Ang Ministeryo ni Pablo sa Corinto

“Pagdating sa Atenas, pinabalik ng apostol ang mga kapatid na taga-Berea na may dalang mensahe kina Silas at Timoteo na agad siyang puntahan. Dumating si Timoteo sa Berea bago umalis si Pablo, at siya, kasama si Silas, ay nanatili roon upang ipagpatuloy ang gawaing napakagandang nasimulan at upang turuan ang mga bagong mananampalataya ng mga pangunahing aral ng pananampalataya. AA 233.3

Habang minamasdan ni Pablo ang kagandahan at karangyaan ng lungsod, at nakikita niyang lubusang nalululong ito sa pagsamba sa mga diyus-diyosan, nag-alab ang kanyang damdamin dahil sa banal na paninibugho para sa Diyos, na kanyang nakitang nilalapastangan sa lahat ng dako. Kasabay nito, napuno ng habag ang kanyang puso para sa mga taga-Atenas, sapagkat sa kabila ng kanilang mataas na antas ng karunungan at kultura, hindi nila kilala ang tunay na Diyos. AA 234.1

“Kabilang sa mga Hudyo na nanirahan sa Corinto ay sina Aquila at Priscila, na kalaunan ay naging kilala bilang masigasig na manggagawa para kay Cristo. Nang makilala ni Pablo ang karakter ng mga taong ito, siya ay 'nanirahan kasama nila.'” AA 243.2

Sa pangangaral ng ebanghelyo sa Corinto, ibang pamamaraan ang ginamit ng apostol kaysa sa kanyang ginawa sa Atenas. Sa Atenas, sinikap niyang iangkop ang kanyang paraan ng pangangaral sa uri ng kanyang mga tagapakinig. Hinarap niya ang lohika sa pamamagitan ng lohika, ang agham sa pamamagitan ng agham, at ang pilosopiya sa pamamagitan ng pilosopiya. Ngunit nang kanyang balikan ang panahong iyon at mapagtantong kakaunti lamang ang naging bunga ng kanyang pangangaral sa Atenas, nagpasiya siyang gumamit ng ibang paraan sa Corinto upang makuha ang pansin ng mga taong walang malasakit at walang interes sa ebanghelyo. Kaya't ipinasiya niyang iwasan ang mahahabang pangangatwiran at masalimuot na mga talakayan. Sa halip, nagpasiya siyang “walang ibang malaman” sa gitna ng mga taga-Corinto “maliban kay Jesu-Cristo, at Siya na napako sa krus.” Ipinangaral niya sa kanila ang ebanghelyo, “hindi sa pamamagitan ng mapanghikayat na mga salita ng karunungan ng tao, kundi sa pamamagitan ng kapahayagan ng Espiritu at ng kapangyarihan.” (1 Corinto 2:2, 4.) AA 244.1

Noong unang siglo ng Panahong Kristiyano, ang Corinto ay isa sa mga pangunahing lungsod, hindi lamang sa Gresya kundi sa buong daigdig. Ang mga Griyego, Judio, at Romano, kasama ang mga manlalakbay mula sa iba't ibang lupain, ay nagtitipon sa mga lansangan nito, abalang-abala sa paghahanapbuhay at paglilibang. Bilang isang malaking sentro ng kalakalan na madaling marating mula sa lahat ng bahagi ng Imperyong Romano, ito ay isang napakahalagang lugar upang maitatag ang mga alaala para sa Diyos at sa Kanyang katotohanan. AA 243.1

Sa simula pa lamang ng kanyang paggawa sa abalang sentrong ito ng mga manlalakbay, nakita na ni Pablo sa bawat panig ang malalaking hadlang sa pagsulong ng kanyang gawain. Ang lungsod ay halos lubusang nalulong sa pagsamba sa mga diyus-diyosan. Si Venus ang kanilang pinakapinipitagang diyosa, at ang pagsamba sa kanya ay may kaugnayan sa maraming ritwal at seremonyang nagpapababa ng moralidad. Ang mga taga-Corinto ay naging bantog, maging sa gitna ng mga pagano, dahil sa kanilang lubhang imoral na pamumuhay. Waring wala silang iniisip o pinahahalagahan kundi ang mga kasiyahan at kalayawan ng kasalukuyang sandali. AA 243.3

Bagaman nagkaroon si Pablo ng kaunting tagumpay sa Corinto, ang kasamaan na kanyang nakita at narinig sa tiwaling lungsod na iyon ay halos nagpanghina ng kanyang loob. Ang matinding kasamaan na kanyang nasaksihan sa mga Hentil, at ang paghamak at mga pang-iinsultong tinanggap niya mula sa mga Judio, ay nagdulot sa kanya ng malaking dalamhati. Naging palaisipan sa kanya kung may karunungan bang magtatag ng isang iglesya mula sa uri ng mga taong kanyang nasumpungan doon. AA 250.1

