Mga Propeta sa Bagong Tipan

“Ang Salita ng Diyos ay kinabibilangan ng mga Kasulatan ng Lumang Tipan gayundin ng Bagong Tipan. Hindi kumpleto ang isa kung wala ang isa. Ipinahayag ni Cristo na ang mga katotohanan ng Lumang Tipan ay kasinghalaga ng mga katotohanan ng Bagong Tipan. Si Cristo ay Tagapagligtas na ng sangkatauhan mula pa sa pasimula ng sanlibutan, gaya rin ng Kanyang pagiging Tagapagligtas sa kasalukuyan. Bago Niya balutin ng pagkakatawang-tao ang Kanyang pagka-Diyos at pumarito sa ating sanlibutan, naipahayag na ang mensahe ng ebanghelyo sa pamamagitan nina Adan, Set, Enoc, Metusela, at Noe. Dinala nina Abraham sa Canaan at ni Lot sa Sodoma ang mensaheng ito, at sa bawat salinlahi ay ipinahayag ng mga tapat na mensahero ang pagdating ng Isa na ipinangako. Ang mga seremonya ng sistemang panrelihiyon ng mga Judio ay itinatag ni Cristo mismo. Siya ang saligan ng kanilang sistema ng mga handog na hain, at ang dakilang katuparan ng lahat ng mga sagisag na kinakatawan ng kanilang mga serbisyong panrelihiyon. Ang dugong dumanak sa paghahandog ng mga hain ay nagtuturo sa hain ng Kordero ng Diyos. Ang lahat ng mga handog na sagisag ay naganap ang katuparan kay Cristo. COL 126.2

Si Cristo, gaya ng Kanyang pagpapakilala sa mga patriyarka, pagsasagisag sa Kanya sa mga serbisyong paghahain, paglalarawan sa Kanya sa kautusan, at paghahayag sa Kanya sa pamamagitan ng mga propeta, ang siyang kayamanan ng Lumang Tipan. Si Cristo sa Kanyang buhay, kamatayan, at pagkabuhay na mag-uli, at si Cristo gaya ng Kanyang pagpapakilala sa pamamagitan ng Banal na Espiritu, ang siyang kayamanan ng Bagong Tipan. Ang ating Tagapagligtas, na kaningningan ng kaluwalhatian ng Ama, ang siyang nilalaman ng kapuwa Lumang Tipan at Bagong Tipan. COL 126.3

Sa pasimula pa lamang ay naniwala na si Pedro na si Jesus ang Mesiyas. Marami pang iba na nahikayat sa pangangaral ni Juan Bautista at tumanggap kay Cristo ang nagsimulang mag-alinlangan tungkol sa misyon ni Juan nang siya ay mabilanggo at patayin. Dahil dito, nag-alinlangan din sila kung si Jesus nga ang Mesiyas na matagal na nilang hinihintay. Marami sa mga taga-sunod na buong pananabik na umasa na uupo si Jesus sa trono ni David ang tumalikod sa Kanya nang mapagtanto nilang hindi Niya layuning gawin iyon. Ngunit hindi tumalikod si Pedro at ang kaniyang mga kasama sa kanilang katapatan. Hindi natinag ang pananampalataya ng mga tunay na tagasunod ng Tagapagligtas sa pabagu-bagong asal ng mga pumupuri sa Kanya kahapon ngunit humahatol sa Kanya sa kasalukuyan. Ipinahayag ni Pedro, “Ikaw ang Cristo, ang Anak ng buhay na Diyos.” Hindi niya hinintay na koronahan ang kaniyang Panginoon ng mga karangalan ng isang hari; sa halip, tinanggap niya Siya sa Kanyang kalagayang mapagpakumbaba. DA 411.5

Ipinahayag ni Pedro ang pananampalataya ng labindalawa. Gayunman, malayo pa rin ang mga alagad sa lubos na pagkaunawa sa misyon ni Cristo. Hindi man sila nagawang ilayo kay Cristo ng pagsalungat at maling paglalarawan ng mga saserdote at pinuno, nagdulot pa rin ang mga ito sa kanila ng matinding pagkalito. Hindi nila malinaw na nauunawaan ang kanilang landas. Ang impluwensiya ng kanilang maagang pagsasanay, ang mga turo ng mga rabbi, at ang kapangyarihan ng tradisyon ay patuloy na humahadlang sa kanilang pagkakita sa katotohanan. Paminsan-minsan ay sumisinag sa kanila ang mahahalagang sinag ng liwanag mula kay Jesus, subalit madalas ay para silang mga taong nangangapa sa gitna ng mga anino. Ngunit nang araw na iyon, bago sila humarap sa matinding pagsubok sa kanilang pananampalataya, ang Banal na Espiritu ay sumakanila nang may kapangyarihan. Sa maikling panahon, naibaling ang kanilang paningin mula sa “mga bagay na nakikita” upang pagmasdan ang “mga bagay na hindi nakikita.” 2 Corinthians 4:18. Sa likod ng Kanyang anyong pantao ay nakilala nila ang kaluwalhatian ng Anak ng Diyos. DA 412.1

