Ang Mensahe ng Krus

Ang katotohanan ng Diyos ay walang hanggan at walang limitasyon. Maaari itong lalong lumawak sa ating pagkaunawa, at habang lalo natin itong binubulay-bulay, lalo namang nahahayag ang kaluwalhatian nito. Ang katotohanan ay naipahayag na sa atin, ngunit ang mga salita ni Pablo sa mga taga-Galacia ay naaangkop pa rin sa atin. Sinabi niya: “Oh mga mangmang na taga Galacia, sino ang mga nagsigayuma sa inyo, na sa harapan ng inyong mga mata'y si Jesucristo, na napako sa krus, ay maliwanag na inihayag? Ito lamang ang ibig kong maalaman sa inyo, Tinanggap baga ninyo ang Espiritu sa pamamagitan ng mga gawang ayon sa kautusan, o sa pamamagitan ng pakikinig ng tungkol sa pananampalataya? Napakamangmang na baga kayo? kayong nagpasimula sa Espiritu, ngayo'y nangagpapakasakdal kayo sa laman? Tiniis baga ninyong walang kabuluhan ang lubhang maraming mga bagay? kung tunay na walang kabuluhan.” (Galacia 3:1–4). CE 93.2

Sinabi ni Cristo, “Kung kayo'y hiwalay sa Akin ay wala kayong magagawa.” (Juan 15:5). Ang mga nagsisikap na isulong ang gawain sa sarili nilang lakas ay tiyak na mabibigo. Ang edukasyon lamang ay hindi sapat upang maging karapat-dapat ang isang tao sa gawain ng Diyos, ni hindi nito maipagkakaloob ang tunay na pagkakilala sa Kanya. Pakinggan natin ang sinabi ni Pablo tungkol dito: “Sapagka't hindi ako sinugo ni Cristo upang bumautismo, kundi upang mangaral ng evangelio: hindi sa karunungan ng mga salita baka mawalan ng kabuluhan ang krus ni Cristo. Sapagka't ang salita ng krus ay kamangmangan sa kanila na nangapapahamak; nguni't ito'y kapangyarihan ng Dios sa atin na nangaliligtas. Sapagka't nasusulat, Iwawalat ko ang karunungan ng marurunong, At isasawala ko ang kabaitan ng mababait. Saan naroon ang marunong? saan naroon ang eskriba? saan naroon ang mapagmatuwid sa sanglibutang ito? hindi baga ginawa ng Dios na kamangmangan ang karunungan ng sanglibutan? Sapagka't yamang sa karunungan ng Dios ay hindi nakilala ng sanglibutan ang Dios sa pamamagitan ng kaniyang karunungan, ay kinalugdan ng Dios na iligtas ang mga nagsisipanampalataya sa pamamagitan ng kamangmangan ng pangangaral.” (1 Corinto 1:17–21). CE 94.1

Kaunti lamang ang tumanggap sa ebanghelyo sa Atenas, sapagkat ang mga tao roon ay ipinagmamalaki ang kanilang talino at makamundong karunungan. Itinuring nilang kamangmangan ang ebanghelyo ni Cristo. Ngunit ‘ang kamangmangan ng Dios ay lalong marunong kay sa mga tao; at ang kahinaan ng Dios ay lalong malakas kay sa mga tao.’ Datapuwa't ang aming ipinangangaral ay ang Cristo na napako sa krus, na sa mga Judio ay katitisuran, at sa mga Gentil ay kamangmangan; Nguni't sa kanila na mga tinawag, maging mga Judio at mga Griego, si Cristo ang kapangyarihan ng Dios, at ang karunungan ng Dios.” (1 Corinto 1:25, 23, 24). 6T 141.3

“Sa magkakasunod na panahon ng kadiliman, sa gitna ng pinakamalalim na dilim ng paganismo, pinahintulutan ng Diyos ang tao na subukang makilala Siya sa pamamagitan ng sarili nilang karunungan. Hindi ito ginawa upang patunayan sa Kanyang sarili ang kanilang kawalan ng kakayahan, kundi upang ang mga tao mismo ang makakita na hindi nila makikilala ang Diyos at si Jesu-Cristo na Kanyang Anak maliban sa pamamagitan ng kapahayagan ng Kanyang Salita sa pamamagitan ng Banal na Espiritu. Nang dumating si Cristo sa sanlibutan, ganap nang nasubok ang paraang ito, at malinaw na napatunayang ‘sa pamamagitan ng karunungan ay hindi nakilala ng sanlibutan ang Diyos.’

