Isang Larawan ng Pag-ibig

Upang mapagtagumpayan ang Kaaway at mapanatili ang pagkakaisa,itigil nawa ng bawat mananampalataya ang paghahanap ng kamalian sa kanyang mga kapatid. Sa halip, bantayan niya ang sarili niyang mga hakbang at huwag ang sa iba. Kilalanin niyang tulad din niya, may kakayahan silang makilala ang pagkakaiba ng tama at mali. Akuin niya ang sarili niyang pananagutan at huwag ang pananagutan ng iba. Ituring niyang higit ang kanyang mga kapatid kaysa sa kanyang sarili, at huwag siyang gumawa o magsalita ng anumang bagay na ayaw din niyang gawin o sabihin sa kanya ng iba. 4ANS 66.4

Maunawaan nawa ng bawat isa, gaya ng naunawaan ni Pablo, na ang pag-ibig na may pagtitiis at pagpapahinuhod ang siyang pinakakailangan, pinakamahalaga, at pinakadakilang katangiang dapat taglayin ng isang Kristiyano. 4ANS 67.1

“Ang pagibig ay mapagpahinuhod, at magandang-loob; ang pagibig ay hindi nananaghili; ang pagibig ay hindi nagmamapuri, hindi mapagpalalo. Hindi naguugaling mahalay, hindi hinahanap ang kaniyang sarili, hindi nayayamot, hindi inaalumana ang masama; Hindi nagagalak sa kalikuan, kundi nakikigalak sa katotohanan; Lahat ay binabata, lahat ay pinaniniwalaan, lahat ay inaasahan, lahat ay tinitiis.” (1 Corinto 13:4–7.) Sa pamamagitan ng Kanyang kinasihang apostol, ipinakita sa atin ni Cristo ang pamantayan ng isang karakter na puspos ng Kanyang pag-ibig. Dapat nating taglayin ang mga tatak ng karakter ni Cristo; dapat nating maipakita ang Kanyang wangis. Ibinigay sa atin ang halimbawang ito upang malaman natin ang mga posibilidad at ang kataasang maaari nating marating sa pamamagitan ni Cristo at dahil kay Cristo. Ang pamantayang Kanyang itinakda ay ang kasakdalan sa Kanya, at sa pamamagitan ng Kanyang mga merito ay maaari nating marating iyon.Ngunit tayo ay nagkukulang sapagkat nasisiyahan na tayong ituon ang ating paningin sa mga bagay na makalupa sa halip na sa mga bagay na makalangit. Sa pamamagitan ng patuloy na pagtingin kay Cristo, tayo ay nababago “mula sa kaluwalhatian tungo sa kaluwalhatian.” Ang mga matang nakatuon lamang sa mga karaniwang bagay ay kailangang itaas upang tumingin sa mga bagay na makalangit. Sinabi ng apostol: “Sapagka't ngayo'y malabo tayong nakakikita sa isang salamin; nguni't pagkatapos ay makikita natin sa mukhaan: ngayo'y nakikilala ko ng bahagya, nguni't pagkatapos ay makikilala ko ng gaya naman ng pagkakilala sa akin. Datapuwa't ngayo'y nanatili ang tatlong ito: ang pananampalataya, ang pagasa, at ang pagibig; nguni't ang pinakadakila sa mga ito ay ang pagibig.” (Mga Talata 12, 13.) 14LtMs, Lt 102, 1899, par. 4

“Sa pamamagitan lamang ng isang di-makasariling malasakit sa mga nangangailangan ng tulong natin maipakikita sa praktikal na paraan ang katotohanan ng ebanghelyo. ‘Kung ang isang kapatid na lalake o babae ay hubad at walang kakanin araw-araw, At ang isa sa inyo ay magsabi sa kanila, Magsiyaon kayong payapa, kayo'y mangagpainit at mangagpakabusog; at gayon ma'y hindi ninyo ibinibigay sa kanila ang mga bagay na kinakailangan ng katawan; anong mapapakinabang dito? Gayon din naman ang pananampalataya na walang mga gawa, ay patay sa kaniyang sarili.” Santiago 2: 15-17; RH, Marso 4, 1902, par. 10