Ilang siglo bago dumating ang Tagapagligtas, itinuro na ni Moises ang Bato ng kaligtasan ng Israel. Umawit ang mang-aawit tungkol sa “Bato ng aking kalakasan.” Isinulat naman ni Isaias, “Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos, Narito, inilalagay Ko sa Sion bilang saligan ang isang bato, isang batong subok na, isang mahalagang batong panulok, isang matibay na saligan.” Deuteronomy 32:4; Psalm 62:7; Isaiah 28:16. Si Pedro mismo, sa pagsulat sa ilalim ng inspirasyon, ay nag-ugnay ng propesiyang ito kay Jesus. Sinabi niya, “Kung inyong napagkilala na ang Panginoon ay mapagbiyaya: Na kayo'y magsilapit sa kaniya, na isang batong buhay, na sa katotohana'y itinakuwil ng mga tao, datapuwa't sa Dios ay hirang, mahalaga, Kayo rin naman, na gaya ng mga batong buhay, ay natatayong bahay na ukol sa espiritu, upang maging pagkasaserdoteng banal, upang maghandog ng mga hain na ukol sa espiritu, na nangakalulugod sa Dios sa pamamagitan ni Jesucristo.” 1 Peter 2:3-5, R. V. DA 413.1

“ Ang mga apostol ay nagtayo sa isang tiyak na saligan, samakatuwid ay sa Bato ng mga Panahon. Sa saligang ito nila dinala ang mga batong hinukay nila mula sa sanlibutan. Hindi naging walang hadlang ang paggawa ng mga tagapagtayo. Lubhang pinahirap ng pagsalungat ng mga kaaway ni Cristo ang kanilang gawain. Kinailangan nilang makipaglaban sa pagkapanatiko, pagtatangi, at pagkapoot ng mga taong nagtatayo sa maling saligan. Marami sa mga gumagawa bilang mga tagapagtayo ng iglesia ay maihahalintulad sa mga nagtayo ng pader noong panahon ni Nehemias, na tungkol sa kanila ay nasusulat: “Silang nangagtayo ng kuta, at silang nangagpapasan ng mga pasan ay nagsipagsakbat, bawa't isa'y may isa ng kaniyang mga kamay na iginagawa sa gawain, at may isa na inihahawak ng kaniyang sakbat;” Nehemiah 4:17. AA 596.3

Sinikap ng mga hari at mga gobernador, mga saserdote at mga pinuno na wasakin ang templo ng Diyos. Ngunit sa kabila ng pagkabilanggo, pagpapahirap, at kamatayan, ipinagpatuloy ng mga tapat na tao ang gawain, at ang estruktura ay patuloy na lumago—maganda at maayos ang pagkakabuo. Kung minsan, halos mabulag ang mga manggagawa dahil sa mga ulap ng pamahiing bumabalot sa kanila. Kung minsan naman, halos madaig sila ng karahasan ng kanilang mga kalaban. Ngunit taglay ang di-natitinag na pananampalataya at di-nauubos na katapangan, ipinagpatuloy nila ang gawain. AA 597.1

Isa-isang bumagsak sa kamay ng kaaway ang mga pangunahing tagapagtayo. Binato si Esteban hanggang sa mamatay; pinatay si Santiago sa pamamagitan ng tabak; pinugutan ng ulo si Pablo; ipinako sa krus si Pedro; at ipinatapon si Juan. Gayunman, patuloy na lumago ang iglesia. Pinalitan ng mga bagong manggagawa ang mga nabuwal, at idinagdag ang bawat bato sa gusali. Sa gayon, unti-unting naitayo ang templo ng iglesia ng Diyos. AA 597.2

“Sumunod ang maraming siglo ng matinding pag-uusig matapos maitatag ang iglesiang Cristiano, ngunit hindi kailanman naubusan ng mga taong nagturing sa gawain ng pagtatayo ng templo ng Diyos na higit na mahalaga kaysa sa kanilang sariling buhay.” AA 597.3

“At kami ay mayroong lalong panatag na salita ng hula; na mabuti ang inyong ginagawa kung ito'y inyong sinusundan, na gaya ng sa isang ilawang lumiliwanag sa isang dakong madilim, hanggang sa pagbubukang liwayway, at ang tala sa umaga ay sumilang sa inyong mga puso: Na maalaman muna ito, na alin mang hula ng kasulatan ay hindi nagbuhat sa sariling pagpapaliwanag.” 2 Pet. 1:19, 20.