Maging sa loob ng iglesya, pinahintulutan din ng Diyos ang mga tao na subukin ang kanilang sariling karunungan sa bagay na ito. Ngunit kapag nagbunga ito ng krisis dahil sa kahinaan at pagkakamali ng tao, makapangyarihang kumikilos ang Diyos upang ipagtanggol ang Kanyang bayan. Kapag ang iglesya ay napapababa at ang Kanyang mga anak ay dumaraan sa pagsubok at pag-uusig, lalo Niya silang itinataas sa pamamagitan ng kahanga-hangang pagliligtas. Kapag may mga hindi tapat na guro na pumapasok sa gitna ng Kanyang bayan, sumusunod ang espirituwal na kahinaan, at tila nanghihina ang pananampalataya ng Kanyang mga anak. Ngunit ang Diyos ay kumikilos, nililinis ang Kanyang giikan, at itinataas ang mga napatunayang tapat at totoo.” RH, Disyembre 15, 1891, par. 3

“May mga panahong ang pagtalikod sa pananampalataya ay pumapasok sa hanay ng bayan ng Diyos. Ang kabanalan ay nawawala sa puso ng mga taong dapat sana'y patuloy na sumusunod sa kanilang Banal na Pinuno. Ang bayan ng Diyos ay humihiwalay sa pinagmumulan ng kanilang lakas, at bunga nito ay sumusunod ang pagmamataas, kapalaluan, karangyaan, at pagpaparangal sa sarili. Nagkakaroon ng mga diyus-diyosan sa loob at maging sa labas ng kanilang buhay. Ngunit isinusugo ng Diyos ang Mang-aaliw upang sa pamamagitan Niya ay masaway ang kasalanan, mabigyang-babala ang Kanyang bayan tungkol sa kanilang pagtalikod, at maituwid sila sa kanilang pagtalikod sa tamang landas. Kapag ang mas mahalagang mga pagpapakita ng Kanyang pag-ibig ay tinanggap nang may pasasalamat at tunay na pinahalagahan, ibubuhos ng Panginoon ang pampahid ng kaaliwan at ang langis ng kagalakan.” RH, Disyembre 15, 1891, par. 4

“Kapag napagtanto ng tao na ang lahat ng kanyang sariling mga plano at kalkulasyon ay lubhang kapos, at siya'y nakumbinsing ang kanyang karunungan ay kamangmangan lamang, saka pa lamang siya tunay na babaling sa Panginoon at hahanapin Siya nang buong puso upang Siya'y masumpungan.” RH, Disyembre 15, 1891, par. 5

Sa bawat salinlahi, ang Diyos ay may natatanging katotohanan at natatanging gawaing ipinagkakatiwala sa Kanyang iglesya. Ang katotohanang nakatago sa mga marurunong at matatalino ayon sa sanlibutan ay inihahayag Niya sa mga mapagpakumbaba at may pusong gaya ng sa isang bata. Ang katotohanang ito ay humihingi ng pagtanggi sa sarili. May mga labanan itong kailangang harapin at mga tagumpay na dapat makamtan. Sa simula, kakaunti lamang ang tumatanggap at nagtataguyod nito. Kinakalaban at hinahamak sila ng mga dakilang tao sa sanlibutan at maging ng iglesyang nakikiayon sa sanlibutan.