“Higit na marami kaysa sa pangangaral lamang ang nasasaklaw ng pangangaral ng ebanghelyo. Kailangang maturuan ang mga walang kaalaman; kailangang palakasin ang mga pinanghihinaan ng loob; kailangang pagalingin ang mga maysakit. Ang tinig ng tao ay dapat gumanap ng bahagi nito sa gawain ng Diyos. Ang mga salita ng kabaitan, pakikiramay, at pag-ibig ay dapat magpatotoo sa katotohanan. Ang taimtim at taos-pusong mga panalangin ang siyang maglalapit sa mga anghel.” RH, Marso 4, 1902, par. 11

“Malinaw na sinabi ng Panginoong Jesus sa Bundok ng mga Olibo na, ‘At dahil sa paglaganap ng kasamaan, ang pag-ibig ng marami ay lalamig.’ Tinukoy Niya ang isang uri ng mga tao na nahulog mula sa mataas na kalagayang espirituwal. Nawa'y tumagos ang mga pananalitang ito sa ating mga puso nang may banal na kaseryosohan at masusing pagsisiyasat. Nasaan na ang sigasig at ang debosyon sa Diyos na nararapat tumugon sa kadakilaan ng katotohanang inaangkin nating pinaniniwalaan? Ang pag-ibig sa sanlibutan at ang pag-ibig sa ilang kinagigiliwang kasalanan ay unti-unting naglayo sa puso mula sa pag-ibig sa panalangin at sa pagbubulay-bulay ng mga banal na bagay. Maaaring ipinagpapatuloy pa rin ang pormal na pagsasagawa ng mga gawaing panrelihiyon, ngunit nasaan na ang pag-ibig kay Jesus? Ang espirituwalidad ay unti-unti nang namamatay. Magpapatuloy na lamang ba ang ganitong pagkaparalisa at malungkot na pagkasira ng espirituwal na buhay? Hahayaan na lamang bang kumurap-kurap at tuluyang mamatay ang ilawan ng katotohanan sa gitna ng kadiliman dahil hindi ito napupuspos ng langis ng biyaya?” 5T 538.2

“Marami ang nakatuon ang paningin sa nakapangingilabot na kasamaan sa kanilang paligid, sa pagtalikod sa pananampalataya at sa kahinaan na nakikita sa bawat dako. Lagi nilang pinag-uusapan ang mga bagay na ito hanggang sa mapuno ang kanilang puso ng kalungkutan at pag-aalinlangan. Lagi nilang isinasaisip ang mahusay na paggawa ng dakilang mandaraya at pinagtutuunan nila ng pansin ang mga nakapanghihinang bahagi ng kanilang karanasan, samantalang tila nawawala sa kanilang paningin ang kapangyarihan ng ating Ama sa langit at ang Kanyang walang kapantay na pag-ibig. Ganito mismo ang nais ni Satanas. Isang malaking pagkakamali ang isipin na ang kaaway ng katuwiran ay may napakalaking kapangyarihan, samantalang napakaliit naman ng ating pagninilay sa pag-ibig ng Diyos at sa Kanyang kapangyarihan. Dapat nating ipahayag ang walang hanggang kapangyarihan ni Cristo. Lubusan tayong walang kakayahang iligtas ang ating sarili mula sa pagkakahawak ni Satanas; ngunit naghanda ang Diyos ng daan upang tayo'y makatakas. Ang Anak ng Kataas-taasan ay may sapat na kapangyarihan upang ipaglaban ang ating labanan, at “sa pamamagitan Niya na umibig sa atin,” maaari tayong maging “higit pa sa mga mananagumpay.” 5T 740.2

