Paano Pag-aralan ang Biblia
Liksyonn 5, Ikalawang Trimestre Abril 25 – Mayo 1, 2026.
Ibahagi ang Liksyong ito
Hapon ng Sabbath, Abril 25
Talatang Sauluhin:
“So shall my word be that goeth forth out of my mouth: it shall not return unto me void, but it shall accomplish that which I please, and it shall prosper in the thing whereto I sent it.” KJV — Isaiah 55:11
Bilang isang kapangyarihang pang-edukasyon, ang Biblia ay higit na mahalaga kaysa sa mga sinulat ng lahat ng pantas sa lahat ng panahon. Sa lawak ng estilo at mga paksang nilalaman nito, mayroong bagay na makakapukaw, makapagtuturo, at makapagpapayaman sa bawat isipan, at makapagpaparangal sa bawat adhikain ng tao. Ang liwanag ng kapahayagan ay patuloy na nagniningning, kahit sa pinakamalayong nakaraan kung saan ang kasaysayan ng tao ay hindi makapagbigay ng sapat na liwanag. Taglay nito ang mga tulang pumukaw ng pagkamangha ng sanlibutan. Sa nagliliwanag nitong kagandahan, sa dakila at maringal nitong kamahalan, at sa malalim nitong damdamin, ito’y walang kapantay maging sa pinakadakilang likha ng talinong pantao. Naririto rin ang matibay na lohika at maalab na pananalita. Ipinapakita nito ang mararangal na gawa ng mga dakilang tao—mga halimbawa ng pansariling kabutihan at pampublikong dangal—at mga aral ng kabanalan at kadalisayan. (CT 428.3)
Wala nang ibang bagay na higit na nakapagpapasigla sa isipan at nakapagpapalakas sa talino kaysa sa pag-aaral ng Salita ng Diyos. Walang ibang aklat ang may ganitong kapangyarihan na magtaas ng kaisipan at magbigay-sigla sa mga kakayahan ng isip tulad ng malalawak at nagpaparangal na katotohanan ng Biblia. Kung ang Salita ng Diyos ay pag-aaralan nang wasto at masigasig, ang tao ay magkakaroon ng lawak ng pag-iisip, karangalan ng pagkatao, at katatagan ng layunin—mga katangiang bihirang makita sa ating panahon. Ang paghahanap ng katotohanan ay magbibigay ng gantimpala sa naghahanap sa bawat hakbang, at bawat bagong tuklas ay magbubukas ng mas mayaman pang larangan para sa kanyang patuloy na pagsasaliksik. (CT 460.1)
Linggo, Abril 26
Oras
Muling basahin ang Juan 15:1–8. Ano ang sinasabi ni Jesus tungkol sa pananatili sa Kanya, at bakit ito napakahalaga sa ating pananampalataya?
Libu-libong mga taong nangangaral sa pulpito ang nagkukulang sa mahahalagang katangian ng isip at pagkatao sapagkat hindi nila inilalaan ang kanilang sarili sa masusing pag-aaral ng Kasulatan. Sapat na sa kanila ang mababaw na kaalaman tungkol sa mga katotohanang nagtataglay ng napakalalim na kahulugan; at mas pinipili nilang magpatuloy sa ganitong kalagayan—na maraming nawawala sa kanila sa iba’t ibang paraan—kaysa magsikap na hanapin ang nakatagong kayamanan. (CT 460.2)
Ang tao ay nahuhubog ayon sa kanyang pinagninilayan. Kung ang kanyang isip ay abala sa mga karaniwan at mabababaw na bagay, siya rin ay magiging ganoon. Kung siya’y pabaya at hindi nagsusumikap na maunawaan ang katotohanan nang higit sa panlabas lamang, hindi niya matatanggap ang mayamang pagpapalang nais ipagkaloob ng Diyos sa kanya. Batas ng isipan na ito’y lumiliit o lumalawak ayon sa mga bagay na lagi nitong kinahaharap at kinagigiliwan. Ang mga kakayahan ng isip ay tiyak na hihina at mawawalan ng kakayahang maunawaan ang malalalim na kahulugan ng Salita ng Diyos kung hindi ito gagamitin nang masigasig at tuloy-tuloy sa paghahanap ng katotohanan. Subalit lalawak ang isipan kung ito’y gagamitin sa pag-uugnay-ugnay ng mga paksa ng Biblia, sa paghahambing ng talata sa talata, at ng mga bagay na espirituwal sa kapwa espirituwal. Ang pinakamayayamang kayamanan ng pag-iisip ay naghihintay sa masikap na mag-aaral. (CT 460.3)