Masdan si Juan Bautista, ang tagapagpauna ni Cristo, na mag-isang tumindig upang sawayin ang pagmamataas at pormalismo ng bansang Judio. Masdan ang mga unang nagdala ng ebanghelyo sa Europa. Gaano man kaliit at tila walang pag-asang tingnan ang misyon nina Pablo at Silas, ang dalawang manggagawang gumagawa ng tolda, nang sila kasama ng kanilang mga kasamahan ay maglayag mula sa Troas patungong Filipos. Masdan si “Pablo na matanda na,” na nakatanikala ngunit patuloy na ipinangangaral si Cristo sa mismong kuta ng mga Cesar. Masdan ang maliliit na pangkat ng mga alipin at magsasaka na nakikipaglaban sa paganismo ng makapangyarihang Imperyo ng Roma. Masdan si Martin Luther na matatag na humarap sa makapangyarihang iglesyang itinuturing na obra maestra ng karunungan ng sanlibutan. Tingnan siyang mahigpit na nanghahawak sa Salita ng Diyos laban sa emperador at sa papa, na nagsasabing, ‘Dito ako naninindigan; wala na akong ibang magagawa. Tulungan nawa ako ng Diyos.’Masdan si John Wesley na ipinangangaral si Cristo at ang Kanyang katuwiran sa gitna ng pormalismo, kalayawan, at kawalan ng pananampalataya. Masdan ang isang taong nabibigatan sa kalagayan ng mga pagano, na nakikiusap na mabigyan ng pagkakataong dalhin sa kanila ang mensahe ng pag-ibig ni Cristo. At pakinggan ang naging tugon ng mga pinunong panrelihiyon: ‘Umupo ka muna, binata. Kapag nais ng Diyos na hikayatin ang mga pagano, gagawin Niya iyon nang hindi kailangan ang tulong mo o ang tulong ko.’” COL 78.2

“Ang mga kilalang pinuno ng relihiyon sa panahong ito ay pumupuri at nagtatayo ng mga bantayog bilang parangal sa mga nagtanim ng binhi ng katotohanan noong mga nakaraang siglo. Ngunit hindi ba marami rin sa kanila ang tumatalikod sa kasalukuyang gawain at niyuyurakan ang mga bagong usbong na tumutubo mula sa parehong binhing iyon ngayon? Inuulit pa rin ang dating sigaw: ‘Nalalaman naming nagsalita ang Diyos kay Moises; ngunit tungkol sa taong ito [si Cristo sa katauhan ng mensaherong Kanyang isinugo], hindi namin alam kung saan siya nagmula.’ (Juan 9:29). Gaya noong unang panahon, ang mga natatanging katotohanan para sa kasalukuyang panahon ay hindi karaniwang matatagpuan sa mga awtoridad ng iglesya, kundi sa mga kalalakihan at kababaihang hindi masyadong nagtitiwala sa sarili nilang karunungan at hindi itinuturing ang kanilang sarili na napakarunong upang maniwala sa Salita ng Diyos.” COL 79.1

“Sapagka't masdan ninyo ang sa inyo'y pagkatawag, mga kapatid, na hindi ang maraming marurunong ayon sa laman, hindi ang maraming may kapangyarihan, hindi ang maraming mahal na tao ang mga tinawag: Kundi pinili ng Dios ang mga bagay na kamangmangan ng sanglibutan, upang hiyain niya ang mga marurunong; at pinili ng Dios ang mga bagay na mahihina ng sanglibutan, upang hiyain niya ang mga bagay na malalakas; At ang mga bagay na mababa ng sanglibutan, at ang mga bagay na hinamak, ang pinili ng Dios, oo at ang mga bagay na walang halaga upang mawalang halaga ang mga bagay na mahahalaga.’ (1 Corinto 1:26–28). Ginawa ito ‘upang ang inyong pananampalataya ay huwag masalig sa karunungan ng mga tao, kundi sa kapangyarihan ng Dios.’ (1 Corinto 2:5). COL 79.2

“Nais naming ituro sa inyo ang mga salita ni Cristo. Malinaw Niyang ipinakita ang pagkakaiba ng mga sumasampalataya sa Kanya at ng mga hindi sumasampalataya. Ang mga tunay na mananampalataya ay nagpapakita ng kanilang pag-ibig sa Diyos sa pamamagitan ng pagsunod sa Kanyang mga utos. Sinabi ni Cristo: ‘Katotohanan, katotohanang sinasabi Ko sa inyo’—ang mga salitang ito ay nagbibigay ng katiyakan sa bawat salitang kasunod—‘Ang sa akin ay sumasampalataya, ay gagawin din naman niya ang mga gawang aking ginagawa; at lalong dakilang mga gawa kay sa rito ang gagawin niya; sapagka't ako'y paroroon sa Ama. At ang anomang inyong hingin sa aking pangalan, ay yaon ang aking gagawin, upang ang Ama ay lumuwalhati sa Anak.’ (Juan 14:12, 13). 13LtMs, Ms 114, 1898, par. 7

