Paglilingkod na Nagmumula sa Pag-ibig

“Mula sa Efeso, nagtungo si Pablo sa Troas, taglay pa rin ang layuning palagi niyang isinasaisip—ang ipahayag sa mga tao ang daan ng kaligtasan sa pamamagitan ni Cristo. Sa nauna niyang pagdalaw sa lungsod na ito, nakita niya ang pangitain tungkol sa isang lalaking taga-Macedonia na nagsumamo, “Tumawid ka rito at tulungan mo kami,” at dahil dito ay nagpasya siyang ipangaral ang ebanghelyo sa Europa. Kaya naging maikli ang kanyang pananatili sa Troas, at hindi niya nagawa roon ang gawaing kanyang binalak. Gayunman, sinabi niyang binuksan na ngayon ng Panginoon para sa kanya ang isang pintuan, kaya inilatag niya ang saligan ng isang iglesia na mabilis na lumago.” LP 172.2

“Bago bumalik si Tito mula sa Corinto, inutusan siya ni Pablo na makipagkita muli sa kanya sa Troas. Hinihintay niya ang kanyang minamahal na kamanggagawa, umaasang makatatanggap ng balita tungkol sa iglesia sa Corinto. Ngunit lumipas ang bawat linggo at hindi dumating si Tito. Halos hindi na matiis ng apostol ang kanyang pag-aalala. Sinabi niya, “Hindi nakasumpong ng kapahingahan ang aking espiritu dahil kay Tito, na aking kapatid.” Kaya iniwan niya ang Troas at nagtungo sa Filipos, kung saan nakatagpo niya si Timoteo, ang kanyang anak sa pananampalataya.” LP 173.1

“Nanatili pa rin sa isip at puso ni Pablo ang matinding kalungkutan dahil sa kanyang pag-aalala tungkol sa iglesia sa Corinto. Habang nasa Filipos, sinimulan niyang isulat ang kanyang ikalawang sulat sa kanila, sapagkat mabigat na pasanin sa kanyang kaluluwa ang kalagayan nila.” LP 175.4

“Hindi nawala kay Pablo ang kanyang pasanin dahil sa mga taga-Corinto hanggang sa makarating siya sa Macedonia, kung saan nakatagpo niya si Tito. Sinabi niya, “ang aming laman ay hindi nagkaroon ng katiwasayan, kundi sa lahat kami ay pinipighati; sa labas ay mga pagbabaka, sa loob ay mga katakutan. Gayon man ang Dios na umaaliw sa mabababang-loob, ay kami'y inaliw sa pamamagitan ng pagdating ni Tito.” 2 Cor 7:5-6 Malaking ginhawa sa isipan ni Pablo ang balitang dinala ng tapat na mensaherong ito. Tiniyak ni Tito sa kanya na ang nakararaming bahagi ng iglesia sa Corinto ay sumunod sa mga tagubilin ng apostol at nagpakita ng malalim na pagsisisi sa mga kasalanang nagdulot ng kahihiyan sa Kristiyanismo. Agad nilang inihiwalay sa kanilang pakikisama ang mga nagkasala at nagtangkang ipagtanggol ang kanilang masamang pamumuhay. Marangal din silang tumugon sa panawagan para sa mga dukhang banal sa Jerusalem.” LP 176.1

Ang lahat ng sumusunod kay Cristo ay makikibahagi sa ganitong karanasan. Habang tinatanggap nila ang Kanyang pag-ibig, makikibahagi sila sa Kanyang paghihirap alang-alang sa kaligtasan ng mga naliligaw. Nakikibahagi sila sa mga pagdurusa ni Cristo, at makikibahagi rin sila sa kaluwalhatiang mahahayag. Yamang kaisa Niya sa Kanyang gawain at umiinom kasama Niya sa saro ng kalungkutan, sila rin ay magiging kabahagi ng Kanyang kagalakan.” MB 12.4

