Lahat sa Ikaluluwalhati ng Diyos

Hinimok ni Pablo ang kanyang mga kapatid na suriin ang kanilang sarili kung ano ang magiging impluwensya ng kanilang mga salita at gawa sa iba. Pinayuhan niya silang huwag gumawa ng anumang bagay na, bagama’t maaaring walang kasalanan sa sarili nito, ay magmumukhang sumasang-ayon sa pagsamba sa mga diyus-diyosan o magiging sanhi ng pagkatisod ng budhi ng mga mahihina pa sa pananampalataya. Sinabi niya: ‘Kaya kung kayo'y nagsisikain man, o nagsisiinom man o anoman ang inyong ginagawa, gawin ninyo ang lahat sa ikaluluwalhati ng Dios. Huwag kayong magbigay ng dahilang ikatitisod, sa mga Judio man, sa mga Griego man, o sa iglesia man ng Dios.’ 1 Cor 10:31-32 (AA 316.2)

“Ang babalang ibinigay ng apostol sa iglesya sa Corinto ay may bisa sa lahat ng panahon at lalo nang angkop sa ating panahon ngayon. Ang tinutukoy niyang pagsamba sa diyus-diyosan ay hindi lamang ang literal na pagsamba sa mga diyus-diyosan, kundi pati na rin ang pamumuhay para sa sarili, pag-ibig sa kaginhawahan, at pagpapasasa sa gana at masasamang pita ng laman. Ang simpleng pag-aangking may pananampalataya kay Cristo o ang pagmamalaki sa pagkakilala sa katotohanan ay hindi sapat upang ang isang tao ay matawag na tunay na Cristiano. Ang relihiyong ang layunin lamang ay bigyang-kasiyahan ang mga mata, ang pandinig, at ang panlasa, o yaong nagbibigay-katuwiran sa pagpapalayaw sa sarili, ay hindi relihiyon ni Cristo.” (AA 317.1)

“Dapat madama ng bawat isa na may pananagutan siyang abutin ang pinakamataas na antas ng pag-unlad ng isip at kaalaman. Bagama’t walang sinuman ang dapat magmataas dahil sa mga kaalamang kanyang natamo, karapatan at pribilehiyo ng lahat na maranasan ang kasiyahang dulot ng pagkaalam na sa bawat hakbang ng kanilang pagsulong ay lalo silang nagiging handa at may kakayahang magbigay ng karangalan at kaluwalhatian sa Diyos. Maaari silang patuloy na kumuha mula sa isang bukal na hindi kailanman nauubos—ang Pinagmumulan ng lahat ng karunungan at kaalaman.” (GW 279.2)

“Kapag ang isang mag-aaral ay nakapasok na sa paaralan ni Cristo, handa na siyang magpatuloy sa paghahanap ng kaalaman nang hindi nalilito o nahihilo sa taas ng antas na kanyang nararating. Habang siya ay sumusulong mula sa isang katotohanan tungo sa isa pa, at nagkakaroon ng lalong malinaw at maliwanag na pagkaunawa sa kamangha-manghang mga batas ng agham at kalikasan, lalo siyang napupuno ng paghanga sa dakilang kapahayagan ng pag-ibig ng Diyos sa tao. Sa pamamagitan ng isang isip na naliwanagan, nakikita niya ang kasakdalan, kaalaman, at karunungan ng Diyos na umaabot hanggang sa walang hanggan. Habang patuloy na lumalawak at lumalalim ang kanyang pag-iisip, ang dalisay na liwanag ay dumadaloy sa kanyang kaluluwa. Habang higit siyang umiinom mula sa bukal ng kaalaman, lalo namang nagiging dalisay at masaya ang kanyang pagninilay tungkol sa walang hanggang kalikasan ng Diyos, at lalo pang tumitindi ang kanyang pananabik na magkaroon ng sapat na karunungan upang maunawaan ang malalalim na bagay ng Diyos.” (GW 279.3)