“Naluluwalhati ang Diyos kapag mayroon Siyang mga kasangkapang magagamit upang maiparating ang mahahalagang kayamanan ng langit sa makasalanang sanlibutan. Ang bawat taong maglilinis ng kanyang kaluluwa mula sa lahat ng karumihan at hahayaan na ang kanyang pagkatao ay mahubog ayon sa karakter ni Cristo ay magbabalik sa Diyos ng dalisay na papuri at pasasalamat mula sa maraming kaluluwang kanyang naakay kay Cristo, upang sila'y maging kaisa ng Anak ng Diyos, kung paanong ang Anak ay kaisa ng Ama.” 13LtMs, Ms 114, 1898, par. 8

“Si Cristo ay isang nabuhay na Tagapagligtas. Bagama't Siya ay namatay, muli Siyang nabuhay at magpakailanman ay nabubuhay upang mamagitan para sa atin. Dapat tayong sumampalataya nang buong puso upang tayo'y ariing-ganap, at ipahayag Siya sa ating bibig upang tayo'y maligtas. Ang mga inaring-ganap sa pamamagitan ng pananampalataya ay hayagang magpapahayag kay Cristo. ‘Ang dumirinig ng aking salita, at sumasampalataya sa kaniya na nagsugo sa akin, ay may buhay na walang hanggan, at hindi mapapasok sa paghatol, kundi lumipat na sa kabuhayan mula sa kamatayan.’ (Juan 5:24). Ang dakilang gawaing ginagawa para sa makasalanang nadungisan at namantsahan ng kasamaan ay ang pag-aaring-ganap. Sa pamamagitan Niya na nagsasalita ng katotohanan, ang makasalanan ay ipinahahayag na matuwid. Ibinibilang ng Panginoon sa sumasampalataya ang katuwiran ni Cristo at ipinahahayag siyang matuwid sa harap ng buong sansinukob. Inililipat Niya ang kanyang mga kasalanan kay Jesus, ang Kinatawan, Kahalili, at Tagapanagot ng makasalanan. Ipinasan Niya kay Cristo ang kasamaan ng bawat taong sumasampalataya.‘ Yaong hindi nakakilala ng kasalanan ay kaniyang inaring may sala dahil sa atin: upang tayo'y maging sa kaniya'y katuwiran ng Dios.’ (2 Corinto 5:21). NL 22.3

“Ganap na binayaran ni Cristo ang kabayaran para sa kasalanan ng buong sanlibutan. Ang bawat lumalapit sa Diyos nang may pananampalataya ay tatanggap ng katuwiran ni Cristo, ‘Na siya rin ang nagdala ng ating mga kasalanan sa kaniyang katawan sa ibabaw ng kahoy, upang pagkamatay natin sa mga kasalanan, ay mangabuhay tayo sa katuwiran; na dahil sa kaniyang mga sugat ay nangagsigaling kayo.’ (1 Pedro 2:24).Ang ating mga kasalanan ay natubos na, inalis na, at ibinulid na sa kailaliman ng dagat. Sa pamamagitan ng pagsisisi at pananampalataya, tayo ay pinalalaya mula sa kasalanan at tumitingin sa Panginoon bilang ating katuwiran. Si Jesus, ang Matuwid, ay nagdusa alang-alang sa mga di-matuwid.” NL 23.1

“Habang pinag-iisipan ni Pablo ang mga bagay na ito, lalo niyang naunawaan ang kahulugan ng kanyang pagkatawag na maging ‘apostol ni Jesu-Cristo sa pamamagitan ng kalooban ng Diyos.’ (1 Corinto 1:1). Ang kanyang pagkatawag ay hindi nagmula sa tao ni sa pamamagitan ng tao, kundi ‘sa pamamagitan ni Jesu-Cristo at ng Diyos Ama.’ (Galacia 1:1).Dahil sa lawak at kahalagahan ng gawaing nasa kanyang harapan, masigasig niyang sinaliksik ang Banal na Kasulatan upang maipangaral ang ebanghelyo, ‘hindi sa karunungan ng pananalita, upang ang krus ni Cristo ay huwag mawalan ng bisa,’ kundi ‘sa pagpapakita ng Espiritu at ng kapangyarihan,’ upang ang pananampalataya ng lahat ng makaririnig ay ‘huwag maging saligan ng karunungan ng tao, kundi ng kapangyarihan ng Diyos.’ (1 Corinto 1:17; 2:4, 5). AA 127.1