“Sa ministeryong ito, ang bawat kaluluwang nakibahagi sa Kanyang mga pagdurusa ay nagkaroon ng pribilehiyong makibahagi rin sa Kanyang gawain. Ang Panginoon ay may natatanging biyaya para sa mga nagdadalamhati, at ang kapangyarihan nito ay upang pukawin ang mga puso at akayin ang mga kaluluwa. Ang Kanyang pag-ibig ay nagbubukas ng daan patungo sa nasugatan at nasaktang kaluluwa, at nagiging kagalingang pampahid sa mga nagdadalamhati.” MB 13.1

“Habang nadarama ni Pablo ang kaaliwan at init ng pag-ibig ng Diyos na pumapasok sa kanyang kaluluwa, ipinapakita naman niya ang pagpapalang ito sa iba. Ayusin natin ang ating pamumuhay sa paraang ang mga larawang nakasabit sa dingding ng ating alaala ay hindi magiging mga bagay na hindi natin kayang balikan at pagnilayan.” 5T 489.3

“Ipinabatid ni Pablo sa mga taga-Corinto ang kanyang mga paghihirap sa Asia, kung saan sinabi niya, “kami ay totoong nabigatan, ng higit sa aming kaya, ano pa't kami ay nawalan na ng pagasa sa buhay.” Sa kanyang unang sulat, binanggit niya ang pakikipaglaban niya sa mga mababangis na hayop sa Efeso. Tinutukoy niya rito ang panatikong mga taong nagngalit at naghangad na patayin siya. Tunay ngang higit silang katulad ng mababangis na hayop kaysa mga tao. Taglay ang pasasalamat sa Diyos, binalikan ni Pablo ang panganib na kanyang hinarap at ang kanyang pagkakaligtas. Noong nasa Efeso siya, inakala niyang malapit nang matapos ang kanyang kapaki-pakinabang na buhay at malapit nang matupad ang pangakong balang araw ay mamamatay siya dahil sa kanyang pananampalataya. Ngunit iningatan siya ng Diyos, at dahil sa pambihira niyang pagkakaligtas, umasa siyang hindi pa tapos ang kanyang gawain.” LP 178.2

“Binanggit ng apostol ang kanyang matinding pagkabalisa dahil sa pasanin ng mga iglesia. Kung minsan, napakabigat ng pressure na halos hindi na niya ito kayang tiisin. Ang mga panlabas na panganib at panloob na pangamba ay patuloy na dumadagok sa kanya nang higit sa kanyang sariling kakayahang magtiis. Ang mga bulaang guro ay naghasik ng maling pagtingin sa kanyang mga kapatid laban sa kanya; gumawa sila ng mga maling paratang upang sirain ang kanyang impluwensiya sa mga iglesiang kanyang itinatag. Ngunit sa gitna ng lahat ng kanyang pag-uusig at panghihina ng loob, nakapagagalak pa rin siya dahil sa kaaliwang natagpuan niya kay Cristo.” LP 178.3

“Walang maiparatang ang kanyang budhi laban sa kanya tungkol sa anumang pandaraya o kawalang-katapatan sa tungkuling ipinagkatiwala sa kanya. Ikinagalak niya na, sa pamamagitan ng biyaya ng Diyos, ay nagawa niyang maglingkod sa ministeryo, hindi ginagamit ang kanyang likas na kahusayan sa pagsasalita upang tumanggap ng papuri mula sa mga tao, kundi naglilingkod nang may kasimplehan at kadalisayan sa Espiritu ng Diyos. Ang tanging layunin niya ay ang ikabubuti ng mga kaluluwa. Ang pagkatakot sa Diyos ay palaging nasa kanyang harapan, at ang pag-ibig ni Cristo ang patuloy na nagbibigay sa kanya ng lakas. Hindi siya nagkunwari at hindi siya naglingkod upang makamit ang karangalan o magkaroon ng reputasyon bilang isang taong marunong. Ang karunungang ipinagkaloob sa kanya ng Diyos ay ginamit niya upang iligtas ang mga kaluluwa mula sa kadiliman ng kamalian at pamahiin, at upang palakasin at patatagin ang mga iglesia sa kabanal-banalang pananampalataya.” LP 179.1