Ngunit ang malakas na sigaw ng mga sumasalungat ay, Alisin na ang mga hula sa panahong ito! Sapagkat ang lahat ng mga propeta at ang kautusan ay “nanghula hanggang kay Juan.” Matt. 11:13.

Kung ang kahulugan ng siniping talata ay wala nang magiging mga propeta pagkatapos ni Juan, kung gayon ay wala na sanang naging mga propeta mula noon. At kung ito nga ang kahulugan, sasalungat ang Kasulatan sa sarili nito, sapagkat pinatutunayan nito na bagaman Anak ng Diyos si Cristo, Siya rin ay “isang propeta.” Luke 24:19. At bagaman hindi kailanman sumulat si Juan Bautista ng kahit isang pahayag na makahula, itinuring pa rin siya ni Cristo na dakila sa mga propeta (Luke 7:28). Gayundin, sina Mateo, Marcos, at Lucas, sa ilalim ng Espiritu ng Inspirasyon, ay sumulat tungkol kay Cristo at sa Kanyang gawain. Gayundin, sina Juan, Pedro, Pablo, at ang iba pang kapanahon nila ay nagpahayag sa ilalim ng kaloob ng hula tungkol sa maraming bagay na magaganap sa hinaharap. Ang lahat ng mga ito ay kinikilala sa Kasulatan sa titulong “propeta.”

Si Jesus mismo ang nagpapatotoo na ang aklat ng Apocalipsis ay isang propesiya, sapagkat sinasabi ng anghel na “nagpatotoo sa salita ng Diyos, at sa patotoo ni Jesucristo, at sa lahat ng mga bagay na nakita niya”: “Mapalad ang bumabasa at ang mga nakikinig sa mga salita ng propesiyang ito, at tumutupad sa mga bagay na nasusulat dito: sapagkat malapit na ang panahon.” Rev. 1:2, 3. “Sapagkat pinatototohanan ko sa bawat taong nakikinig sa mga salita ng propesiya ng aklat na ito, Kung ang sinuman ay magdagdag sa mga bagay na ito, idaragdag sa kaniya ng Diyos ang mga salot na nasusulat sa aklat na ito.” Rev. 22:18. 6Tr5.3

Ang katotohanang ang propesiyang ito ay isinulat halos isang siglo matapos pugutan ng ulo si Juan Bautista ay isang makasaysayang patunay na hindi nagwakas kay Juan ang pag-iral ng mga propeta. Kaya naman, sa maling pagpapakahulugan sa Mateo 11:13 upang palabasing si Juan ang huling propeta, sinisikap ng mga sumasalungat na ipalit sa kaloob ng hula sa panahong Cristiano ang mga “sariling” pagpapakahulugan sa Kasulatan, na hindi kinasihan ng Diyos. Sa paggawa nito, napipilitan silang balewalain o kaya ay piliting pawalang-bisa ang hindi mapasusubaliang pahayag ni Pablo: “At ang Dios ay naglagay ng ilan sa iglesia, una-una'y mga apostol, ikalawa'y mga propeta, ikatlo'y mga guro, saka mga himala, saka mga kaloob na pagpapagaling, mga pagtulong, mga pamamahala, at iba't ibang mga wika.” (1 Cor. 12:28). Ito ay ganap na patunay na ang ikalawa sa walong kaloob na ibinigay sa iglesia sa panahong Cristiano ay ang mga propeta.

Sa liwanag ng mga katotohanang ito, maliwanag na ang pahayag ni Jesus na “ang lahat ng mga propeta at ang kautusan ay nanghula hanggang kay Juan” ay may lubos na naiibang kahulugan kaysa sa itinuro ng mga taong hindi kinasihan ng Diyos. Kapag ito ay pinaliwanagan ng mismong Espiritung nagbigay ng pahayag na ito, nagiging malinaw at walang suliranin ang pagpapakahulugan, at ipinakikita na hinati ni Cristo ang mga propeta sa dalawang pangkat—yaong mga nauna kay Juan at yaong mga sumunod sa kaniya.