Ang kaalaman tungkol sa Diyos ay hindi nakakamit nang walang pagsisikap ng isip at panalangin para sa karunungan. Marami ang naniniwala na ang mahahalagang kayamanan ng kaharian ng Diyos at ni Cristo ay nasusumpungan sa Kanyang Salita. Alam din nila na walang kayamanang makalupa ang nakukuha nang walang matiyagang pagsisikap. Bakit nila iisipin na mauunawaan nila ang kahulugan ng Kasulatan nang walang masigasig na pag-aaral? (CT 461)
Ang lahat ng tunay na tagasunod ni Cristo ay nagbubunga para sa Kanyang kaluwalhatian. Ang kanilang buhay ay patunay na may mabuting gawa na isinagawa sa kanila ng Espiritu ng Diyos, at ang kanilang bunga ay patungo sa kabanalan. Ang kanilang pamumuhay ay marangal at dalisay. Ang matuwid na gawa ang tiyak na bunga ng tunay na kabanalan, at ang mga hindi nagbubunga ng ganito ay nagpapakitang wala silang karanasan sa mga bagay ng Diyos. Sila’y wala sa Puno ng Ubas. Sinabi ni Jesus, “Kayo'y manatili sa akin, at ako'y sa inyo. Gaya ng sanga na di makapagbunga sa kaniyang sarili maliban na nakakabit sa puno; gayon din naman kayo, maliban na kayo'y manatili sa akin. Ako ang puno ng ubas, kayo ang mga sanga: Ang nananatili sa akin, at ako'y sa kaniya, ay siyang nagbubunga ng marami: sapagka't kung kayo'y hiwalay sa akin ay wala kayong magagawa.” (Juan 15:4, 5; CT 329.1)
Ang mga nagnanais sumamba sa tunay na Diyos ay dapat isakripisyo ang bawat diyus-diyosan… Hindi tayo uunlad sa karanasang Kristiyano hangga’t hindi natin inaalis ang lahat ng bagay na naghihiwalay sa atin mula sa Diyos. (CT 329.2)
Lunes, Abril 27
Lugar
Si Jesus ang ating perpektong halimbawa sa lahat ng bagay, at hindi ito naiiba sa personal na debosyon. Ano ang sinasabi ng Marcos 1:35 tungkol sa oras ni Jesus kasama ang Diyos?
Sa isang buhay na lubusang inialay para sa kabutihan ng iba, nakita ng Tagapagligtas na kailangan Niyang lumayo paminsan-minsan mula sa mga dinaraanan ng mga tao at sa mga pulutong na araw-araw na sumusunod sa Kanya. Kinailangan Niyang humiwalay sa walang tigil na gawain at sa patuloy na pakikisalamuha sa pangangailangan ng tao, upang maghanap ng katahimikan at walang hadlang na pakikipag-ugnayan sa Kanyang Ama. Bilang naging katulad natin—nakibahagi sa ating mga pangangailangan at kahinaan—lubos Siyang umasa sa Diyos. Sa lihim na dako ng panalangin, hinanap Niya ang banal na lakas upang Siya’y makaharap nang matatag sa tungkulin at sa mga pagsubok. Sa mundong puno ng kasalanan, tiniis ni Jesus ang matitinding pakikibaka at paghihirap ng kaluluwa. Sa pakikipag-isa sa Diyos, naibubuhos Niya ang mga dalamhating nagpapabigat sa Kanya. Doon Niya natagpuan ang kaaliwan at kagalakan. (RC 118.3)
Sa kay Cristo, ang daing ng sangkatauhan ay umaabot sa Ama na puspos ng walang hanggang habag. Bilang tao, Siya’y nanalangin sa trono ng Diyos hanggang sa ang Kanyang pagkatao ay mapuspos ng kapangyarihang mula sa langit na nag-uugnay sa tao at sa pagka-Diyos. Sa pamamagitan ng patuloy na pakikipag-ugnayan sa Diyos, tumanggap Siya ng buhay mula sa Diyos upang maibahagi ang buhay na iyon sa sanlibutan. Ang Kanyang karanasan ay dapat maging karanasan din natin. (RC 118.4)
Ano ang sinasabi ng 1 Cronica 16:11 tungkol sa kung paano natin dapat hanapin ang Kanyang mukha?