“Maingat niyang binantayan ang mga kaluluwa, na para bang kailangan niyang managot sa Diyos para sa kanila. Hindi siya nailihis sa kanyang layunin dahil sa pagsalungat, mga kasinungalingan, maling pagkiling ng kanyang mga kapatid, o pag-uusig ng kanyang mga kaaway. Ipinagkaloob niya nang walang pag-iimbot ang kanyang pag-ibig at paglilingkod sa lahat ng lugar na kanyang napuntahan. Buong katapatan at kasimplehan niyang ipinangaral si Cristo, kaya walang maiparatang na anumang kasalanan laban sa kanya ang iglesia sa Corinto.” LP 179.2

“Hayaan ninyong makilala ng mga manggagawa ang mga tao at basahin sa kanila ang mahahalagang salita ni Cristo. Itanghal ninyo sa kanilang harapan si Jesus na ipinako sa krus, at hindi magtatagal ay lalapit upang humingi ng higit pang kaalaman ang mga nakinig sa mga mensahe ng babala mula sa mga ministro sa tolda at nakadama ng pagkabagabag sa kanilang puso. Ito ang panahon upang ipaliwanag ang mga dahilan ng ating pananampalataya nang may kaamuan at pagkatakot—hindi isang takot na gaya ng sa isang alipin, kundi isang maingat na pagkatakot na baka makapagsalita tayo nang padalus-dalos. Iharap ang katotohanan sa lahat ng kagandahan nito, nang may kasimplehan at katapatan, na nagbibigay ng pagkain sa tamang panahon at sa bawat isa ng kanyang takdang bahagi.” 6T 75.2

“Ang gawaing ito ay nangangailangan sa inyo na bantayan ang mga kaluluwa na para bang kailangan ninyong managot sa Diyos para sa kanila. Kailangang mapuspos ng magiliw na pag-ibig at pagkamahabagin ni Cristo ang puso ng manggagawa. Kung iniibig ninyo ang mga kaluluwa, ipakikita ninyo ang mahinahon at taos-pusong pagmamalasakit sa kanila. Mag-aalay kayo ng mapagpakumbaba, taimtim, at taos-pusong mga panalangin para sa mga taong inyong dinadalaw. Mahahayag sa inyong gawain ang halimuyak ng pag-ibig ni Cristo. Siya na nag-alay ng Kanyang sariling buhay alang-alang sa buhay ng sanlibutan ay makikipagtulungan sa manggagawang walang pag-iimbot upang maantig at magkaroon ng malalim na epekto sa mga puso ng mga tao.” 6T 75.3

“Tinukoy niya ang pangakong ginawa niya sa kanila na dadalawin niya sila bago siya magtungo sa Macedonia. Ipinaliwanag niya na hindi siya pinahintulutan ng Diyos na dalawin sila ayon sa kanyang unang balak, sapagkat ang kanyang pagpunta sa panahong iyon ay maaaring magdulot ng isang krisis na maaaring magsapanganib sa mga kaluluwa. Kung dumalaw siya agad sa kanila pagkatapos niyang umalis sa Efeso, hindi niya sana napigilang sawayin sila dahil sa kanilang maling pamumuhay. At kung nilabanan nila siya noon, ang kapangyarihan ng Diyos na gagawa sa pamamagitan niya ay maaaring bumagsak sa mga gumagawa ng masama. Nakita ng Diyos na hindi iyon ang tamang hakbang sa panahong iyon, kaya itinuro Niya ang Kanyang lingkod sa ibang direksiyon. Ipinadala niya sa kanila ang kanyang unang sulat upang ipakita ang kasamaan ng kanilang pamumuhay, nang sa gayon ay magsisi sila at kumilos laban sa mga taong nagdudulot ng kahihiyan sa iglesia dahil sa kanilang mahalay na pamumuhay.” LP 179.3