“Ang pilosopo ay tumatalikod sa liwanag ng kaligtasan sapagkat inilalantad nito ang kahangalan ng kanyang mapagmataas na mga teorya. Ang taong nakatuon sa sanlibutan ay tumatangging tanggapin ito sapagkat ihihiwalay siya nito sa kanyang mga diyus-diyosan sa lupa. Nakita ni Pablo na kailangang maunawaan muna ng mga tao ang likas na pagkatao ni Cristo bago nila Siya tunay na maibig o matanaw ang krus sa pamamagitan ng mata ng pananampalataya. Dito dapat magsimula ang pag-aaral na magiging agham at awit ng mga tinubos sa buong kawalang-hanggan. Sa liwanag ng krus lamang tunay na mauunawaan ang halaga ng kaluluwa ng tao.” (AA 273.1)

“Ang nagpapadalisay na impluwensya ng biyaya ng Diyos ang siyang nagpapabago sa likas na pag-uugali ng tao. Ang langit ay hindi magiging kaibig-ibig sa taong namumuhay ayon sa pita ng laman, sapagkat ang kanyang likas at hindi pa pinabanal na puso ay walang anumang paghahangad sa banal at dalisay na lugar na iyon. At kung sakali mang makapasok siya roon, wala siyang masusumpungang anumang magiging kalugud-lugod sa kanya. Ang mga hilig at pagnanasang naghahari sa likas na puso ay kailangang mapasupil sa pamamagitan ng biyaya ni Cristo bago maging karapat-dapat ang taong nagkasala na makapasok sa langit at magalak sa pakikisama ng mga dalisay at banal na anghel. Kapag ang tao ay namatay sa kasalanan at binigyan ng bagong buhay kay Cristo, pinupuno ng banal na pag-ibig ang kanyang puso; ang kanyang pag-iisip ay pinababanal; umiinom siya mula sa isang bukal ng kagalakan at kaalaman na hindi kailanman nauubos; at ang liwanag ng walang hanggang araw ay patuloy na nagliliwanag sa kanyang landas, sapagkat ang Liwanag ng Buhay ay laging sumasakanya.” (AA 273.2)

Bagama’t si Pablo ay pinagkalooban ng mataas na kakayahan sa pag-iisip, ang kanyang buhay ay naghayag ng kapangyarihan ng isang higit na dakilang karunungan. Ang karunungang ito ang nagbigay sa kanya ng matalas na pag-unawa at pusong puspos ng pakikiramay. Dahil dito, madali siyang nakaugnay sa kapwa, naitataas ang kanilang marangal na damdamin, at nahihikayat silang magsikap na mamuhay sa mas mataas na antas ng buhay Cristiano. Ang kanyang puso ay punô ng taimtim na pag-ibig para sa mga mananampalataya sa Corinto. Ang kanyang hangarin ay makita silang nagtataglay ng tunay na kabanalan sa puso na magpapalakas sa kanila laban sa tukso. Alam niyang sa bawat hakbang ng kanilang paglalakbay bilang mga Cristiano ay sasalungatin sila ng sinagoga ni Satanas at araw-araw silang haharap sa mga pakikipaglaban espirituwal. Kailangan nilang magbantay laban sa lihim at tusong paglapit ng kaaway, labanan ang kanilang dating mga ugali at likas na mga hilig, at patuloy na maging mapagbantay sa pananalangin. Alam ni Pablo na ang mas mataas na antas ng karanasang Cristiano ay maaabot lamang sa pamamagitan ng masigasig na pananalangin at patuloy na pagbabantay, at ito ang sinikap niyang maitanim sa kanilang isipan. Gayunman, alam din niya na kay Cristo na ipinako sa krus ay iniaalok sa kanila ang sapat na kapangyarihan upang baguhin ang kaluluwa at bigyan sila ng banal na lakas upang mapaglabanan ang bawat tukso sa kasamaan. Kung ang pananampalataya sa Diyos ang magiging kanilang baluti at ang Kanyang Salita ang kanilang sandata sa pakikipaglaban, tatanggap sila ng panloob na kapangyarihang magbibigay sa kanila ng kakayahang mapaglabanan ang lahat ng pag-atake ng kaaway.” (AA 307.1)