“Sagana na tayo sa mga pangangaral. Ang higit na kinakailangan ngayon ay pag-ibig para sa mga kaluluwang nalilipol—ang pag-ibig na dumadaloy nang masagana mula sa trono ng Diyos. Ang tunay na Kristiyanismo ay nagpapalaganap ng pag-ibig sa buong pagkatao. Hinahaplos at binabago nito ang bawat mahalagang bahagi ng ating buhay—ang pag-iisip, ang puso, ang mga kamay na tumutulong, at ang mga paa—upang magkaroon ang tao ng lakas na manatiling matatag sa lugar na itinakda ng Diyos para sa kanya. Sa gayon ay hindi siya lalakad sa likong landas, baka ang mahihina ay maligaw at tuluyang mapahamak. Ang nag-aalab na pag-ibig ni Cristo para sa mga kaluluwang nalilipol ang siyang buhay at lakas ng buong sistema ng Kristiyanismo. LHU 134.2

“Ano ang itinuturo ng Biblia tungkol sa Diyos? ‘Ang Diyos ay pag-ibig.’ Sa pagbibigay kay Cristo sa ating sanlibutan, ipinahayag ng Diyos ang Kanyang pag-ibig sa sangkatauhan. ‘Sapagkat gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sanlibutan, na ibinigay Niya ang Kanyang bugtong na Anak, upang ang sinumang sumampalataya sa Kanya ay huwag mapahamak, kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan.’ Oo, ‘buhay na walang hanggan.’ Ito ang pag-ibig na siyang katuparan ng kautusan.Tanging ang taong ang puso ay puspos ng habag para sa nahulog na sangkatauhan—na umiibig nang may layunin at ipinakikita ang pag-ibig na iyon sa pamamagitan ng mga gawang tulad ng kay Cristo—ang makapagtitiis na makita Siya na hindi nakikita ng mga mata. Tanging ang umiibig sa kanyang kapwa nang may layunin ang tunay na makakakilala sa Diyos. Ang sinumang hindi umiibig sa mga taong labis na inibig ng Ama at pinagkalooban Niya ng napakalaking sakripisyo ay hindi nakakakilala sa Diyos. Ito ang dahilan kung bakit napakakaunti ng tunay na sigla at espirituwal na buhay sa ating mga iglesya. Walang halaga ang teolohiya kung hindi ito lubusang napupuspos ng pag-ibig ni Cristo. LHU 134.3

“Ang Diyos ang Kataas-taasan. Ang Kanyang pag-ibig na nananahan sa puso ng tao ay mag-uudyok sa paggawa ng mga gawaing magbubunga ng mga bunga na kaayon ng karakter ng Diyos. ...” LHU 134.4

“Ang pagibig ay mapagpahinuhod, at magandang-loob; ang pagibig ay hindi nananaghili; ang pagibig ay hindi nagmamapuri, hindi mapagpalalo. Hindi naguugaling mahalay, hindi hinahanap ang kaniyang sarili, hindi nayayamot, hindi inaalumana ang masama; Hindi nagagalak sa kalikuan, kundi nakikigalak sa katotohanan.’ O pinagpalang mga dahon ng punongkahoy ng buhay! ‘At ngayon ay nananatili ang tatlong ito: ang pananampalataya, ang pag-asa, at ang pag-ibig; ngunit ang pinakadakila sa mga ito ay ang pag-ibig.’” LHU 134.5