Ipinakikita ng sagradong kasaysayan na ang mga propeta sa unang pangkat ay tuwirang tumanggap ng Salita mula sa Diyos sa pamamagitan ng Kanyang Espiritu. Hindi nila kailangang patunayan ang alinmang bahagi ng kanilang mga propesiya sa pamamagitan ng mga isinulat ng mga naunang propeta. Samantala, ang mga propeta sa ikalawang pangkat ay itinatalaga sa pamamagitan ng pagpapahid ng Espiritu upang ipaliwanag ang mga isinulat ng mga propeta sa unang pangkat.

“Sa ikasasakdal ng mga banal, sa gawaing paglilingkod sa ikatitibay ng katawan ni Cristo: Hanggang sa abutin nating lahat ang pagkakaisa ng pananampalataya, at ang pagkakilala sa Anak ng Dios, hanggang sa lubos na paglaki ng tao, hanggang sa sukat ng pangangatawan ng kapuspusan ni Cristo.’ Ephesians 4:12, 13. GC viii.2

“Upang ipagkaloob sa inyo ng Dios ng ating Panginoong Jesucristo, ng Ama ng kaluwalhatian, ang espiritu ng karunungan at ng pahayag sa pagkakilala sa kaniya; Yamang naliwanagan ang mga mata ng inyong puso, upang maalaman ninyo kung ano ang pagasa sa kaniyang pagtawag, kung ano ang mga kayamanan ng kaluwalhatian ng kaniyang pamana sa mga banal, At kung ano ang dakilang kalakhan ng kaniyang kapangyarihan sa ating nagsisisampalataya, ayon sa gawa ng kapangyarihan ng kaniyang lakas.’ Ephesians 1:17-19. Ang gawain ng banal na Espiritu na nagbibigay-liwanag sa pang-unawa at nagbubukas sa isip upang maunawaan ang malalalim na bagay ng banal na Salita ng Diyos ang pagpapalang idinalangin ni Pablo para sa iglesia sa Efeso.” GC ix.1

Sa 1 Corinto 14, makikita natin na marami sa mga babae ang “nawalan ng pagpipigil sa sarili” (talata 23) dahil sa pagsasalita sa mga wikang hindi nauunawaan ng mga nakikinig. Kaya sinisikap ni Pablo na alisin ang kalituhang ito, hindi upang patahimikin ang sinumang may kinasihang mensaheng dapat ipahayag. Ang pagtatangkang pigilan ang mga babae sa pagtuturo ay hindi magiging kaayon ng mga sumusunod na talata ng Kasulatan:

“Si Debora nga, na propetisa, asawa ni Lapidoth, ay naghukom sa Israel nang panahong yaon. At siya'y tumahan sa ilalim ng puno ng palma ni Debora, sa pagitan ng Rama at Beth-el, sa lupaing maburol ng Ephraim; at sinampa siya ng mga anak ni Israel upang pahatol.” Hukom 4:4, 5.

“At naroroon din naman si Ana, na isang propetisa, anak na babae ni Fanuel, sa angkan ni Aser, (siya'y lubhang matanda na, at may pitong taong nakisama sa kaniyang asawa mula sa kaniyang kadalagahan, At siya'y bao nang walongpu't apat na taon), na hindi humihiwalay sa templo, at sumasamba sa gabi at araw sa pamamagitan ng mga pagaayuno at mga pagdaing.” Lucas 2:36, 37.

Gayundin, itinuro ni “Hulda na propetisa, na asawa ni Sallum,” ang Israel (2 Hari 22:14–16). At si “Felipe na ebanghelista, … ay may apat na anak na dalaga na pawang nanghuhula.” Gawa 21:8, 9.