“Ang mga mananampalataya sa Corinto ay nangangailangan ng mas malalim na karanasan sa mga bagay ng Diyos. Hindi pa nila lubos na nauunawaan kung ano ang kahulugan ng pagmasid sa Kanyang kaluwalhatian at ng unti-unting pagbabago ng kanilang pagkatao tungo sa higit na pagiging katulad Niya. Ang kanilang nakita ay tila mga unang sinag pa lamang ng liwanag ng bukang-liwayway ng kaluwalhatiang iyon. Ang hangarin ni Pablo para sa kanila ay mapuspos sila ng buong kapuspusan ng Diyos, na patuloy na makilala Siya, na ang Kanyang pagdating ay tulad ng pagsikat ng umaga, at magpatuloy sa pagkatuto mula sa Kanya hanggang sa marating nila ang ganap na kasaganahan ng isang sakdal na pananampalataya sa ebanghelyo.” (AA 307.2)

“Bagama’t maingat na itinuro ni Pablo sa kanyang mga nahikayat ang malinaw na aral ng Kasulatan tungkol sa wastong pagsuporta sa gawain ng Diyos, at bagama’t inaangkin niya bilang isang ministro ng ebanghelyo ang ‘matuwid na magsitigil ng paggawa’ (1 Corinto 9:6) sa mga hanapbuhay na pangkabuhayan, gayunman, sa iba’t ibang panahon ng kanyang ministeryo sa malalaking sentro ng kabihasnan ay nagtrabaho pa rin siya upang tustusan ang kanyang sariling pangangailangan.” (AA 346.1)

“Sa mga Judio, ang pisikal na paggawa ay hindi itinuturing na kahiya-hiya o mababang uri ng gawain. Sa pamamagitan ni Moises, tinuruan ang mga Hebreo na sanayin ang kanilang mga anak sa kasipagan at paggawa. Itinuturing pa ngang kasalanan ang hayaang lumaki ang isang kabataan na walang kaalaman sa gawaing pisikal. Kahit ang isang batang inihahanda para sa banal na tungkulin ay inaasahang matututo rin ng isang praktikal na hanapbuhay, sapagkat itinuturing itong mahalagang bahagi ng kanyang pagsasanay sa buhay. Bawat kabataan, mayaman man o mahirap ang kanyang mga magulang, ay tinuturuan ng isang hanapbuhay o kasanayan. Ang mga magulang na nagpabaya sa tungkuling ito ay itinuturing na lumilihis sa mga tagubilin ng Panginoon. Alinsunod sa kaugaliang ito, natutuhan ni Pablo, mula pa sa kanyang kabataan, ang hanapbuhay ng paggawa ng mga tolda.” (AA 346.2)

Itinuro ni Pablo sa mga taga-Corinto ang karanasan ng sinaunang Israel—ang mga pagpapalang tinanggap nila dahil sa kanilang pagsunod at ang mga kahatulang sumunod sa kanilang pagsuway. Ipinaalala niya kung paanong sa pamamagitan ng mahimalang kapangyarihan ng Diyos ay inilabas ang mga Hebreo mula sa Egipto, na pinangungunahan at iniingatan ng ulap sa araw at ng haliging apoy sa gabi. Dahil dito, ligtas silang nakatawid sa Dagat na Pula, samantalang ang mga Egipcio na nagtangkang tumawid sa parehong paraan ay nalunod. Sa pamamagitan ng mga pangyayaring ito, kinilala ng Diyos ang Israel bilang Kanyang iglesya. “At lahat ay nagsikain ng isang pagkain ding ayon sa espiritu; At lahat ay nagsiinom ng isang inumin ding ayon sa espiritu; sapagka't nagsiinom sa batong ayon sa espiritu na sumunod sa kanila: at ang batong yaon ay si Cristo.” Sa lahat ng kanilang paglalakbay, si Cristo ang kanilang naging Pinuno. Ang batong hinampas ay sumasagisag kay Cristo, na sasaktan dahil sa mga pagsalangsang ng tao upang ang ilog ng kaligtasan ay dumaloy para sa lahat.” (AA 315.2)