“Sa patnubay ng Diyos, napalayo siya sa kanyang unang balak na dalawin sila, upang kapag pumunta na siya sa kanila, hindi siya dumating na may dalang pamalo ng pagsaway, kundi may pag-ibig, pagsang-ayon, at espiritu ng kaamuan. Naisip niya na higit na mabuti ang maaaring maging bunga ng kanyang sulat kaysa sa kanyang personal na pagpunta sa panahong iyon. Pinayuhan niya silang alisin muna ang mga kasamaang umiiral sa kanilang kalagitnaan bago niya personal na dalawin ang Corinto.” LP 180.1

“Makikita ang kanyang malasakit sa kanila sa kanyang payo na ang mga sinaway at pinarusahan dahil sa kanilang mga kasalanan, matapos magbigay ng katibayan ng kanilang pagsisisi, ay dapat muling tanggapin nang may pag-ibig at kabaitan. Malaya silang kumilos bilang kinatawan niya sa pakikitungo sa nagsisising makasalanan. Kung mapapatawad at matatanggap nila ang nagsisi, pagtitibayin naman niya, bilang kinatawan ni Cristo, ang kanilang ginawa. Sa ganitong paraan, ipinakita ng apostol ang kanyang pagtitiwala sa karunungan ng iglesia at kinilala niya ang kanilang kapangyarihang muling tanggapin sa kanilang pakikisama ang mga taong minsang nakapinsala sa gawain dahil sa kanilang masamang pamumuhay, ngunit ngayo’y tunay nang nagsisi.” LP 180.2

“Sa loob ng ilang panahon, pasan ni Pablo ang mabigat na pasanin para sa mga iglesia—isang pasaning halos hindi na niya kayang tiisin. Sinikap ng mga bulaang guro na sirain ang kanyang impluwensiya sa mga mananampalataya at ipalit ang kanilang sariling mga aral sa katotohanan ng ebanghelyo. Ang mga suliranin at panghihina ng loob na nakapalibot kay Pablo ay makikita sa kanyang mga salita: “kami ay totoong nabigatan, ng higit sa aming kaya, ano pa't kami ay nawalan na ng pagasa sa buhay.” AA 325.1

“Ngunit ngayon, naalis na ang isang sanhi ng kanyang pag-aalala. Nang mabalitaan niyang tinanggap ng mga taga-Corinto ang kanyang sulat, nagpahayag si Pablo ng malaking kagalakan: ‘Purihin nawa ang Dios at Ama ng ating Panginoong Jesucristo, ang Ama ng mga kaawaan at Dios ng buong kaaliwan; Na siyang umaaliw sa atin sa lahat ng kapighatian, upang ating maaliw ang nangasa anomang kapighatian, sa pamamagitan ng pagaliw na inialiw din sa atin ng Dios...” 2 Cor 1:3-4 ;AA 325.2

“Sa pagpapahayag ng kanyang kagalakan sa kanilang pagbabalik-loob at paglago sa biyaya, iniukol ni Pablo sa Diyos ang lahat ng papuri para sa pagbabagong ito ng puso at buhay. ‘Datapuwa't salamat sa Dios, na laging pinapagtatagumpay tayo kay Cristo, at sa pamamagitan natin ay ipinahahayag ang samyo ng pagkakilala sa kaniya sa bawa't dako. Sapagka't sa mga inililigtas, at sa mga napapahamak ay masarap tayong samyo ni Cristo sa Dios.” 2 Cor 2: 14-15 AA 325.3