“Si Malakias ang pinakahuli sa mga propeta ng Lumang Tipan. Sa panahon ng pormalismo bago nagpakita si Cristo, ayon sa mga umiiral na tala, walang mga pagpapamalas ng kaloob ng hula. Ngunit nagsugo ang Diyos ng mga propeta upang ihanda ang daan para sa Mesiyas. Si Zacarias, ang ama ni Juan Bautista, ay ‘napuspos ng Espiritu Santo, at nanghula.’ Luke 1:67. Si Simeon, isang taong ‘matuwid at banal,’ na ‘naghihintay sa kaaliwan ng Israel,’ ay pumasok sa templo sa pangunguna ng Espiritu at nanghula tungkol kay Jesus, na Siya ay magiging ‘ilaw na tatanglaw sa mga Gentil, at kaluwalhatian ng Iyong bayang Israel.’ Si Ana, na isang propetisa, ay ‘nagsalita tungkol sa Kanya sa lahat ng naghihintay ng katubusan sa Jerusalem.’ Luke 2:25, 32, 38. At walang naging higit na dakilang propeta sa alinmang panahon kaysa kay Juan Bautista, na pinili ng Diyos upang ipahayag sa Israel ang pagdating ng ‘Kordero ng Diyos, na nag-aalis ng kasalanan ng sanlibutan.’ John 1:29.” CET 239.3

Ngayon, sa mga salitang hindi maaaring magkamali ng pagkaunawa, nagsasalita ang ating Panginoon tungkol sa Kanyang ikalawang pagparito, at nagbabala Siya tungkol sa mga panganib na magaganap bago ang Kanyang pagdating sa sanlibutan. “Kung may magsabi sa inyo, Narito, narito si Cristo, o naroon; huwag ninyong paniwalaan. Sapagkat lilitaw ang mga bulaang Cristo at mga bulaang propeta, at magpapakita ng mga dakilang tanda at mga kababalaghan; anupat, kung maaari, ay malilinlang nila maging ang mga hinirang. Narito, sinabi Ko na sa inyo nang una pa. Kaya nga, kung sabihin nila sa inyo, Narito, Siya ay nasa ilang; huwag kayong lumabas. Narito, Siya ay nasa mga lihim na silid; huwag ninyong paniwalaan. Sapagkat kung paanong ang kidlat ay nagmumula sa silangan at nagliliwanag hanggang sa kanluran, gayundin ang pagdating ng Anak ng tao.” Bilang isa sa mga tanda ng pagkawasak ng Jerusalem, sinabi ni Cristo, “Maraming bulaang propeta ang lilitaw, at ililigaw nila ang marami.” Tunay ngang lumitaw ang mga bulaang propeta, na nanlinlang sa mga tao at umakay sa napakarami patungo sa ilang. Ang mga salamangkero at mga mangkukulam, na nag-aangking may kapangyarihang gumawa ng mga himala, ay umakit sa mga tao na sumunod sa kanila patungo sa malalayong lugar sa kabundukan. Ngunit ang propesiyang ito ay binigkas din para sa mga huling araw. Ang tandang ito ay ibinigay bilang tanda ng ikalawang pagparito. Maging sa ngayon, ang mga bulaang Cristo at mga bulaang propeta ay nagpapakita ng mga tanda at mga kababalaghan upang akitin at iligaw ang Kanyang mga alagad. Hindi ba natin naririnig ang sigaw na, “Narito, Siya ay nasa ilang”? Hindi ba libu-libo na ang nagtungo sa ilang sa pag-asang matatagpuan nila si Cristo? At mula sa libu-libong pagtitipon kung saan sinasabi ng mga tao na nakikipag-ugnayan sila sa mga espiritu ng mga namatay, hindi ba naririnig ngayon ang panawagang, “Narito, Siya ay nasa mga lihim na silid”? Ito mismo ang inaangkin ng espiritismo. Ngunit ano ang sinasabi ni Cristo? “Huwag ninyong paniwalaan. Sapagkat kung paanong ang kidlat ay nagmumula sa silangan at nagliliwanag hanggang sa kanluran, gayundin ang pagdating ng Anak ng tao.” DA 631.1

“Sa bawat kaluluwa ay may dalawang kapangyarihang buong taimtim na naglalaban upang magtagumpay. Pinangangalap ng kawalan ng pananampalataya ang mga puwersa nito sa pangunguna ni Satanas, upang ihiwalay tayo sa Pinagmumulan ng ating kalakasan. Pinangangalap naman ng pananampalataya ang mga puwersa nito sa pangunguna ni Cristo, ang may-akda at tagapagsakdal ng ating pananampalataya. Oras-oras, sa paningin ng buong sansinukob ng langit, nagpapatuloy ang tunggalian. Isa itong labanan nang harapan, at ang pangunahing tanong ay, Alin ang magtatagumpay? Ang bawat isa ay kailangang magpasiya para sa kaniyang sarili. Sa pakikidigmang ito, kailangang makibahagi ang lahat, na lumalaban sa isang panig o sa kabila. Walang sinumang makaiiwas sa tunggaliang ito.... Hinihimok tayong maghanda para sa labanang ito. “Magpakalakas kayo sa Panginoon, at sa kapangyarihan ng Kanyang kalakasan. Isuot ninyo ang buong baluti ng Diyos, upang kayo ay makatayo laban sa mga lalang ng diyablo.” Muling inuulit ang babala: “Kaya nga, kunin ninyo ang buong baluti ng Diyos, upang kayo ay makatagal sa araw ng kasamaan, at pagkatapos ninyong magawa ang lahat, ay manatiling nakatayo.” SD 328.4