“Gaano man kataas ang ipinapakitang pagpapahayag ng pananampalataya ng isang tao, kung ang kanyang puso ay hindi puspos ng pag-ibig sa Diyos at sa kanyang kapwa, hindi siya tunay na alagad ni Cristo. Kahit pa taglay niya ang dakilang pananampalataya at magkaroon ng kapangyarihang gumawa ng mga himala, kung wala naman siyang pag-ibig, ang kanyang pananampalataya ay walang halaga. Maaaring magpakita siya ng malaking pagkabukas-palad, ngunit kung ang kanyang pagbibigay ng lahat ng kanyang ari-arian upang pakainin ang mga dukha ay bunga ng ibang motibo at hindi ng tunay na pag-ibig, hindi iyon magiging kalugud-lugod sa Diyos. Sa kanyang kasigasigan, maaari pa nga niyang harapin ang kamatayan bilang isang martir; subalit kung hindi siya inuudyukan ng pag-ibig, ituturing siya ng Diyos na isang nalinlang na panatiko o isang mapagkunwaring naghahangad ng sariling karangalan.” AA 318.2

“Ang pagibig ay mapagpahinuhod, at magandang-loob; ang pagibig ay hindi nananaghili; ang pagibig ay hindi nagmamapuri, hindi mapagpalalo.’ Ang pinakadalisay na kagalakan ay nagmumula sa pinakamalalim na pagpapakumbaba. Ang pinakamatatag at pinakamarangal na mga karakter ay naitatayo sa saligan ng pagtitiis, pag-ibig, at pagpapasakop sa kalooban ng Diyos. AA 319.1

“Hindi naguugaling mahalay, hindi hinahanap ang kaniyang sarili, hindi nayayamot, hindi inaalumana ang masama.’ Ang pag-ibig na tulad ng kay Cristo ay laging nagbibigay ng pinakamabuting pagpapakahulugan sa mga motibo at kilos ng iba. Hindi nito basta inilalantad ang mga pagkukulang ng iba. Hindi rin ito madaling maniwala o makinig sa masasamang ulat tungkol sa kanila. Sa halip, sinisikap nitong kilalanin at bigyang-pansin ang kanilang mabubuting katangian. AA 319.2

“Hindi nagagalak sa kalikuan, kundi nakikigalak sa katotohanan. Lahat ay binabata, lahat ay pinaniniwalaan, lahat ay inaasahan, lahat ay tinitiis.

Hindi kailanman mawawala ang halaga nito, sapagkat ito ay isang katangiang makalangit. Bilang isang napakahalagang kayamanan, ito ay dadalhin ng nagtataglay nito sa pagpasok sa mga pintuang-bayan ng Lunsod ng Diyos.” AA 319.3

“Noon ay nalalapit na si Jesus sa oras ng Kanyang pagpapapako sa krus, at ang Kanyang puso ay pinahihirapan ng matinding dalamhati. Alam Niyang darating ang sandaling pagtataksilan Siya at iiwan ng Kanyang mga alagad. Alam din Niyang hahatulan Siya ng kamatayan sa pamamagitan ng pinakanakahihiyang uri ng pagpaparusa na inilalaan sa mga kriminal. Batid Niya ang kawalan ng utang na loob at kalupitan ng mismong mga taong Kanyang pinarito upang iligtas. Alam din Niya kung gaano kalaki ang sakripisyong Kanyang gagawin, at na marami ang tatanggi rito, kaya para sa kanila ay magiging walang kabuluhan ang Kanyang paghihirap. Sa ganap na pagkaalam ng lahat ng naghihintay sa Kanya, likas lamang sanang mapuno ang Kanyang isipan ng sarili Niyang kahihiyan at pagdurusa. Ngunit hindi iyon ang Kanyang inisip. Ang Kanyang pansin ay nakatuon sa labindalawang alagad na Kanyang inibig at itinuring na Kanyang sarili. Alam Niyang kapag natapos na ang Kanyang kahihiyan, pagdurusa, at malupit na pagtrato, sila ang maiiwang haharap sa mga pakikibaka at pagsubok ng sanlibutan. Kahit iniisip Niya ang sarili Niyang paghihirap, hindi ito maihihiwalay sa Kanyang pagmamalasakit sa Kanyang mga alagad. Hindi Niya inuna ang Kanyang sarili. Ang pinakanasa Kanyang isipan ay ang kanilang kapakanan at ang kanilang ikabubuti.” DA 643.2