“Sa kabila ng malaking pagpapalang ipinagkaloob ng Diyos sa mga Hebreo, dumating pa rin sa kanila ang Kanyang mga kahatulan dahil sa kanilang pananabik sa mga luho na iniwan nila sa Egipto, gayundin sa kanilang kasalanan at paghihimagsik. Mahigpit na pinayuhan ng apostol ang mga mananampalataya sa Corinto na matuto mula sa karanasan ng Israel. Sinabi niya, ‘Ang mga bagay na ito nga'y pawang naging mga halimbawa sa atin, upang huwag tayong magsipagnasa ng mga bagay na masama na gaya naman nila na nagsipagnasa.’ Ipinakita niya na ang pag-ibig sa kaginhawahan at kalayawan ang nagbukas ng daan sa mga kasalanang nagbunsod ng matinding paghihiganti ng Diyos. Nang ang mga anak ni Israel ay maupo upang kumain at uminom at pagkatapos ay tumayo upang magsaya, isinantabi nila ang pagkatakot sa Diyos na nadama nila nang ibigay ang Kanyang kautusan. Pagkatapos ay gumawa sila ng isang gintong guya bilang larawan ng Diyos at ito ang kanilang sinamba. Gayundin, matapos silang magdiwang sa isang marangyang piging na kaugnay ng pagsamba kay Baal-peor, marami sa mga Hebreo ang nahulog sa imoralidad. Dahil dito, nag-alab ang poot ng Diyos, at sa Kanyang utos ay ‘dalawampu’t tatlong libo’ ang namatay sa salot sa loob lamang ng isang araw.” (AA 315.3)

“Mahigpit na binalaan ni Pablo ang mga taga-Corinto: ‘Kaya't ang may akalang siya'y nakatayo, magingat na baka mabuwal.’ Kung sila ay magiging palalo at magtitiwala sa kanilang sarili, at pababayaan ang pagbabantay at pananalangin, mahuhulog sila sa mabibigat na kasalanan at daranas ng poot ng Diyos. Gayunman, hindi nais ni Pablo na sila’y panghinaan ng loob o mawalan ng pag-asa. Sa halip, ibinigay niya sa kanila ang katiyakang ito: ‘Datapuwa't tapat ang Dios, na hindi niya itutulot na kayo'y tuksuhin ng higit sa inyong makakaya; kundi kalakip din ng tukso ay gagawin naman ang paraan ng pagilag, upang ito'y inyong matiis.” 1 Cor 10:13 (AA 316.1)

“Hinimok ni Pablo ang kanyang mga kapatid na suriin ang kanilang sarili kung ano ang magiging impluwensya ng kanilang mga salita at gawa sa iba. Pinayuhan niya silang huwag gumawa ng anumang bagay na, bagama’t maaaring walang kasalanan sa sarili nito, ay magmumukhang sumasang-ayon sa pagsamba sa mga diyus-diyosan o magiging sanhi ng pagkatisod ng budhi ng mga mahihina pa sa pananampalataya. Sinabi niya: ‘Kaya kung kayo'y nagsisikain man, o nagsisiinom man o anoman ang inyong ginagawa, gawin ninyo ang lahat sa ikaluluwalhati ng Dios. Huwag kayong magbigay ng dahilang ikatitisod, sa mga Judio man, sa mga Griego man, o sa iglesia man ng Dios.” 1 Cor 10:31-32 (AA 316.2)

“Ang babalang ibinigay ng apostol sa iglesya sa Corinto ay may bisa sa lahat ng panahon at lalo nang angkop sa ating panahon ngayon. Ang tinutukoy niyang pagsamba sa diyus-diyosan ay hindi lamang ang literal na pagsamba sa mga diyus-diyosan, kundi pati na rin ang pamumuhay para sa sarili, pag-ibig sa kaginhawahan, at pagpapasasa sa gana at masasamang pita ng laman. Ang simpleng pag-aangking may pananampalataya kay Cristo o ang pagmamalaki sa pagkakilala sa katotohanan ay hindi sapat upang ang isang tao ay matawag na tunay na Cristiano. Ang relihiyong ang layunin lamang ay bigyang-kasiyahan ang mga mata, ang pandinig, at ang panlasa, o yaong nagbibigay-katuwiran sa pagpapalayaw sa sarili, ay hindi relihiyon ni Cristo.” (AA 317.1)