Noong si Jesus ay narito sa lupa, tinuruan Niya ang Kanyang mga alagad kung paano manalangin. Inutusan Niya silang iharap sa Diyos ang kanilang pang-araw-araw na pangangailangan, at ipagkatiwala sa Kanya ang lahat ng kanilang alalahanin. At ang katiyakang ibinigay Niya sa kanila na diringgin ang kanilang mga kahilingan ay katiyakan din para sa atin. (AG 290.2)
Maglaan tayo ng isang dako para sa lihim na panalangin. Si Jesus ay may mga piling lugar para sa pakikipag-ugnayan sa Diyos, at gayon din ang dapat nating gawin. Kailangan nating madalas na lumayo sa isang lugar—gaanuman ito kasimple—kung saan tayo’y makapag-iisa kasama ng Diyos. (AG 290.3)
Sa lihim na dako ng panalangin, kung saan walang matang nakakakita kundi ang sa Diyos at walang taingang nakakarinig kundi ang sa Kanya, maaari nating ibuhos ang ating pinakamalalalim na hangarin at mithiin sa Ama na puspos ng walang hanggang habag. At sa katahimikan ng kaluluwa, ang tinig na kailanman ay hindi nabibigo na tumugon sa daing ng pangangailangan ng tao ay magsasalita sa ating mga puso. (AG 290.4)
Martes, Abril 28
Malalim na Pag-aaral ng Biblia
Sa anong mga paraan mo naranasan na totoo ang mensahe sa sipi sa itaas para sa iyo? Tingnan din ang Awit 119:105.
Ang Biblia ay hindi dapat pag-aralan nang hiwalay sa panalangin. Ang Banal na Espiritu lamang ang makapagpaparamdam sa atin ng kahalagahan ng mga bagay na madaling maunawaan, at makapipigil sa atin na baluktutin ang mga katotohanang mahirap unawain. Gawain ng mga anghel sa langit na ihanda ang puso upang maunawaan ang Salita ng Diyos, upang tayo’y maakit sa kagandahan nito, mapaalalahanan ng mga babala nito, at mapasigla at mapalakas ng mga pangako nito. Dapat nating gawing sarili ang panalangin ng mang-aawit: “Idilat mo ang aking mga mata, upang ako'y makakita ng kagilagilalas na mga bagay sa iyong kautusan.” (Awit 119:18). Madalas na tila hindi malabanan ang mga tukso sapagkat, dahil sa pagpapabaya sa panalangin at sa pag-aaral ng Biblia, hindi agad maalaala ng natutukso ang mga pangako ng Diyos at hindi niya magamit ang mga talata bilang sandata laban kay Satanas. Ngunit ang mga anghel ay nasa paligid ng mga handang maturuan sa mga bagay na banal; at sa oras ng matinding pangangailangan, ipapaalaala nila ang mismong mga katotohanang kailangan. Kaya nga, “pagdating ng kaaway na parang bugso ng tubig, ang Espiritu ng Panginoon ay magtataas ng watawat laban sa kanya.” (Isaias 59:19) (GC 599.3)
Ang mga katotohanang malinaw na ipinahayag sa Biblia ay pinagdudahan at pinalabo ng ilang mga taong nag-aangking marunong, na may mataas na karunungan ngunit nagtuturo na ang Kasulatan ay may lihim at misteryosong kahulugang espirituwal na hindi matatagpuan sa mismong mga salitang ginamit. Ang mga ganitong tao ay mga bulaang guro. Sa kanila sinabi ni Jesus: “Hindi kaya nangagkakamali kayo dahil diyan, na hindi ninyo nalalaman ang mga kasulatan, ni ang kapangyarihan ng Dios?” (Marcos 12:24) Ang salita ng Biblia ay dapat ipaliwanag ayon sa tuwirang kahulugan nito, maliban na lamang kung ito’y gumagamit ng simbolo o talinghaga. Ipinangako ni Cristo: “Kung ang sinomang tao ay nagiibig gumawa ng kaniyang kalooban, ay makikilala niya ang turo, kung ito'y sa Dios, o kung ako'y nagsasalita na mula sa aking sarili.” (Juan 7:17) Kung tatanggapin lamang ng mga tao ang Biblia ayon sa malinaw nitong sinasabi, at kung walang mga bulaang guro na magliligaw at magpapalito sa kanilang isipan, isang dakilang gawain ang maisasagawa—isang gawaing magpapasaya sa mga anghel at magbabalik sa kawan ni Cristo ng libu-libong kaluluwang ngayo’y naliligaw sa kamalian. (GC 598.3)
