huwag makialam sa gawain ng iba.
Kapag nagawa na natin ang lahat ng ating makakaya upang sumunod sa mga hinihingi ng mensahe para sa kasalukuyang panahon—at hindi ng nakaraan—doon lamang tayo tatatakan at makatatayong kasama ng Kordero sa Bundok ng Sion.
Hindi ba’t dapat tayong magalak na habang tayo ay inaanyayahan sa Kaharian, malinaw ding ipinakikita sa atin kung paano makarating doon? Dahil dito, hindi natin dapat hayaang manghina ang ating pagtitiwala sa Diyos. Dapat tayong maging matatag at hindi natitinag sa lahat ng bagay, na walang pagkukulang. Ang mga lingkod ng Diyos sa ikalabing-isang oras, ayon sa Inspirasyon, ay magiging “isang dakila at makapangyarihang bayan; wala pang naging katulad nito, ni magkakaroon pa man pagkatapos nito.” Joel 2:2. Alam nila ang kanilang pinaniniwalaan, at pinaniniwalaan nila ang kanilang nalalaman. Higit sa lahat, alam nilang sila ay pinapatnubayan ng Diyos at hindi ng tao.
Hindi sila katulad ng mga Pariseo na nagtatayo ng mga bantayog bilang alaala sa mga namatay na propeta (Mat. 23:29–31), samantalang pinapatay naman nila ang mga nabubuhay na propeta! Sa liwanag na ito na tumatanglaw sa ating landas, ang mga kabanata 3, 4, 10, at 11 ng aklat ng Mga Hebreo ay nagiging malinaw at madaling maunawaan.
Huwebes Mayo 21
Ang Pananampalataya ni Jesus
Basahin ang Apocalipsis 14:12. Ano ang ibig sabihin ng “pananampalataya ni Jesus”?
“Kung nais nating taglayin ang espiritu at kapangyarihan ng mensahe ng ikatlong anghel, kailangan nating ipangaral nang magkasama ang kautusan at ang ebanghelyo, sapagkat ang mga ito ay hindi mapaghihiwalay. Habang ang kapangyarihang mula sa kaaway ay kumikilos upang udyukan ang mga anak ng pagsuway na pawalang-bisa ang kautusan ng Diyos at yurakan ang katotohanang si Cristo ang ating katuwiran, isang kapangyarihan naman mula sa Diyos ang gumagawa sa puso ng Kaniyang tapat na bayan upang itaas ang kautusan at itanyag si Jesus bilang ganap at sapat na Tagapagligtas. Kung wala ang kapangyarihang mula sa Diyos sa karanasan ng Kaniyang bayan, ang maling mga kaisipan at doktrina ay makakabihag ng isipan; si Cristo at ang Kaniyang katuwiran ay unti-unting mawawala sa karanasan ng marami, at ang kanilang pananampalataya ay mawawalan ng kapangyarihan at buhay.” GW 161.3
Basahin ang Mateo 26:36–42. Ano ang ipinapakita nito tungkol sa pananampalataya ni Jesus sa napakahalagang sandaling iyon?
“Masdan Siya habang pinag-iisipan Niya ang halagang kailangang bayaran para sa kaluluwa ng tao. Sa gitna ng Kaniyang matinding paghihirap, kumapit Siya sa malamig na lupa na tila pinipigilan ang Kaniyang sarili na mahiwalay sa Diyos. Ang malamig na hamog ng gabi ay dumampi sa Kaniyang nakahandusay na katawan, ngunit hindi Niya ito pinansin. Mula sa Kaniyang maputlang mga labi ay lumabas ang mapait na daing: ‘Ama Ko, kung maaari, ay lumampas sa Akin ang sarong ito.’ Gayunman, agad Niyang idinagdag: ‘Ngunit hindi ang kalooban Ko, kundi ang Iyo ang mangyari.’” DA 687.2
“Tatlong ulit Niyang inulit ang panalanging ito. Tatlong ulit na ang likas na pagkatao ay nakita mula sa sukdulang sakripisyo. Ngunit sa huling sandali, lumantad sa harapan ng Manunubos ang buong kasaysayan ng sangkatauhan. Nakita Niya ang tao na, kung pababayaan sa sarili, ay tiyak na mapapahamak. Nakita Niya ang ganap na kawalang-kakayahan ng tao at ang kapangyarihan ng kasalanan. Ang mga paghihinagpis ng isang mundong nakatakdang mapahamak ay bumigat sa Kaniyang puso. Gayunman, ginawa Niya ang Kaniyang pasya: ililigtas Niya ang tao anuman ang kapalit sa Kaniya. Tinanggap Niya ang sakripisyo ng dugo upang sa pamamagitan Niya ay magkaroon ng buhay ang milyun-milyong nawawala. Iniwan Niya ang kaluwalhatian ng langit upang iligtas ang isang nawawalang sanlibutan, at hindi Siya tatalikod sa Kaniyang misyon. Ang Kaniyang panalangin ay naging ganap na pagpapasakop: ‘Kung hindi maaaring lumampas sa Akin ang sarong ito malibang inumin Ko, mangyari ang Iyong kalooban.’” DA 690.3
Biyernes Mayo 22
Karagdagang Kaisipan
“Iniutos ng Diyos na ipahayag natin ang ating mga kasalanan at magpakumbaba ng ating puso sa harap Niya; subalit kasabay nito, dapat din tayong magkaroon ng matibay na pagtitiwala sa Kaniya bilang isang mahabaging Ama na hindi magpapabaya sa mga nagtitiwala sa Kaniya. Marami sa atin ang namumuhay ayon sa nakikita at hindi ayon sa pananampalataya. Pinaniniwalaan lamang natin ang mga bagay na nakikita ng mata, ngunit hindi natin pinahahalagahan ang mahahalagang pangako ng Diyos na nakasaad sa Kaniyang Salita. Gayunman, walang higit na paglapastangan sa Diyos kundi ang ipakita na hindi tayo nagtitiwala sa Kaniyang mga salita at ang pagdududa kung Siya ba ay tapat sa atin o tayo’y nililinlang Niya.” FW 35.2
“Hindi tayo tinalikuran ng Diyos dahil sa ating mga kasalanan. Maaaring tayo ay magkamali at malungkot ang Kaniyang Espiritu, ngunit kapag tayo ay nagsisi at lumapit sa Kaniya na may pusong nagsisisi at mapagpakumbaba, hindi Niya tayo itataboy. May mga hadlang na kailangang alisin. May mga maling damdamin na inalagaan, at naroon ang kapalaluan, pagtitiwala sa sarili, pagkainip, at pagrereklamo. Ang lahat ng ito ay naghihiwalay sa atin sa Diyos. Kailangang ipahayag ang mga kasalanan; kailangang magkaroon ng mas malalim na gawain ng biyaya sa puso. Ang mga nakakaramdam ng kahinaan at panghihina ng loob ay maaaring maging mga taong makapangyarihan sa Diyos at makagawa ng marangal na gawain para sa Panginoon. Subalit kailangan nilang kumilos mula sa mataas na pamantayan at hindi dapat mapangibabawan ng anumang makasariling motibo.” FW 35.3