“Ang buong baluting inilaan sa Kasulatan ay ganap nang nakahanda upang isuot ninyo. “Kaya nga, kunin ninyo ang buong baluti ng Diyos, upang kayo ay makatagal sa araw ng kasamaan, at pagkatapos ninyong magawa ang lahat, ay manatiling nakatayo. Magsitayo nga kayo, na ang inyong mga baywang ay nabibigkisan ng katotohanan.” [Verses 13, 14.] Ang mga kathang-isip, mga maling pagpapakahulugan sa Kasulatan, at mga kuwentong kathang-isip ay inilalahad sa lahat ng dako upang tanggapin ninyo. Ngunit kailangan ang matalas na pagkilatis upang matiyak na ang sinturon ay ang gintong tanikala ng katotohanan, “at isuot ang baluti sa dibdib na katuwiran,” hindi ang sarili ninyong katuwiran kundi ang katuwiran ni Cristo. [Verse 14.] Ito ang tanggulan ng kaluluwa. Sa pamamagitan ng katuwiran ni Cristo na nauuna sa atin, maaari nating labanan ang kadilimang moral at mabatid ang mga pakana ng mga puwersang maka-Satanas. “At ang inyong mga paa ay may panyapak na paghahanda ng evangelio ng kapayapaan.” [Verse 15.]” 8LtMs, Lt 60, 1893, par. 5

Ang bawat bahagi ng Biblia ay kinasihan ng Diyos at mapapakinabangan. Dapat bigyang-pansin ang Lumang Tipan, gayundin ang Bagong Tipan. Sa ating pag-aaral ng Lumang Tipan, matutuklasan natin ang mga bukal ng buhay na bumubulwak mula sa lupaing inaakala lamang ng walang-ingat na mambabasa na isang ilang. CT 462.2

“Ang Lumang Tipan ay nagbibigay-liwanag sa Bagong Tipan, at ang Bagong Tipan naman ay nagbibigay-liwanag sa Lumang Tipan. Ang bawat isa ay kapahayagan ng kaluwalhatian ng Diyos kay Cristo. Si Cristo, gaya ng Kanyang pagkakahayag sa mga patriarka, gaya ng Kanyang pagsasagisag sa pamamagitan ng mga paghahandog, gaya ng Kanyang paglalarawan sa kautusan, at gaya ng Kanyang paghahayag sa pamamagitan ng mga propeta, ang siyang kayamanan ng Lumang Tipan. Si Cristo sa Kanyang buhay, kamatayan, at pagkabuhay na mag-uli; si Cristo gaya ng Kanyang pagpapahayag sa pamamagitan ng Espiritu Santo—Siya ang kayamanan ng Bagong Tipan. Kapuwa inilalahad ng Luma at Bagong Tipan ang mga katotohanang patuloy na maghahayag ng higit pang malalalim na kahulugan sa taimtim na naghahanap.” CT 462.3

“Kapag nagising na ang tunay na pag-ibig sa Biblia at nagsimulang maunawaan ng nag-aaral kung gaano kalawak ang larangan nito at kung gaano kahalaga ang mga kayamanang taglay nito, nanaisin niyang samantalahin ang bawat pagkakataon upang higit na makilala ang Salita ng Diyos. Hindi dapat malimitahan sa isang takdang oras o lugar lamang ang pag-aaral nito. Ang patuloy na pag-aaral na ito ay isa sa pinakamabubuting paraan upang malinang ang pag-ibig sa mga Kasulatan. Laging dalhin ng nag-aaral ang kanyang Biblia, at sa tuwing magkakaroon siya ng pagkakataon, bumasa siya ng isang talata at bulay-bulayin iyon. Habang naglalakad sa mga lansangan, naghihintay sa isang istasyon ng tren, o naghihintay sa isang nakatakdang pakikipagkita, samantalahin niya ang pagkakataong makakuha ng ilang mahahalagang kaisipan mula sa kamalig ng katotohanan.” CT 463.1