“Hindi lamang natin dapat ibigin ang ating kapwa gaya ng ating sarili; kundi dapat din nating ibigin ang isa't isa gaya ng pag-ibig ni Cristo sa atin.” DG 90.1

“Iniutos ni Cristo sa Kanyang unang mga alagad na magmahalan sila kung paanong inibig Niya sila. Sa pamamagitan nito ay magpapatotoo sila sa sanlibutan na si Cristo ay nananahan sa kanilang puso at Siya ang kanilang pag-asa sa kaluwalhatian. Sinabi Niya, ‘Isang bagong utos ang sa inyo'y ibinibigay ko, na kayo'y mangagibigan sa isa't isa: na kung paanong iniibig ko kayo, ay mangagibigan naman kayo sa isa't isa.’ (Juan 13:34.)

Nang sabihin ni Jesus ang mga salitang ito, hindi pa lubos na naunawaan ng mga alagad ang kahulugan nito. Ngunit matapos nilang masaksihan ang Kanyang mga pagdurusa, ang Kanyang pagpapako sa krus, ang Kanyang muling pagkabuhay, at ang Kanyang pag-akyat sa langit—at matapos ding bumaba sa kanila ang Espiritu Santo noong araw ng Pentecostes—lalo nilang naunawaan ang lalim ng pag-ibig ng Diyos at ang uri ng pag-ibig na inaasahan Niyang ipakita nila sa isa't isa.” AA 547.1

“Tungkol sa natatanging paraan ng pagpapakita ng pag-ibig na ito ng mga mananampalataya, isinulat ng apostol:

‘Muli, isang bagong utos ang isinusulat ko sa inyo, bagay na tunay sa kaniya at sa inyo; sapagka't ang kadiliman ay lumilipas, at ang tunay na ilaw ay lumiliwanag na. Ang nagsasabing siya'y nasa liwanag at napopoot sa kaniyang kapatid, ay nasa kadiliman pa hanggang ngayon.

Ang umiibig sa kaniyang kapatid ay nananahan sa liwanag, at sa kaniya'y walang anomang kadahilanang ikatitisod. Nguni't ang napopoot sa kaniyang kapatid ay nasa kadiliman, at lumalakad sa kadiliman, at hindi niya nalalaman kung saan siya naparoroon, sapagka't ang kaniyang mga mata ay binulag ng kadiliman. ‘Sapagkat ito ang mensaheng inyong narinig mula pa sa pasimula: na tayo'y magmahalan sa isa't isa.’‘Ang hindi umiibig ay nananahan sa kamatayan. Ang sinomang napopoot sa kaniyang kapatid ay mamamatay-tao: at nalalaman ninyong sinomang mamamatay-tao ay hindi pinananahanan ng buhay na walang hanggan.

Dito'y nakikilala natin ang pagibig, sapagka't kaniyang ibinigay ang kaniyang buhay dahil sa atin; at nararapat nating ibigay ang ating mga buhay dahil sa mga kapatid.’ AA 548.3

“Ang araw ng banal na pagtitiwala at sagradong pananagutan ay nasa atin na. May gawain tayong dapat isagawa para sa Diyos. Isang dakilang liwanag ang ipinagkaloob sa atin, at tungkulin nating ipalaganap ito sa lahat ng ating nakakasalamuha. Hindi ito sa pamamagitan ng agarang pakikipagtalo tungkol sa mga doktrina, kundi sa pamamagitan ng pagkatutong magsalita tungkol sa mga aral ni Cristo. Maging maingat at maging marunong sa pakikitungo sa mga kaluluwang tinubos ni Cristo ng halaga ng Kanyang sariling mahalagang dugo. Ang katotohanan—ang higit na liwanag na ating tinanggap—ay dapat magbunga sa ating sariling puso ng pagtitiis, pananampalataya, pag-asa, at pag-ibig. Sa gayon ay maiiwan nito ang nakapagliligtas na impluwensya sa isipan ng mga tao at maihahayag na tayo ay mga sanga ng tunay na Puno ng Ubas, sapagkat namumunga tayo ng saganang bunga. TSA 30.3