“Ipinagbabawal ng ikalawang utos ang pagsamba sa Diyos sa pamamagitan ng mga larawan o anumang anyong inanyuan. Maraming bansang pagano ang nagsasabing ang kanilang mga larawan ay mga sagisag lamang o simbolo na kumakatawan sa kanilang sinasambang diyos, ngunit malinaw na ipinahayag ng Diyos na ang ganitong uri ng pagsamba ay kasalanan. Ang pagtatangkang ilarawan ang Walang Hanggang Diyos sa pamamagitan ng mga bagay na gawa sa materyal ay nagpapababa sa pagkaunawa ng tao tungkol sa Kanya. Kapag ang isipan ng tao ay naihiwalay sa walang hanggang kasakdalan ni Jehova, mas naaakit ito sa nilalang kaysa sa Maylalang. At habang bumababa ang kanyang pagkakilala sa Diyos, gayundin ang kanyang pagkatao ay lalong nasisira at bumababa.” (PP 306.1)

“‘Akong Panginoon mong Diyos ay mapanibughuing Diyos.’ Ang malapit at banal na kaugnayan ng Diyos sa Kanyang bayan ay inihalintulad sa isang pag-aasawa. Dahil ang pagsamba sa mga diyus-diyosan ay isang uri ng espirituwal na pangangalunya, ang matinding pagkapoot ng Diyos laban dito ay wastong tinatawag na banal na paninibugho.” (PP 306.2)

“Ang mismong diwa ng paganong pagsamba sa mga diyus-diyosan ay laganap pa rin sa ating panahon. Bagama’t dahil sa impluwensya ng agham at edukasyon ay nagkaroon ito ng mas pino at kaakit-akit na anyo, nananatili pa rin ang diwa nito. Bawat araw ay nagdadala ng nakalulungkot na katibayan na ang pananampalataya sa tiyak na salita ng propesiya ay mabilis na humihina, at bilang kapalit nito, ang pamahiin at ang mga panlilinlang ni Satanas ay umaakit at bumibihag sa isipan ng maraming tao. Ang lahat ng hindi masikap na nagsasaliksik ng Kasulatan at hindi isinusuko ang bawat hangarin at layunin ng kanilang buhay sa walang kamaliang pamantayan nito, at ang lahat ng hindi humahanap sa Diyos sa pamamagitan ng panalangin upang malaman ang Kanyang kalooban, ay tiyak na maliligaw sa tamang landas at mahuhulog sa panlilinlang ni Satanas.” (CCh 320.3)

“Ang lasenggo ay hinahamak at sinasabihang ang kanyang kasalanan ang magbubukod sa kanya mula sa langit, samantalang ang kapalaluan, pagkamakasarili, at kasakiman ay kadalasang hindi sinasaway. Ngunit ang mga ito ang mga kasalanang lalo nang kasuklam-suklam sa paningin ng Diyos. ‘Sinasalungat Niya ang mapagmataas,’ at sinabi ni Pablo na ang kasakiman ay pagsamba sa mga diyus-diyosan. Ang sinumang pamilyar sa mahihigpit na paghatol ng Salita ng Diyos laban sa idolatriya ay agad na makauunawa kung gaano kabigat ang kasalanang ito.” (5T 337.2)

“Sa araw na yaon ay mabubuksan ang isang bukal sa sangbahayan ni David at sa mga mananahan sa Jerusalem, sa kasalanan, at sa karumihan. At mangyayari sa araw na yaon, sabi ng Panginoon ng mga hukbo, na aking ihihiwalay sa lupain ang mga pangalan ng mga diosdiosan, at sila'y hindi na mangaaalaala pa; at aking palalayasin naman ang mga propeta at ang karumaldumal na espiritu sa lupain.” (Zacarias 13:1, 2;

“Dalawang bagay ang malinaw na itinuturo ng mga talatang ito: (1) Ang sambahayan ni David ay dapat munang maitatag bago mabuksan ang bukal ng paglilinis; at (2) ang gawain ng paglilinis ay magsisimula sa paghihiwalay ng mga pangalan ng mga diosdiosan at pagpapalayas sa mga propeta mula sa lupain.” (1TG18 14.4)