“Ngayon ay puspos na ng pananampalataya at pag-asa si Pablo. Nadarama niyang hindi magtatagumpay si Satanas laban sa gawain ng Diyos sa Corinto, kaya sa mga salita ng pagpupuri ay ibinuhos niya ang pasasalamat ng kanyang puso. Ipagdiriwang niya at ng kanyang mga kamanggagawa ang tagumpay laban sa mga kaaway ni Cristo at ng katotohanan sa pamamagitan ng muling paglabas na may panibagong sigasig upang palawakin ang pagkakilala sa Tagapagligtas. Gaya ng insenso, ang mabangong samyo ng ebanghelyo ay dapat kumalat sa buong sanlibutan. Para sa mga tatanggap kay Cristo, ang mensahe ay magiging isang samyo ng buhay tungo sa buhay; ngunit para sa mga magpapatuloy sa kawalan ng pananampalataya, ito ay magiging isang samyo ng kamatayan tungo sa kamatayan.” AA 326.1

“ Mula sa Efeso, muling naglakbay si Pablo para sa isa pang paglalakbay misyonero. Umaasa siyang muli niyang madadalaw ang mga lugar sa Europa kung saan siya dating naglingkod. Matapos manatili nang ilang panahon sa Troas upang “ipangaral ang ebanghelyo ni Cristo,” nakatagpo siya roon ng mga taong handang makinig sa kanyang mensahe. Tungkol sa kanyang gawain sa lugar na ito, sinabi niya kalaunan, “Isang pintuan ang binuksan sa akin ng Panginoon.” Gayunman, bagaman naging matagumpay ang kanyang gawain sa Troas, hindi siya maaaring manatili roon nang matagal. Mabigat sa kanyang puso ang “pag-aalala para sa lahat ng mga iglesia,” lalo na para sa iglesia sa Corinto. Inaasahan niyang makatagpo si Tito sa Troas at malaman mula sa kanya kung paano tinanggap ng mga kapatid sa Corinto ang mga payo at pagsaway na ipinadala niya sa kanila, ngunit nabigo ang kanyang pag-asa. Tungkol sa karanasang ito, isinulat niya, “Hindi nagkaroon ng kapahingahan ang aking espiritu, sapagkat hindi ko natagpuan si Tito na aking kapatid.” Kaya iniwan niya ang Troas at tumawid patungong Macedonia, kung saan nakatagpo niya si Timoteo sa Filipos.” AA 323.1

“Sa panahong ito ng pag-aalala tungkol sa iglesia sa Corinto, umaasa si Pablo na magiging mabuti ang kalalabasan; ngunit kung minsan ay bumabalot sa kanyang kaluluwa ang matinding kalungkutan, sa pangambang baka hindi maunawaan nang tama ang kanyang mga payo at pagsaway. Kalaunan ay isinulat niya, “ang aming laman ay hindi nagkaroon ng katiwasayan, kundi sa lahat kami ay pinipighati; sa labas ay mga pagbabaka, sa loob ay mga katakutan. Gayon man ang Dios na umaaliw sa mabababang-loob, ay kami'y inaliw sa pamamagitan ng pagdating ni Tito.” AA 324.1

Ang tapat na mensaherong ito ay nagdala ng nakapagpapasiglang balita na isang kahanga-hangang pagbabago ang naganap sa mga mananampalataya sa Corinto. Marami sa kanila ang tumanggap sa mga tagubiling nakapaloob sa sulat ni Pablo at nagsisi sa kanilang mga kasalanan. Ang kanilang pamumuhay ay hindi na naging kahihiyan sa Kristiyanismo; sa halip, nagkaroon ito ng makapangyarihang impluwensiya na nagtataguyod ng praktikal na kabanalan.” AA 324.2