“Sa kanyang masusing pagsasaliksik ng Kasulatan, natuklasan ni Pablo na sa buong kasaysayan, ‘na hindi ang maraming marurunong ayon sa laman, hindi ang maraming may kapangyarihan, hindi ang maraming mahal na tao ang mga tinawag:

Kundi pinili ng Dios ang mga bagay na kamangmangan ng sanglibutan, upang hiyain niya ang mga marurunong; at pinili ng Dios ang mga bagay na mahihina ng sanglibutan, upang hiyain niya ang mga bagay na malalakas; At ang mga bagay na mababa ng sanglibutan, at ang mga bagay na hinamak, ang pinili ng Dios, oo at ang mga bagay na walang halaga upang mawalang halaga ang mga bagay na mahahalaga: Upang walang laman na magmapuri sa harapan ng Dios.’ (1 Corinto 1:26–29). Dahil dito, nang tingnan ni Pablo ang karunungan ng sanlibutan sa liwanag ng krus, nagpasiya siyang ‘walang maalaman anoman sa gitna ninyo’ (1 Corinto 2:2). AA 127.2

“Sa buong nalalabing panahon ng kanyang ministeryo, hindi kailanman nalimutan ni Pablo ang pinagmumulan ng kanyang karunungan at kalakasan. Pakinggan ninyo ang kanyang patotoo pagkalipas ng maraming taon: ‘Sapagkat para sa akin, ang mabuhay ay si Cristo.’ (Filipos 1:21at lahat ng mga bagay ay inaari kong kalugihan dahil sa dakilang kagalingan ng pagkakilala kay Cristo Jesus na Panginoon ko: na alangalang sa kaniya'y tiniis ko ang kalugihan ng lahat ng mga bagay, at inari kong sukal lamang, upang tamuhin ko si Cristo, At ako'y masumpungan sa kaniya, na walang katuwirang aking sarili, sa makatuwid baga'y sa kautusan, kundi ang katuwirang sa pamamagitan ng pananampalataya kay Cristo, ang katuwiran ngang buhat sa Dios sa pamamagitan ng pananampalataya: Upang makilala ko siya, at ang kapangyarihan ng kaniyang pagkabuhay na maguli, at ang pakikisama ng kaniyang mga kahirapan.” (Filipos 3:8–10). AA 128.1

“Sa mga nakinig sa pangangaral ni Pablo ay may ilan na nakumbinsi ng mga katotohanang kanyang ipinahayag. Gayunman, tumanggi silang magpakumbaba upang kilalanin ang Diyos at tanggapin ang Kanyang panukala ng kaligtasan. Walang galing sa pananalita at walang lakas ng pangangatwiran ang makapagbabalik-loob sa isang makasalanan. Ang kapangyarihan lamang ng Diyos ang makapaglalapat ng katotohanan sa puso. Ngunit ang taong patuloy na tumatanggi sa kapangyarihang ito ay hindi maaabot ng katotohanan. Hinanap ng mga Griego ang karunungan, ngunit ang mensahe ng krus ay naging kamangmangan sa kanilang paningin, sapagkat higit nilang pinahalagahan ang sarili nilang karunungan kaysa sa karunungang nagmumula sa Diyos.” AA 239.3

“Ang kanilang pagmamataas sa sariling talino at karunungan ang pangunahing dahilan kung bakit kakaunti lamang ang naging bunga ng mensahe ng ebanghelyo sa mga taga-Atenas. Ang mga taong marurunong ayon sa sanlibutan na lumalapit kay Cristo bilang mga dukha at nawawalang makasalanan ay magkakamit ng karunungang nagdadala sa kaligtasan. Ngunit ang mga lumalapit sa Kanya na ipinagmamalaki ang kanilang katayuan at sariling karunungan ay mabibigong tanggapin ang liwanag at kaalamang tanging Siya lamang ang makapagkakaloob.” AA 240.1