Dapat nating gamitin ang buong kakayahan ng isip sa pag-aaral ng Kasulatan, at pagsikapan nating maunawaan—hangga’t kaya ng tao—ang malalalim na bagay ng Diyos. Gayunman, hindi natin dapat kalimutan na ang pagiging mapagpakumbaba at masunurin tulad ng isang bata ang tunay na diwa ng isang nag-aaral. Ang mga kahirapan sa Kasulatan ay hindi malulutas sa paraang ginagamit sa pag-aaral ng mga problemang pilosopikal. Hindi tayo dapat lumapit sa Biblia na may pagdepende sa sariling talino, gaya ng ginagawa ng marami sa larangan ng agham, kundi may panalanging pag-asa sa Diyos at taos-pusong hangaring matutuhan ang Kanyang kalooban. Dapat tayong lumapit na may mapagpakumbaba at handang maturuang espiritu upang makamtan ang kaalaman mula sa Dakilang “AKO NGA.” Kung hindi, papadilimin ng masasamang anghel ang ating isipan at papatigasin ang ating puso, at hindi tayo maaantig ng katotohanan. (GC 599.1)
Miyerkules. Abril 29
Dobleng Pagpapala
Si Miller ay hayagang nagpahayag ng kanyang pananampalataya sa relihiyong dati niyang hinamak. Ipinasiya niyang pag-aralan ang Kasulatan sa kanyang sarili, upang matiyak kung ang bawat tila salungatan ay maaari palang pagkasunduin at maipaliwanag nang maayos. (GC 319.3)
Sinikap niyang isantabi ang lahat ng dati niyang kinikilingang pananaw at iwasan ang pagdepende sa mga komentaryo. Sa halip, inihambing niya ang talata sa talata sa tulong ng mga marginal reference at concordance. Maingat at sistematiko ang kanyang paraan ng pag-aaral: nagsimula siya sa Genesis at nagbasa nang talata sa talata, hindi nagmamadali, hanggang sa malinaw na maunawaan ang kahulugan ng bawat bahagi bago magpatuloy. Kapag may bahaging mahirap unawain, inihahambing niya ito sa iba pang talatang may kaugnayan sa paksa. Binigyang-halaga ang bawat salita ayon sa wastong kahulugan nito, at kung ang kanyang pagkaunawa ay umaayon sa lahat ng kaugnay na talata, nawawala na ang kalituhan.
Sa ganitong paraan, tuwing nakakasumpong siya ng mahirap na talata, nakakakita siya ng paliwanag sa ibang bahagi ng Kasulatan. Sa kanyang masigasig na pag-aaral na sinamahan ng taimtim na panalangin para sa liwanag ng Diyos, ang mga bagay na dati’y malabo sa kanyang isipan ay naging malinaw. Naranasan niya ang katotohanan ng sinabi ng mang-aawit: “Ang bukas ng iyong mga salita ay nagbibigay ng liwanag; nagbibigay ng unawa sa walang muwang.” (Awit 119:130) (GC 320.1)
Buong sigasig niyang pinag-aralan ang mga aklat ng Daniel at Apocalipsis, gamit ang parehong prinsipyo ng pagpapakahulugan. Sa kanyang malaking kagalakan, natuklasan niyang ang mga simbolo ng propesiya ay maaaring maunawaan. Nakita niyang ang mga hulang natupad na ay literal na natupad; at ang iba’t ibang anyo ng pananalita—mga talinghaga, metapora, parabula, at iba pa—ay alinman sa ipinaliwanag sa kanilang konteksto o nilinaw sa ibang bahagi ng Kasulatan. Kapag ganito naipaliwanag, dapat itong unawain ayon sa literal na kahulugan.