“Puspos ng kagalakan, muling sumulat ang apostol sa mga mananampalataya sa Corinto, na ipinapahayag ang kanyang malaking kagalakan dahil sa mabuting gawa na isinagawa ng Diyos sa kanila: “Sapagka't bagaman ako'y nakapagpalumbay sa inyo sa aking sulat, ay hindi ko dinaramdam.” Nang siya ay pahirapan ng pangambang baka hamakin nila ang kanyang mga salita, kung minsan ay pinagsisihan niyang naging tuwiran at mahigpit ang kanyang isinulat. “Ngayo'y nagagalak ako, hindi dahil sa inyong pagkalumbay, kundi dahil sa inyong mga pagkalumbay na ikapagsisisi; sapagka't kayo'y pinalumbay sa paraang ukol sa Dios, upang sa anoman ay huwag kayong mangagkaroon ng kalugihan dahil sa amin..” AA 324.3

“Sa ikalawang sulat na ito ng apostol sa iglesia, ipinahayag niya ang kanyang kagalakan dahil sa mabuting pagbabagong naganap sa kanila: “bagaman ako'y nakapagpalumbay sa inyo sa aking sulat, ay hindi ko dinaramdam: bagama't aking dinamdam”—sapagkat pinahirapan siya ng pangambang baka hamakin nila ang kanyang mga salita, at halos pagsisihan niya ang pagiging tuwiran at mahigpit ng kanyang isinulat. Ipinagpatuloy niya: “Ngayo'y nagagalak ako, hindi dahil sa inyong pagkalumbay, kundi dahil sa inyong mga pagkalumbay na ikapagsisisi; sapagka't kayo'y pinalumbay sa paraang ukol sa Dios, upang sa anoman ay huwag kayong mangagkaroon ng kalugihan dahil sa amin. Sapagka't ang kalumbayang mula sa Dios, ay gumagawa ng pagsisisi sa ikaliligtas, na hindi ikalulungkot.” Ang pagsisising bunga ng pagkilos ng banal na biyaya sa puso ay umaakay sa pagkilala at pagtalikod sa kasalanan. Ito ang mga bungang ipinakita, ayon sa apostol, ng iglesia sa Corinto: “oo't gaanong pagtatanggol ng inyong sarili, oo't gaanong pagkagalit, oo't gaanong katakutan, oo't gaanong pananabik.” LP 176.2

“Gayunman, mayroon pa ring maliit na pangkat sa Corinto na matigas na lumalaban sa lahat ng pagsisikap ng apostol na dalisayin ang iglesia. Ngunit lantad na lantad ang kanilang asal, kaya walang sinuman ang maaaring malinlang tungkol sa kanila. Nagpakita sila ng matinding kapaitan at buong tapang na nagsalita laban kay Pablo. Inakusahan nila siya na may pansariling pakinabang na motibo at gumagamit ng pandaraya sa pangangaral ng ebanghelyo at sa pakikitungo sa mga iglesia. Inakusahan nila siyang nakikinabang para sa sarili mula sa mga tulong na ibinibigay ng mga kapatid para sa iba’t ibang gawaing kawanggawa. Samantala, kinuwestiyon naman ng ilan ang kanyang pagiging apostol sapagkat hindi siya humingi ng pinansiyal na suporta mula sa mga iglesiang kanyang naitatag. Kaya ang mga paratang ng kanyang mga sumasalungat ay magkakasalungat at walang kahit kaunting matibay na batayan.” LP 177.1

“Ganitong uri rin ng mga taong walang katuwirang mangangatwiran ang matatagpuan sa ating panahon—mga taong sumasalungat sa pagsulong ng gawain ng Diyos, samantalang sinasabi nilang naniniwala sila sa katotohanan. Ayaw nilang makiisa sa buong iglesia. Sa halip, ang pangunahing pinagkakaabalahan nila ay siyasatin at pintasan ang pagkatao ng kanilang mga kapatid, maghasik ng masasamang hinala, at magpakalat ng mga palihim na paratang. Maraming tapat na tao ang nalilinlang ng mga mapanirang taong ito, sapagkat hindi madaling makita ang kanilang tunay na layunin, di-gaya kung lantaran at tahasang kasinungalingan ang ginagamit ng naninirang-puri.” LP 177.2