Gayunman, hindi nawalan ng bunga ang mga pagsisikap ni Pablo sa Corinto. Marami ang tumalikod sa pagsamba sa mga diyus-diyosan upang maglingkod sa Diyos na buhay, at isang malaking iglesya ang naitatag sa ilalim ng bandila ni Cristo. Ang ilan ay nailigtas mula sa pinakamasasamang uri ng pamumuhay ng mga Hentil at naging mga buhay na patotoo ng awa ng Diyos at ng bisa ng dugo ni Cristo na makapaglilinis ng kasalanan. AA 252.1

Dumating sina Silas at Timoteo mula sa Macedonia upang tulungan si Pablo, at sama-sama silang nangaral sa mga Hentil. Sa mga pagano, gayundin sa mga Judio, ipinangaral ni Pablo at ng kanyang mga kasamahan si Cristo bilang Tagapagligtas ng nahulog na sangkatauhan. Sa halip na gumamit ng masalimuot at malalayong pangangatwiran, itinuro nila ang mga katangian ng Maylalang ng sanlibutan, ang Kataas-taasang Pinuno ng buong sansinukob.

Nag-aalab ang kanilang mga puso sa pag-ibig sa Diyos at sa Kanyang Anak, kaya't kanilang hinimok ang mga pagano na pagmasdan ang walang hanggang dakilang handog na ginawa para sa kapakanan ng tao. Alam nilang kung ang mga taong matagal nang nangangapa sa kadiliman ng paganismo ay makakakita lamang ng liwanag na nagmumula sa krus ng Kalbaryo, sila ay mahihikayat na lumapit sa Manunubos. Sapagkat sinabi ng Tagapagligtas, “At ako, kung ako'y mataas na mula sa lupa, ang lahat ng mga tao ay palalapitin ko sa akin din.” (Juan 12:32.) AA 248.3

Nabatid ng mga manggagawa ng ebanghelyo sa Corinto ang matitinding panganib na nagbabanta sa mga kaluluwa ng mga taong kanilang pinaglilingkuran. Dahil dito, taglay ang malalim na pagkadama ng kanilang pananagutan, ipinangaral nila ang katotohanan ayon sa pagkakahayag nito kay Jesus. Maliwanag, payak, at tiyak ang kanilang mensahe—isang samyo na nagdadala ng buhay tungo sa buhay, o ng kamatayan tungo sa kamatayan.

Hindi lamang sa kanilang mga salita, kundi maging sa kanilang araw-araw na pamumuhay, nahayag ang ebanghelyo. Nakipagtulungan sa kanila ang mga anghel, at nahayag ang biyaya at kapangyarihan ng Diyos sa pagkahikayat ng marami. “At si Crispo, ang pinuno sa sinagoga, ay nanampalataya sa Panginoon, pati ng buong sangbahayan niya; at marami sa mga taga Corinto na sa pakikinig ay nagsisampalataya, at pawang nangabautismuhan.” AA 249.1

Habang binabalak ni Pablo na lisanin ang lungsod upang magtungo sa isang lugar na inaakala niyang higit na magiging mabunga, at taimtim na hinahanap ang kalooban ng Diyos, nagpakita sa kanya ang Panginoon sa isang pangitain at sinabi: “Huwag kang matakot, kundi magsalita ka, at huwag kang tumahimik: Sapagka't ako'y sumasaiyo, at sinoma'y hindi ka madadaluhong upang saktan ka: sapagka't makapal ang mga tao ko sa bayang ito.” Mga Gawa 18:9-10

Naunawaan ni Pablo na ito ay utos ng Panginoon na manatili sa Corinto at katiyakan na ang Diyos ang magpapalago sa binhing kanyang naihasik. Dahil dito, siya ay napalakas ang loob at nagpatuloy sa kanyang gawain nang may sigasig at pagtitiyaga. AA 250.2

Ang gawain ng apostol ay hindi lamang nakatuon sa pangangaral sa harap ng maraming tao. Marami ang hindi sana naaabot sa ganitong paraan. Kaya't ginugol niya ang malaking bahagi ng kanyang panahon sa pagdalaw sa bawat tahanan, at sa pamamagitan ng malapit at personal na pakikisalamuha sa loob ng mga tahanan ay naipahayag niya ang ebanghelyo. Dinalaw niya ang mga maysakit at mga nagdadalamhati, inaliw ang mga nagdurusa, at pinalakas ang loob ng mga naaapi. Sa lahat ng kanyang sinabi at ginawa, itinaas niya ang pangalan ni Jesus. Sa ganitong paraan siya'y naglingkod “na may kahinaan, at may katakutan, at may lubhang panginginig.” (1 Corinto 2:3.) Nangangamba siya na baka ang kanyang pangangaral ay magpakita ng impluwensiya ng karunungan ng tao sa halip na ng kapangyarihan ng Diyos. AA 250.3