“Nahahayag ba sa ating buhay ang katapatan sa prinsipyo, ang kabutihan ng pagkatao, at ang matatag na paglago sa buhay-Kristiyano? Huwag kailanman panghinaan ng loob sa inyong pagsisikap na iligtas ang mga kaluluwa dahil lamang sa ang mga taong lumaki sa kamalian at kadiliman ay hindi kaagad tumutugon sa inyong mga pagsisikap. Dapat ninyong ipakita na kayo ay mga manggagawa ng Diyos na hindi sumusuko o nawawalan ng pag-asa. Ang habag at pagtitiis na tulad ng kay Cristo na inyong ipinakikita ay magpapakita sa mga taong inyong nakakasalamuha na kayo ay may buhay na pakikipag-isa sa Diyos, na kayo ay may malinis na puso, mahinahon at maibigin sa pananalita, at taimtim at masigasig sa espiritu. TSA 30.4

“Ang espiritu ni Cristo ang magbubukas ng daan sa gitna ng matinding kamangmangan na inyong makakaharap. Ngunit alalahanin ninyo ang mga salita ni Cristo: ‘Kung hiwalay sa Akin ay wala kayong magagawa.’ Hindi sapat na mahusay lamang magsalita tungkol sa mga pinagtatalunang paksa ng doktrina. Ang kailangan ng Diyos ay mga taong ang puso ay hinubog ayon sa Kanyang banal na wangis. Sa pamamagitan ng katotohanang nagpapabanal ay maiaabot natin sa iba ang kopa ng kaligtasan. Sa pamamagitan ng mahigpit na pagkapit sa Diyos, ng isang buhay na puspos ng panalangin na sinasamahan ng matiyagang pananampalataya, ang katotohanan ay makapagbubukas ng landas kahit sa gitna ng mga bagay na waring imposibleng mapagtagumpayan. TSA 30.5

“Hindi natin pag-uusapan ang mga bagay na hindi maaaring magawa, kundi ang mga bagay na maaaring magawa. ‘Magpatuloy kayo,’ ang siyang utos ng ating Pinuno.” TSA 31.1

“Ang mga simulain at maging ang mismong mga salita ng turo ng Tagapagligtas, sa kanilang banal na kagandahan, ay nanatiling nakaukit sa alaala ng minamahal na alagad. Hanggang sa huling mga araw ng kanyang buhay, ang pangunahing mensahe ng patotoo ni Juan sa mga iglesya ay ito:“ Sapagka't ito ang pasabing inyong narinig buhat ng pasimula, na mangagibigan tayo sa isa't isa.” Dito'y nakikilala natin ang pagibig, sapagka't kaniyang ibinigay ang kaniyang buhay dahil sa atin; at nararapat nating ibigay ang ating mga buhay dahil sa mga kapatid.” (1 Juan 3:11, 16.) DA 551.1

“Ito ang espiritung namayani sa unang iglesya. Matapos ang pagbubuhos ng Espiritu Santo,“Ang lahat ng sumampalataya ay nagkaisa sa puso at isipan. Walang sinuman sa kanila ang nagsabing ang alinman sa kanyang mga ari-arian ay sariling kanya lamang.”At, “Wala ni isa man sa kanila ang naghirap sa kakulangan.”Gayundin,“At buong kapangyarihang nagpatotoo ang mga apostol tungkol sa muling pagkabuhay ng Panginoong Jesus, at dakilang biyaya ang sumasa kanilang lahat.” (Gawa 4:32, 34, 33.) DA 551.2