“Ang mga diyus-diyosang tinutukoy rito ay yaong mga nagsasalita; samakatuwid, sila ay mga tao. Kaya walang alinlangan na ang tinutukoy ay mga kapatid na nasa ministeryo na ipinangangaral ang kanilang sarili sa halip na si Cristo, at sila namang iniidolo ng mga myembro. Bilang bunga nito, ang mga kaanib ay bulag na sumusunod sa kanila, at anuman ang pasya ng kanilang mga ‘diyus-diyosan’ tungkol sa kung ano ang katotohanan at kung ano ang kamalian, kung ano ang kasalanan at kung ano ang katuwiran, iyon ang kanilang sinusunod. Dahil dito, ang mga ‘diyus-diyosan’ na ito ay lumilikha ng kalagayang katulad ng ginawa ng mga saserdote, mga eskriba, at mga Pariseo noong unang pagparito ni Cristo. Bunga nito, ang mga sumasamba sa mga ‘diyus-diyosan’ na ito ay hindi na nagsisikap na personal na siyasatin ang mga bagong mensahe ng katotohanan. Sa kanilang kamangmangan, ang kanilang sinusunod ay mga tao sa halip na si Cristo at ang Kanyang patuloy na sumusulong na Katotohanan. Ang mga taong ito, kasama ng mga bulaang propeta at ng maruruming espiritu, ay aalisin sa lupain.”

Binigyan ni Cristo ang lalaking ito ng isang pagsubok. Tinawag Niya siyang pumili sa pagitan ng kayamanang panlangit at ng kadakilaan at kayamanan ng sanlibutan. Nakahanda na sana para sa kanya ang kayamanang nasa langit kung susunod lamang siya kay Cristo. Ngunit kailangan niyang isuko ang sarili; dapat niyang ipailalim ang kanyang kalooban sa pamamahala ni Cristo. Ang mismong kabanalan ng Diyos ay iniaalok sa batang pinunong ito. May pribilehiyo siyang maging anak ng Diyos at kasamang tagapagmana ni Cristo sa mga kayamanang nasa langit. Ngunit kailangan muna niyang pasanin ang kanyang krus at sumunod sa Tagapagligtas sa landas ng pagkakait sa sarili.” (DA 519.5)

“Ang mga salita ni Cristo ay tunay na isang paanyaya sa pinuno: ‘Piliin ninyo ngayon kung sino ang inyong paglilingkuran.’ (Josue 24:15). Ang pagpapasya ay iniwan sa kanya.” (DA 520.1)

“Ang kanyang mataas na katayuan at ang kanyang mga ari-arian ay unti-unting nagkakaroon ng masamang impluwensya sa kanyang pagkatao. Kung patuloy niyang panghahawakan ang mga ito, papalitan ng mga iyon ang Diyos sa kanyang pagmamahal at katapatan. Ang magkait sa Diyos ng kaunti man o marami ay nangangahulugang pinananatili niya ang mga bagay na magpapahina sa kanyang moral na lakas at magiging hadlang sa kanyang pagiging kapaki-pakinabang. Sapagkat kapag ang mga bagay ng sanlibutang ito ay labis na pinahahalagahan, gaano man ito kawalang-katiyakan at kawalang-halaga, unti-unti nitong sasakupin ang buong puso at isipan ng tao.” (DA 520.2)

“At yamang ang lahat ng mga utos ay nabubuod sa pag-ibig sa Diyos at sa kapwa, malinaw na walang isa mang utos ang maaaring labagin nang hindi nilalabag ang prinsipyong ito. Kaya itinuro ni Cristo sa Kanyang mga tagapakinig na ang kautusan ng Diyos ay hindi binubuo ng magkakahiwalay na mga utos, na para bang ang iba ay napakahalaga samantalang ang iba ay hindi gaanong mahalaga at maaaring ipagwalang-bahala nang walang kaparusahan. Iniharap ng ating Panginoon ang unang apat at ang huling anim na utos bilang isang ganap at hindi mapaghihiwalay na kautusan ng Diyos. Itinuro Niya na ang tunay na pag-ibig sa Diyos ay naipakikita sa pamamagitan ng pagsunod sa lahat ng Kanyang mga utos.” (DA 607.3)