Sinabi niya: “Ako’y lubos na nasiyahan na ang Biblia ay isang sistema ng mga ipinahayag na katotohanan, na ibinigay nang malinaw at simple, kaya kahit ang isang karaniwang tao ay hindi kailangang magkamali.” (Bliss, p. 70) Sa bawat hakbang ng kanyang pagsasaliksik, tila pinagkakabit-kabit ang mga bahagi ng kadena ng katotohanan, at siya’y ginantimpalaan sa kanyang pagsisikap. Ang mga anghel ng langit ang gumagabay sa kanyang isipan at nagbubukas ng Kasulatan upang ito’y kanyang maunawaan. (GC 320.2)
Basahin ang Isaias 50:4. Ano ang sinasabi sa atin ng talatang ito tungkol sa pagkakaroon ng relasyon sa Diyos at kung paano ito maaaring makaapekto sa ating relasyon sa iba?
Ang mga lingkod na tunay na kinatawan ni Cristo ay magiging mga taong mapanalanginin. Sa taimtim na pagsamo at pananampalatayang hindi matitinag, hihingi sila sa Diyos ng lakas at katatagan upang magampanan ang tungkulin at mapagtagumpayan ang mga pagsubok. Hihilingin din nilang ang kanilang mga labi ay maging banal—parang hinipo ng buhay na baga mula sa dambana—upang maipahayag nila ang mga salita ng Diyos sa mga tao. “Binigyan ako ng Panginoong Dios ng dila ng nangaturuan, upang aking maalaman kung paanong aaliwin ng mga salita siyang nanglulupaypay. Siya'y nagigising tuwing umaga, ginigising niya ang aking pakinig upang makinig na gaya ng mga natuturuan.” (Isaias 50:4; 4T 529.2)
Huwebes, Abril 30
Napakatamis
Ano ang ibig sabihin ng “Sa pamamagitan ng iyong mga tuntunin ay nagkaroon ako ng kaunawaan” (Awit 119:104)? Bakit mahalaga ang ideyang ito sa pag-unawa kung ano ang nagagawa ng pag-aaral ng Biblia para sa atin?
Isang batas ng isipan na ito’y unti-unting naaayon sa mga bagay na lagi nitong pinagtutuunan. Kung ang isipan ay abala lamang sa mga karaniwan at mabababaw na bagay, ito’y hihina at manliliit. Kung hindi ito hinahamon na unawain ang mahihirap na suliranin, sa kalaunan ay halos mawawala ang kakayahan nitong umunlad. Bilang isang kapangyarihang pang-edukasyon, ang Biblia ay walang kapantay. Sa Salita ng Diyos, ang isipan ay nakasusumpong ng mga paksa para sa pinakamalalim na pag-iisip at pinakamataas na mithiin. Ang Biblia ang pinakaturo at pinakatapat na kasaysayan na taglay ng tao. Ito’y nagmula mismo sa bukal ng walang hanggang katotohanan, at iningatan ng kamay ng Diyos ang kadalisayan nito sa buong panahon. Nililiwanagan nito ang malayong nakaraan na hindi maabot ng pagsasaliksik ng tao. Sa Salita ng Diyos, nasisilayan natin ang kapangyarihang naglatag ng pundasyon ng lupa at nag-unat ng kalangitan. Dito lamang natin matatagpuan ang kasaysayan ng sangkatauhan na hindi nadungisan ng pagkiling o pagmamataas ng tao. Dito nakatala ang mga pakikibaka, kabiguan, at tagumpay ng pinakadakilang mga tao sa kasaysayan. Dito rin inihahayag ang mahahalagang tanong tungkol sa tungkulin at kapalaran ng tao. Ang tabing na naghihiwalay sa nakikita at di-nakikitang mundo ay bahagyang ibinubukas, at nasasaksihan natin ang tunggalian ng mabuti at masama—mula sa unang pagpasok ng kasalanan hanggang sa huling tagumpay ng katuwiran at katotohanan. At ang lahat ng ito ay isang paghahayag ng karakter ng Diyos. Sa mapitagang pagbubulay sa mga katotohanang inihaharap ng Kanyang Salita, ang isipan ng nag-aaral ay nagkakaroon ng pakikipag-ugnayan sa walang hanggang Isipan. Ang ganitong pag-aaral ay hindi lamang nagpapadalisay at nagpaparangal sa pagkatao, kundi tiyak ding nagpapalawak at nagpapalakas sa kakayahan ng isip. (CE 65.1)
Ang mga aral ng Biblia ay may mahalagang epekto sa kaunlaran ng tao sa lahat ng aspeto ng buhay. Inilalahad nito ang mga prinsipyong siyang pundasyon ng kasaganaan ng isang bansa—mga prinsipyong kaugnay ng kapakanan ng lipunan at nagsisilbing pananggalang ng pamilya. Kung wala ang mga prinsipyong ito, walang tao ang makakamit ang tunay na kapakinabangan, kaligayahan, at dangal sa buhay na ito, ni magkakaroon ng pag-asa sa buhay na walang hanggan sa hinaharap.