Sa kanilang paglilingkod, ang mga manggagawa ng Diyos ay nararapat na maging tunay na nagkakaisa. Walang sinuman ang dapat magtaas ng kanyang sarili bilang pamantayan, nagsasalita nang may paghamak laban sa kanyang mga kapwa manggagawa o tinatrato sila na parang higit na mababa kaysa sa kanya. Sa ilalim ng pamamahala ng Diyos, bawat isa ay dapat gumanap ng gawaing itinalaga sa kanya, habang iginagalang, minamahal, at pinalalakas ng loob ng kanyang mga kapwa manggagawa. Sama-sama nilang isulong ang gawain hanggang sa ito ay matapos. AA 275.2

Ang mga simulaing ito ay tinalakay ni Pablo nang masinsinan sa kanyang unang sulat sa iglesya sa Corinto. AA 276.1

Ang pagsasakdal ng magkakapatid sa isa't isa sa hukuman ay isang kahihiyan sa layunin ng katotohanan. Ang mga Kristiyanong nagsasakdal sa kanilang kapwa Kristiyano ay naglalantad sa iglesya sa pangungutya ng mga kaaway nito at nagbibigay ng pagkakataon sa mga kapangyarihan ng kadiliman na magtagumpay. Sa paggawa nito, muli nilang sinasaktan si Cristo at inilalagay Siya sa hayagang kahihiyan. Sa pagwawalang-bahala sa awtoridad ng iglesya, ipinakikita nilang hinahamak nila ang Diyos na Siyang nagbigay ng awtoridad sa iglesya. AA 306.1

Sa kanyang sulat sa mga taga-Corinto, sinikap ni Pablo na ipakita sa kanila ang kapangyarihan ni Cristo na makapag-iingat sa kanila laban sa kasamaan. Alam niyang kung susundin nila ang mga kondisyong itinakda ng Diyos, magiging matatag sila sa pamamagitan ng kalakasan ng Makapangyarihan. Upang matulungan silang makalaya mula sa pagkaalipin ng kasalanan at maisakatuparan ang kabanalan sa pagkatakot sa Panginoon, ipinaalala ni Pablo sa kanila ang karapatan ni Cristo, na siyang pinag-alayan nila ng kanilang buhay noong sila ay mahikayat. Sinabi niya:

“Kayo'y kay Cristo,” ipinahayag niya. Sapagka't kayo'y binili sa halaga: luwalhatiin nga ninyo ng inyong katawan ang Dios.” AA 306.2

“Sa loob ng mahabang panahon, pasan ni Pablo ang mabigat na pasanin para sa mga iglesya—isang pasaning halos hindi na niya makayanan. Sinikap ng mga bulaang guro na sirain ang kanyang impluwensiya sa mga mananampalataya at ipalit ang sarili nilang mga aral sa katotohanan ng ebanghelyo. Ang mga suliranin at panghihinang bumabalot sa kanya ay makikita sa kanyang mga salita:, “na kami ay totoong nabigatan, ng higit sa aming kaya, ano pa't kami ay nawalan na ng pagasa sa buhay.” 2 Cor 1:8 AA 325.1

“Ngunit ngayon, naalis ang isa sa mga sanhi ng kanyang matinding pag-aalala. Nang mabalitaan niyang tinanggap ng mga taga-Corinto ang kanyang sulat, si Pablo ay napuno ng kagalakan at nagpahayag ng mga salita ng pasasalamat at pagsasaya:” AA 325.2

Ang buhay ni Pablo ay punô ng masidhi at sari-saring gawain. Mula sa isang lungsod patungo sa iba, at mula sa isang bansa patungo sa iba, siya ay naglakbay upang ipahayag ang kuwento ng krus, magdala ng mga kaluluwa sa ebanghelyo, at magtatag ng mga iglesya. May palagi siyang malasakit at pananagutan para sa mga iglesyang ito, kaya't sumulat siya ng maraming liham ng pagtuturo at pagpapayo para sa kanila. May mga pagkakataon ding siya ay nagtrabaho sa kanyang hanapbuhay upang tustusan ang kanyang pang-araw-araw na pangangailangan. Ngunit sa kabila ng lahat ng kanyang abala at maraming gawain, hindi niya kailanman nawala sa kanyang paningin ang iisang dakilang layunin—ang magpatuloy sa pagtakbo tungo sa gantimpala ng kanyang mataas na pagkatawag sa Diyos. GW 58.4

Habang wala si Pablo sa Jerusalem, sumulat siya ng maraming liham sa iba't ibang lugar. Sa mga liham na ito ay isinalaysay niya ang kanyang mga karanasan at nagpatotoo nang may dakilang kapangyarihan. Gayunman, may mga taong nagsikap na sirain ang impluwensiya ng kanyang mga liham. Bagaman kinikilala nilang ang kanyang mga sulat ay mabigat at makapangyarihan, sinasabi naman nila na mahina ang kanyang pisikal na presensya at walang halaga ang kanyang pananalita. 1SG 98.2