“Ang eskribang nagtanong kay Jesus ay bihasa sa kautusan, kaya't namangha siya sa naging sagot ni Cristo. Hindi niya inaasahang magpapakita si Jesus ng ganoon kalalim at ganap na pagkaunawa sa mga Kasulatan. Dahil sa Kanyang paliwanag, nagkaroon ang eskriba ng mas malawak na pagkaunawa sa mga prinsipyong pinagbabatayan ng mga banal na utos. Sa harap ng mga saserdote at mga pinuno na naroroon, tapat niyang kinilala na si Cristo ang nagbigay ng tamang pagpapaliwanag sa kautusan.” (DA 607.4)

Ang panulat ng Inspirasyon, na tapat sa layunin nito, ay matapat na inilahad ang mga kasalanang kinabuwalan nina Noe, Lot, Moises, Abraham, David, at Solomon. Ipinakita rin nito na maging ang matatag na espiritu ni Elias ay nanghina sa ilalim ng tukso sa gitna ng kanyang mabigat na pagsubok. Ang pagsuway ni Jonas at ang pagsamba ng Israel sa mga diyus-diyosan ay matapat ding naitala. Gayundin, hayagang inihayag ang pagkakaila ni Pedro kay Cristo, ang matinding pagtatalo nina Pablo at Bernabe, at ang mga pagkukulang at kahinaan ng mga propeta at mga apostol. Ginawa ito ng Espiritu Santo, na nag-alis ng tabing na nagkukubli sa puso ng tao. Sa harapan natin ay nakalahad ang buhay ng mga mananampalataya, kasama ang lahat nilang pagkakamali at kahinaan, bilang aral sa lahat ng salinlahing susunod sa kanila. Kung sila ay walang anumang pagkukulang, hindi na sila magiging tao kundi higit pa sa tao, at ang ating makasalanang likas ay mawawalan ng pag-asa na marating ang ganoong antas ng kabanalan. Ngunit kapag nakita natin kung saan sila nakipaglaban at nabigo, at kung paano sila muling nagkaroon ng lakas ng loob at nagtagumpay sa pamamagitan ng biyaya ng Diyos, tayo ay napapalakas ng loob at nahihikayat na magpatuloy sa pagdaig sa mga hadlang na inilalagay ng ating makasalanang likas sa ating landas.” (1TT 438.1)

“Ang Diyos ay laging naging tapat sa pagpaparusa sa kasalanan. Isinugo Niya ang Kanyang mga propeta upang balaan ang mga nagkasala, ilantad ang kanilang mga kasamaan, at ipahayag ang hatol na darating sa kanila. Ang mga nagtatanong kung bakit tahasang inilalantad ng Salita ng Diyos ang mga kasalanan ng Kanyang bayan, na nagiging dahilan upang ito’y tuyain ng mga manunuya at ikalungkot ng mga banal, ay dapat isaalang-alang na ang lahat ng ito ay isinulat upang maging aral sa atin. Layunin nitong tulungan tayong umiwas sa mga kasamaang naitala at tularan lamang ang katuwiran ng mga naglingkod nang tapat sa Panginoon.” (1TT 438.2)

“Kailangan natin ang mismong mga aral na ibinibigay ng Biblia, sapagkat kasabay ng paghahayag ng kasalanan ay ipinakikita rin nito ang kaparusahang sumusunod dito. Ang kalungkutan at pagsisisi ng nagkasala, at ang panaghoy ng kaluluwang may sakit dahil sa kasalanan, ay umaabot sa atin mula sa nakaraan. Ipinakikita nito na ang tao noon, gaya rin ngayon, ay nangangailangan ng mapagpatawad na awa ng Diyos. Itinuturo rin nito na bagama’t pinarurusahan ng Diyos ang kasalanan, Siya ay nahahabag at nagpapatawad sa makasalanang tunay na nagsisisi.” (1TT 438.3)