Walang kalagayan sa buhay, ni anumang karanasan ng tao, na hindi mapaghahandaan ng mga aral ng Biblia. Kung ito’y pag-aaralan at susundin, ang Salita ng Diyos ay maghuhubog ng mga taong may higit na malakas at masiglang pag-iisip kaysa sa makakamit sa pamamagitan ng pinakamalalim na pag-aaral ng pilosopiya ng tao. Magbibigay ito ng mga taong matibay ang karakter, malinaw ang pang-unawa, at tama ang pagpapasya—mga taong magiging karangalan sa Diyos at pagpapala sa sanlibutan. (CE 66.1)
Biyernes, Abril 31
Karagdagang Kaisipan
Sa pag-aaral ng Kasulatan, nakikilala natin ang Diyos at naaakay tayo upang maunawaan ang ating kaugnayan kay Cristo—ang Tagapagbata ng kasalanan at Tagapagtanggol ng nahulog na sangkatauhan. Walang sinumang kailangang manatili sa kadiliman tungkol sa mga bagay na sinasang-ayunan o hindi sinasang-ayunan ng Diyos. (CT 429.1)
Naglalaman ang Biblia ng malinaw na tagubilin tungkol sa uri ng karakter na dapat taglayin ng mga anak ng Diyos. Sinasabi nito: “Mapapalad ang mga may malinis na puso: sapagka't makikita nila ang Dios.” (Mateo 5:8) “Sundin ninyo ang kapayapaan sa lahat ng mga tao, at ang pagpapakabanal na kung wala ito'y sinoman ay di makakakita sa Panginoon.” (Hebreo 12:14) “Mga minamahal, ngayon ay mga anak tayo ng Dios, at hindi pa nahahayag kung magiging ano tayo. Nalalaman natin, na kung siya'y mahayag, tayo'y magiging katulad niya: sapagka't siya'y ating makikitang gaya ng kaniyang sarili. At sinomang mayroon ng pagasang ito sa kaniya ay naglilinis sa kaniyang sarili, gaya naman niyang malinis.” (1 Juan 3:2–3) (CT 429.2)
Ang napakahalagang kaalamang ito ay dapat patuloy na iharap sa ating mga anak at kabataan—hindi sa paraang mapilit o mapag-utos, kundi bilang isang banal na kapahayagan, isang aral na may pinakamataas na halaga. Ito ay mahalaga para sa kanilang kapayapaan sa kasalukuyang mundong puno ng kaguluhan at alitan, at bilang paghahanda para sa hinaharap na buhay na walang hanggan sa kaharian ng Diyos. Kaya’t ilagay natin sa kanilang mga kamay ang Banal na Salita at hikayatin silang saliksikin ang mga pahina nito. Doon ay matatagpuan nila ang mga kayamanang hindi matutumbasan ng anumang halaga. At sa pagtanggap kay Cristo bilang Tinapay ng Buhay, taglay nila ang katiyakan ng buhay na walang hanggan. (CT 429.3)